Τι κάνει τόσο λάθος η Βρετανία στη Eurovision και βγαίνει -σχεδόν πάντα- τελευταία;

Η Μεγάλη Βρετανία βρέθηκε -για ακόμη μια φορά- στο τέλος της κατάταξης της Eurovision. Ο “Look Mum No Computer”, δηλαδή ο Sam Battle, συγκέντρωσε μόλις έναν βαθμό, τερματίζοντας τελευταίος.

Από το 2020, η χώρα έχει τερματίσει τελευταία τρεις φορές, ενώ από το 2010 μόνο μία συμμετοχή κατάφερε να φτάσει στην πρώτη δεκάδα. Αυτή είναι η τέταρτη συνεχόμενη χρονιά που η αποτυχία αναλύεται σε ένα ακόμη “post-mortem” (“μετά θάνατον”)..

Το BBC αποφάσισε να στείλει μια διαφορετική, εκκεντρική συμμετοχή: το φωναχτό synth-pop κομμάτι “Eins, Zwei, Drei”. Ο Sam Battle εμφανίστηκε στη σκηνή με φωτεινή ροζ ολόσωμη φόρμα, τραγουδώντας για την παραίτησή του από τη δουλειά γραφείου και τη μετακόμιση στη Γερμανία για να μετρήσει μέχρι το τρία.

Μιλώντας στο BBC, ο Graham Norton χαρακτήρισε τη φετινή συμμετοχή ως “ένα μεγάλο ρίσκο”. Παρά τη φρεσκάδα του, το κοινό και οι επιτροπές δεν ανταποκρίθηκαν, με τις επιτροπές να δίνουν μόλις έναν βαθμό και το κοινό… μηδέν.

Ένα ρίσκο ωστόσο, που δεν απέδωσε.

Η συμμετοχή του Sam ήταν μια τολμηρή προσπάθεια να ξεφύγει από τα στερεότυπα του “ασφαλούς” electro-pop, που χαρακτηρίζουν τις περισσότερες βρετανικές συμμετοχές. Όπως σημειώνει ο Adrian Bradley του podcast Euro Trip, το BBC πήρε ρίσκο με κάτι που ίσως δεν αρέσει σε όλους, αλλά που θα μπορούσε να συγκινήσει κάποιο κοινό.

Ο Satoshi, εκπρόσωπος της Μολδαβίας, προσθέτει ότι η παραγωγή είναι ενδιαφέρουσα, με παραμόρφωση στη φωνή και ιδιαίτερα synths, ενώ κρατά μια βρετανική ταυτότητα, αλλά δεν είναι για όλα τα γούστα.

Ο ίδιος ο Sam Battle προειδοποίησε πριν τον διαγωνισμό: «Αυτό που κάνουμε είναι Marmite, ή το αγαπάς ή το μισείς». Το κοινό επέλεξε το δεύτερο!

Το παράξενο ρυθμικό μοτίβο και οι παράδοξες αναφορές σε jam roly poly και κρέμα ζαχαροπλαστικής μπέρδεψαν την Ευρώπη, αφήνοντας τη Βρετανία εκτεθειμένη.

Η στρατηγική του BBC και τα χρόνια λάθη

Η αποτυχία της Βρετανίας δεν είναι τυχαία. Το BBC δυσκολεύεται να προσελκύσει μεγάλα ονόματα, γιατί πολλοί καλλιτέχνες φοβούνται ότι η Eurovision μπορεί να πλήξει τη φήμη τους.

Οι ανεξάρτητοι καλλιτέχνες, όπως ο Sam Battle και οι Remember Monday που εκπροσώπησαν τη χώρα το 2025, δεν έχουν δισκογραφική στήριξη, περιορίζοντας την προώθηση και την προβολή τους. Στη σκηνική παρουσία και στην προβολή, η στρατηγική παραμένει ασθενής.

Η εξαίρεση ήταν ο Sam Ryder το 2022, που με καλό τραγούδι, σωστή εκτέλεση και προώθηση κατάφερε να φτάσει στη δεύτερη θέση. Η εμπειρία του έδειξε ότι η Βρετανία μπορεί να έχει επιτυχία, αρκεί να συνδυαστούν σωστά τραγούδι, καλλιτέχνης και προβολή.

Ορισμένοι ξένοι δημοσιογράφοι δεν διστάζουν να επικρίνουν τη στρατηγική του BBC. Ο Filippo Baglini από την Ιταλία επισημαίνει: «Η Βρετανία είναι η καλύτερη μουσικά στον κόσμο. Beatles, παντού. Αυτό δεν φτάνει».

Ο Thomas Tammegger, φαν από την Αυστρία, προσθέτει: «Το BBC αντιμετωπίζει τη Eurovision σαν αστείο. Στέλνεις novelty ή joke entries και ποτέ δεν πετυχαίνουν».

Μαθήματα από τη Φινλανδία

Η Φινλανδία πέρασε αντίστοιχη κρίση μετά τη νίκη των Lordi το 2006. Δεκαπέντε χρόνια χαμηλών επιδόσεων και επτά αποτυχίες ημιτελικών απέδειξαν ότι η χώρα χρειαζόταν στρατηγική αλλαγή.

Η ανατροπή ήρθε με την Erika Vikman και τον Käärijä, που τόλμησαν να εκμεταλλευτούν την εκκεντρικότητά τους. Ο Matti Myllyaho, παραγωγός της Φινλανδίας, τονίζει: «Η επιτυχία ήρθε όταν αγκαλιάσαμε την προσωπικότητα των καλλιτεχνών και τολμήσαμε να είμαστε διαφορετικοί».

Η Φινλανδία απέδειξε ότι η τόλμη και η αυθεντικότητα μπορούν να φέρουν αποτέλεσμα, ακόμη και αν πρόκειται για “παράξενα” τραγούδια που δεν ταιριάζουν σε όλα τα γούστα.

Η αποτυχία της Βρετανίας δείχνει ότι το BBC χάνει κρίσιμα στοιχεία της στρατηγικής: σωστό τραγούδι, ικανό καλλιτέχνη, σκηνική παρουσία, αναγνωρισιμότητα, υποστήριξη κοινού, προώθηση και τύχη.

Η χώρα δεν μπορεί να βασίζεται σε ρίσκα χωρίς προετοιμασία. Οι φαν προτείνουν δυνατές εμφανίσεις, εντυπωσιακή παραγωγή, viral στοιχεία και καλλιτέχνες με online κοινότητα, όπως ο Sam Ryder.

Η στρατηγική πρέπει να συνδυάζει τόλμη και προετοιμασία, χωρίς φόβο αποτυχίας, αν η Βρετανία θέλει να επιστρέψει στον ανταγωνισμό και να σταματήσει να είναι ο μόνιμος ουραγός της Eurovision.