Πέθανε η ηθοποιός Ελένη Προκοπίου

Φτωχότερος είναι από το βράδυ της Κυριακής (27/9) ο ελληνικός καλλιτεχνικός κόσμος, καθώς έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 87 ετών η ηθοποιός Ελένη Προκοπίου.

Τη θλιβερή είδηση της απώλειάς της έκανε γνωστή μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης η συνάδελφός της, Μέλπω Κωστή.

Με έντονο ταμπεραμέντο, εντυπωσιακή κίνηση και ιδιαίτερη σχέση με τον χορό, η Ελένη Προκοπίου κατάφερε να αφήσει το δικό της ξεχωριστό αποτύπωμα σε μια εποχή γεμάτη από μεγάλες προσωπικότητες της τέχνης.

Η πορεία της στον κινηματογράφο ξεκίνησε το 1960 και ολοκληρώθηκε το 1972, έχοντας στο ενεργητικό της συνολικά 23 ταινίες. Ξεχώρισε ιδιαίτερα στις κωμωδίες και στα μιούζικαλ, εκεί όπου μπορούσε να συνδυάσει την υποκριτική με το μεγάλο της ταλέντο στον χορό.

Υπήρξε για χρόνια παρτενέρ του Βαγγέλη Σειληνού, με τον οποίο χόρευε από το 1960 έως το 1965, ενώ είχε υπάρξει συμμαθήτρια στη σχολή χορού με τη Μάρθα Καραγιάννη.

Η συνειδητή απόφαση και η ζωή μακριά από τα φώτα

Κι όμως, ενώ η καριέρα της βρισκόταν σε μια ιδιαίτερα δημιουργική περίοδο, η ίδια επέλεξε να απομακρυνθεί σχετικά νωρίς από τα φώτα της δημοσιότητας. Η απόφασή της δεν ήταν τυχαία: η προσωπική και οικογενειακή της ζωή απέκτησαν για εκείνη προτεραιότητα, με αποτέλεσμα τα επόμενα χρόνια οι δημόσιες εμφανίσεις της να είναι ελάχιστες.

Η Ελένη Προκοπίου δημιούργησε οικογένεια με τον επιχειρηματία Αντώνη Συρίγο, τον οποίο είχε γνωρίσει στα στούντιο της Finos Film. Μετά την αποχώρησή της από τα καλλιτεχνικά δρώματα αφοσιώθηκε πλήρως στην οικογένειά της, επιλέγοντας συνειδητά μια ήρεμη ζωή μακριά από τη δημοσιότητα.

Χρόνια αργότερα, όταν οι ταινίες της συνέχιζαν να προβάλλονται και μια νεότερη γενιά ανακάλυπτε τη γοητευτική χορεύτρια της μεγάλης οθόνης, εκείνη αντιμετώπιζε το κινηματογραφικό παρελθόν της με μια σχεδόν αφοπλιστική απόσταση. Σε σπάνια συνέντευξή της είχε μιλήσει για το πώς έβλεπε πια τον νεότερο εαυτό της στις παλιές ταινίες μαζί με την εγγονή της.

Η Ελένη Προκοπίου ανήκε σε εκείνη τη γενιά καλλιεργημένων δημιουργών που συνέδεσαν το όνομά τους με μια ολόκληρη εποχή του ελληνικού σινεμά —μια εποχή μουσικής, χορού, κομψότητας και μιούζικαλ που εξακολουθούν, δεκαετίες μετά, να βρίσκουν νέο κοινό μέσα από τις επαναλήψεις τους. Η είδηση του θανάτου της αφήνει τις εικόνες της ζωντανές στη συλλογική μνήμη.