“Φωλιάζουν και περιμένουν”: Ο Πάρις Ρούπος για την ακροδεξιά, την απόλυση και τη συναυλία αλληλεγγύης

Σχεδόν έναν χρόνο μετά την απόλυσή του από την Pizza Fan, ο Πάρις Ρούπος ανατρέχει σε όσα συνέβησαν τον Σεπτέμβριο του 2025 και πήραν γρήγορα διαστάσεις πολύ μεγαλύτερες από μια εργασιακή διαμάχη.

Η απόλυσή του, μετά τη διαδικτυακή στοχοποίησή του για σατιρικό απόσπασμα της παράστασής του, βρίσκεται πλέον ενώπιον της Δικαιοσύνης, με τη δίκη να έχει οριστεί για τις 23 Σεπτεμβρίου.

Δυο μέρες πριν, στις 21 Σεπτεμβρίου, μουσικοί και συνάδελφοί του διοργανώνουν συναυλία αλληλεγγύης στο Gagarin 205 για την οικονομική ενίσχυση του δικαστικού του αγώνα.

Μιλήσαμε μαζί του για όσα συνέβησαν τον τελευταίο χρόνο, τη δικαστική μάχη που βρίσκεται μπροστά του και το μέγεθος της στοχοποίησης που, όπως λέει, δεν περίμενε ποτέ.

Τι ακριβώς ζητάς από το δικαστήριο και τι θα σημαίνει για σένα μια δικαίωση;
Το εργατικό ζήτημα που προέκυψε είναι πρωτοφανές και ιδιαιτέρως σημαντικό, καθώς δημιουργεί ένα προηγούμενο ότι κάθε εργοδότης δύναται να απολύσει εργαζόμενο για προσωπική ή καλλιτεχνική έκφραση, η οποία δε σχετίζεται καθόλου με το ρόλο του στην εταιρεία, πόσο μάλλον μετά την προτροπή μιας συγκεκριμένης μερίδας ατόμων που απλά θέλουν να ικανοποιήσουν την ατζέντα και το ακροατήριο τους, χωρίς να έχουν ούτε οι ίδιοι καμία σχέση με την εταιρεία.

Το ζητούμενο λοιπόν είναι η αναγνώριση του παρανόμου και άκυρου της απόλυσης και κατ’επέκταση η δημόσια αποκατάσταση της προσωπικής και επαγγελματικής μου υπόστασης, πόσο μάλλον μετά διαδικτυακό λιντσάρισμα το οποίο υπέστην, και που στήριξε στην πράξη η εταιρεία με τη δημόσια καταγγελία της σύμβασης εργασίας μου.

Ποιο ήταν το μεγαλύτερο προσωπικό κόστος αυτής της ιστορίας που δεν έμαθε ποτέ ο κόσμος;
Σε προσωπικό επίπεδο, η καθημερινή βροχή από απειλές ζωής και σωματικής ακεραιότητας προς εμένα και τους οικείους μου, οι ευχές για θανατηφόρες ασθένειες, για πείνα και ανεργία για πάντα, δε σε αφήνουν ανεπηρέαστο ψυχικά και ας προέρχονται από αγνώστους. Η διαδικασία “καθαρισμού” των social media μου από όλους αυτούς ήταν επίπονη.

Σε επαγγελματικό επίπεδο, άλλοι εργοδότες μπορεί να ήταν πιο επιφυλακτικοί, και προτάσεις είτε για παραστάσεις είτε για εταιρικά είτε για κάποια σταθερή συνεργασία ελαττώθηκαν για κάτι που δεν αφορά τις ικανότητες και τον επαγγελματισμό μου. Όχι απαραίτητα γιατί είχαν κάτι μαζί μου, αλλά γιατί ήθελαν να αποφύγουν αυτού το είδους τη δημοσιότητα μέσα σε αυτή τη χρονιά.

Οι ακροδεξιοί συνεχίζουν να σου επιτίθενται;
Κατά καιρούς, ναι, ειδικά όταν κάπως το θέμα επανέρχεται με κάποια συνέντευξη (καληώρα) ή με κάποιο βίντεο μου που αναδημοσιεύτηκε ή έγινε viral και έφτασε σε περισσότερο κόσμο.

Φωλιάζουν και περιμένουν τη στιγμή.

Μάλιστα, πριν λίγες ημέρες ενημερώθηκα ότι έχει υποβληθεί σε βάρος μου μια εντελώς ανυπόστατη μήνυση για “υποκίνηση μίσους και βίας” και “εξύβριση” από τον Ζώη Μπέχλη, πρόεδρο του ακροδεξιού “Κίνημα 21”, με μάρτυρα τον Κων/νο Μπογδάνο, σε μια προφανή προσπάθεια περαιτέρω τρομοκράτησής μου.

Ένιωσες κάποια στιγμή ότι το θέμα δεν αφορά πλέον μόνο εσένα αλλά μια ευρύτερη πολιτική αντιπαράθεση;
Με το που έγινε θέμα στα mainstream media, ναι. Όπως συμβαίνει συνήθως. Και είναι και λογικό, γιατι η απόλυση αυτή πέρα από αναχρονιστική και, πέρα από εμένα προσωπικά, αφορά οποιονδήποτε εργαζόμενο καλλιτέχνη ή μη που έχει λόγο και δραστηριότητα εκτός εργασίας. Είναι συνθήκη κοινωνική και πολιτική και θέτει τη συζήτηση στο πόσο και πώς η εργοδοσία μπορεί να παρεμβαίνει στις ζωές μας

Πρέπει να γίνει σαφές ότι στην εταιρεία δεν ήμουν περιστασιακός εξωτερικός συνεργάτης, αλλά υπάλληλος επί 5 συναπτά έτη με εξαρτημένη εργασία και με πρόσληψη που έγινε ακριβώς γιατί είμαι αυτός που είμαι και κάνω αυτό που κάνω. Δηλαδή την κωμωδία και τη δημιουργία περιεχομένου.

Όσον αφορά το περιεχόμενο για την εταιρεία, προφανώς λειτουργούσα με κάποια guidelines και συγκεκριμένους κανόνες. Για την καλλιτεχνική μου έκφραση εκτός εργασίας μπορώ και πρέπει να έχω την απόλυτη ελευθερία να λέω ό,τι επιθυμώ άφοβα.

Πέρα από τα άσχημα σχόλια που έλαβες τότε στα social media, υπήρξε και πάρα πολύς κόσμος που σε στήριξε. Τώρα θα πρέπει να σε στηρίξουν και έμπρακτα, να έρθουν στη συναυλία αλληλεγγύης. Γενικά, πιστεύεις ότι ο κόσμος ξεκουνιέται ή μένει μόνο στα status; Και, ειδικα για τη συναυλία, τι αίσθηση έχεις μέχρι στιγμής;
Για τη συναυλία αλληλεγγύης έχω καλή αίσθηση γιατί είναι αρκετοί και σημαντικοί οι μουσικοί και οι κωμικοί που θα έρθουν για να εμφανιστούν και να στηρίξουν. Έχει στηθεί ένα δυνατό line-up που πιστεύω ότι καλύπτει πόλλά γούστα, πέρα από τον σκοπό. Και αυτός ήταν και ο στόχος στο καλλιτεχνικό του πράγματος. Να έχει εύρος.

Σε αντίστοιχες δράσεις και διοργανώσεις στο παρελθόν έχει δείξει ότι ο κόσμος κινητοποιείται και παρευρίσκεται. Όπως συνέβη και πέρσι τον Οκτώβρη που γέμισε το Θέατρο Ρεματιάς στο σχετικό live διαμαρτυρίας που είχε γίνει τότε. Ένας λόγος που έχουμε ηλεκτρονικά εισιτήρια σε αυτή την περίπτωση είναι ώστε να μπορεί οποιοσδήποτε να στηρίξει ακόμα και αν δε δύναται να παρευρεθεί φυσικά. Ή να χαρίσει το εισιτήριο σε άλλον.

Τα status βοηθάνε στην ενημέρωση και τη διάδοση απόψεων αλλά ρεαλιστικά και πρακτικά η φυσική παρουσία και ο παλμός κάνουν τη διαφορά.

Και σαφώς βοηθάει και η υποστήριξη που παρέχεται και κινηματικά από το Συνδικάτο Επισιτισμού-Τουρισμού, το Σ.Ε.Η. και το Συλλόγος Πολιτισμού «Παύλος Killah P Φύσσας», αφού η παράσταση από την οποία ξεκίνησε όλος ο ντόρος έλαβε χώρα στον “Αντιφασιστικό Σεπτέμβρη” του ’25 στα Λιπάσματα.

Πώς ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμά σου οι άλλοι καλλιτέχνες; Πόσο εύκολο ή δύσκολο ήταν να βρεις ανθρώπους να παίξουν λάιβ;
Έτυχε λόγω επόχής (Σεπτέμβρης) οι περισσότεροι καλλιτέχνες να έχουν, ζωντανές κυρίως, υποχρεώσεις αλλού, εντός και εκτός Αθήνας. Ανταποκρίθηκαν θετικά ακόμα και όσοι δε μπορούσαν εν τέλει να συμμετάσχουν. Και προσφέρθηκαν να το διαφημίσουν όπως και να ‘χει από τους λογαριασμούς τους. Οπότε ήταν δύσκολο μόνο σε θέμα διαθεσιμοτήτων και όχι σε θέμα προθέσεων.

Παρολ’ αυτά νομίζω κατάφερα να συνθέσω ένα ετερόκλητο μεν, ενδιαφέρον και δυνατό δε, line-up όσον αφορά τα μουσικά.

Το μέρος του stand-up comedy ήταν ομολογουμένως ευκολότερο καθώς έχω πιο άμεση και συναδελφική επικοινωνία με αυτή την κοινότητα. Τους/ς ευχαριστώ όλους/ες.

Αυτός ο ένας χρόνος που πέρασε, σε έκανε πιο επιφυλακτικό ή πιο αποφασισμένο να λες αυτά που θέλεις; Τι αντίκτυπο είχε στην αυτολογοκρισία σου;
Έχοντας καλή γνώση του πώς λειτουργεί η ελληνική κοινωνία, δυστυχώς ήταν και πάλι μια έκπληξη το μέγεθος του μίσους που μπορεί να βγει στην επιφάνεια ανά πάσα στιγμή για έναν μόνο άνθρωπο και η αδικαιολόγητη δύναμη φωνής που ακόμα μπορούν να έχουν κάποιοι κύκλοι.

Την αυτολογοκρισία μου (όπως λέει και η ίδια η λέξη) την ορίζω εγώ και μόνο εγώ και σίγουρα δεν κρίνεται από ακραίες φωνές, ιδέες και πρακτικές άλλων εποχών.

Δεν είμαι ούτε πιο επιφυλακτικός ούτε πιο αποφασισμένος. Είμαι ακριβώς αυτό που ήμουν, καλλιτεχνικά και εκφραστικά ανεπηρεάστος, γιατί γνωρίζω καλά τι πρεσβεύω και σε τι είδους ποιότητας κόσμου θέλω να απευθύνομαι.