Μια ζωντανή καταγραφή της σεξεργασίας παίρνει σάρκα και οστά

«Ο χρόνος δεν μου έβγαζε ποτέ κανένα νόημα. Ή, για να το πω καλύτερα, μου λένε πως ο τρόπος που περιγράφω πώς βιώνω τον χρόνο δεν βγάζει κανένα νόημα. Είμαι τόσο ξεκομμένη από κάθε κοινό μέτρημά του που αμφισβητώ ότι υπάρχει μονάδα μέτρησης ικανή να τον χωρέσει. Νομίζω αυτό με κάνει καλή πόρνη.»

Από αυτές τις λέξεις ξεκινά ένας κόσμος που συνήθως παραμένει κρυμμένος. Ένας κόσμος όπου το σώμα γίνεται πεδίο εργασίας, επιθυμίας, εξουσίας αλλά και αντίστασης.

Η Γιούλα Μπούνταλη μεταφέρει για πρώτη φορά στη σκηνή την εμβληματική καλτ συλλογή κειμένων του Irene Silt “The Tricking Hour”, μια ζωντανή καταγραφή του σεξ, της σεξεργασίας και της εγκληματικότητας στον 21ο αιώνα.

Ο Τζέιμι Μπράντλι σκηνοθετεί και μια οπτικά πολυεπίπεδη και ευφάνταστη πολυμεσική παράσταση που αναμιγνύει μια δυναμική σόλο ερμηνεία με ιστορίες από σκανδαλώδεις ζωές και παθιασμένες φωνές της κοινότητας.

Η ηρωίδα του έργου δεν έχει όνομα. Εργάζεται τα τελευταία χρόνια στη σεξεργασία, χρησιμοποιεί πλατφόρμες για αγγελίες, συναντά πελάτες, οργανώνει τη ζωή της γύρω από την ασφάλεια και την επιβίωση. Στέλνει μηνύματα σε φίλες της για να ξέρουν ότι είναι ακόμη ζωντανή.

Όταν ένας πελάτης της, που είναι παράλληλα δικηγόρος, της λέει πως «αυτό το κενό στο βιογραφικό σου θα είναι πρόβλημα στο μέλλον», εκείνη δεν ακούει μια προειδοποίηση. Βλέπει μια κοινωνία που έχει ήδη αποφασίσει τι σημαίνει μια ζωή με κενά.
Όμως για την ίδια, αυτό το κενό δεν είναι απουσία μέλλοντος. Είναι άρνηση να δεχτεί τον κόσμο όπως είναι.

Ένα κείμενο που γεννήθηκε μέσα από μια συγκεκριμένη ιστορική στιγμή: τις επιχειρήσεις «εκκαθάρισης» στη Νέα Ορλεάνη, όταν οι αρχές επιχείρησαν να «σώσουν» εργαζόμενες στο σεξ, την ίδια ώρα που η βία και ο στιγματισμός απέναντι στις ίδιες τις γυναίκες παρέμεναν αόρατα.

Όπως εξηγεί η Γιούλα Μπούνταλη στο NEWS 24/7, “Το περιοδικό UNTIGRAVITY άρχισε να δημοσιεύει την σειρά κειμένων τoυ Irene Silt, “The Tricking Hour” το καλοκαίρι του 2018. Ήταν η εποχή που οι αρχές της Νέας Ορλεάνης είχαν κορυφώσει τις εφόδους στην Γαλλική Συνοικία σε μια προσπάθεια να «καθαρίσουν» την περιοχή.

Αστυνομικοί εισέβαλαν στα στριπκλαμπς και υπέβαλαν τις χορεύτριες σε βίαιους και ταπεινωτικούς ελέγχους για να τις σώσουν, όπως έλεγαν από το human trafficking, παρότι καμία τέτοια υπόθεση δεν ήρθε στο φως. Το φθινόπωρο του 2019, την εποχή που ο Silt δημοσιεύει το τελευταίο άρθρο της σειράς με τίτλο “Θάνατος”, τα στρίπκλαμπς της Οδού Μπέρμπον, έχουν ήδη βάλει λουκέτο, αγοραστεί από εταιρίες, ανακαινιστεί και μετατραπεί σε AirΒnB και θεματικά μπαρ για όλη την οικογένεια.

Είναι το τραγούδι αυτής της εξουθενωμένης και διασυρμένης «κάτω» μεριάς της Νέας Ορλεάνης. Μια σειρά στοχασμών για την σεξεργασία, την αγάπη, την αυτοδιάθεση, και την ανυπακοή σε κάθε σύστημα εργασίας που προϋποθέτει ή επιβάλλει την αποσύνδεση από τον εαυτό μας σαν συνθήκη παραγωγής.

Με ανένδοτη ειλικρίνεια μάς μιλάει για ζητήματα που αφορούν όσες εργάζονται στο σεξ. Αλλά τα συμπεράσματά σε σχέση με την εργασία, την ελευθερία, τον έρωτα, την αυτονομία και την απόλαυση αφορούν όλες και όλους μας.

Με άξονα την αντίληψη του Σιλτ για αυτοοργάνωση και αξιοποίηση της σοφίας που μια δουλειά σαν την σεξεργασία μπορεί να προσφέρει σε μια κοινωνία, απευθυνόμαστε σε ανθρώπους που έχουμε συνηθίσει να στιγματίζονται και να συνθλίβονται στο περιθώριο χωρίς να ακούμε την φωνή τους. Η παράσταση αντηχεί αυτή τη φωνή.

Ενορχηστρώνει ένα κάλεσμα που έρχεται μέσα από τις σκιές κάθε πόλης και μας γνέφει να πάμε εκεί που διαλυόμαστε για να μάθουμε πώς να φροντίζουμε, πώς να αγαπάμε και τι σημαίνει να αναγνωρίζουμε τον καθημερινό μόχθο μας σαν κάτι που πρέπει να θρέφει όχι μόνο το σώμα αλλά και τη ψυχή μας”.