Μάνδρα: Εννέα χρόνια από την φονική πλημμύρα με 25 νεκρούς – “Το νερό γκρέμισε τα πάντα”

Εννέα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από τη μεγάλη πλημμύρα της Μάνδρας, στις 15 Νοεμβρίου 2017, που στέρησε τη ζωή σε 25 ανθρώπους.

Οι συγγενείς των θυμάτων ήταν χθες ξανά παρόντες στην πλατεία Β. Κοροπούλη προκειμένου να αποτίσουν φόρο τιμής στα αγαπημένα τους πρόσωπα και να συμμετάσχουν στις εκδηλώσεις που διοργανώνει ο Δήμος Μάνδρας–Ειδυλλίας και ο Σύλλογος Συγγενών Θανόντων και Πληγέντων Μάνδρας 2017.

Ευχάριστη έκπληξη αποτέλεσε η πρωτοβουλία μαθητών από τα σχολεία της περιοχής να αφήσουν στο μνημείο που έχει τοποθετηθεί στην πλατεία, ζωγραφιές με τις οποίες αποτυπώνουν την οπτική τους πάνω στο γεγονός κι οι οποίες στέλνουν μήνυμα για το μέλλον με φράσεις όπως «η βροχή μερικές φορές δεν είναι πλάκα».

Η ανάρτηση του Θοδωρή Κολυδά

Με αφορμή τη συμπλήρωση εννέα χρόνων από την τραγωδία, ο μετεωρολόγος Θεόδωρος Κολυδάς έκανε μια ανάρτηση στο X, επιχειρώντας να αποτιμήσει τις αλλαγές που έχουν πραγματοποιηθεί από τότε, αλλά και να αναδείξει όσα χρειάζεται ακόμη να γίνουν για την αποτελεσματικότερη προστασία των πολιτών.

Στην τοποθέτησή του σημειώνει πως το καιρικό φαινόμενο είχε εντοπιστεί εγκαίρως από τα διαθέσιμα μετεωρολογικά μέσα, καθώς υπήρχε ραντάρ και η εξέλιξή του παρακολουθούνταν. Το βασικό πρόβλημα, όπως εξηγεί, ήταν η απουσία ενός ολοκληρωμένου μηχανισμού έγκαιρης προειδοποίησης, ο οποίος θα συνέδεε την παρατήρηση και την πρόγνωση με την εκτίμηση των υδρολογικών κινδύνων, τις επιχειρησιακές ενέργειες και την άμεση ενημέρωση των πολιτών.

Όπως τονίζει, η επόμενη σημαντική πρόκληση είναι να μην περιορίζεται η επιστημονική πρόγνωση μόνο στα καιρικά δεδομένα, αλλά να επεκτείνεται και στις πιθανές συνέπειές τους.

“Το νερό γκρέμισε τα πάντα”

Συγκινημένος ο Μιχάλης Μάινας, ο οποίος έχασε την πεθερά του, έφτιαχνε τις ζωγραφιές που είχε αναποδογυρίσει ο αέρας και τις στερέωνε ακουμπώντας πάνω μερικά χαλίκια. Βρήκε την ενέργεια πολύ σημαντική για τα παιδιά, «για να θυμούνται τι έγινε και για να μην ξεχάσουμε». Γιατί αν ξεχάσουμε, συμπλήρωσε, «θα ξαναγίνει, δεν υπάρχει περίπτωση».

Αφηγούμενος όσα έζησε εκείνη την ημέρα στο Orange Press Agency, μπροστά από το μνημείο και λίγο πριν συμμετάσχει στην πεζοπορία μνήμης που θα ακολουθούσε τη διαδρομή του ρέματος, αλλά και της καταστροφής, θυμάται κυρίως την ορμητικότητα του νερού. «Για μένα προσωπικά αυτό που βιώσαμε, ήταν πως όταν ήρθε το νερό, ήταν τόσο πολύ δυνατό και γκρέμισε τα πάντα όλα. Γκρέμισε τοίχο τριάντα μέτρα ύψος». Στο σπίτι που έμεναν, βρισκόταν και η μητέρα της συζύγου του. Μία ηλικιωμένη γυναίκα, η οποία δεν πρόλαβε να αντιδράσει. Είναι ενδεικτικό άλλωστε ότι ανάμεσα στα θύματα βρίσκονται και πολλοί νεότεροι, ενώ την ίδια τύχη λέει ο κ. Μάινας θα μπορούσε να έχει και ο ίδιος.

«Η γυναίκα μου ανέβηκε πάνω στο στα ντουλάπια της κουζίνας για να σωθεί και εγώ ήμουν έξω στην αυλή. Βγήκα επτά παρά τέταρτο και ήρθε το νερό ξαφνικά μας πήρε τέσσερα αυτοκίνητα. Εμένα μου έδωσε μία, με πέταξε δεκαπέντε μέτρα μακριά. Ευτυχώς βγήκαν τα παιδιά μου από τον πρώτο όροφο, μου πετάξανε ένα σκοινί και το έδεσαν στη μέση και με κρατήσανε εν ζωή γιατί έπαθα και υποθερμία» αναφέρει.

Η αγωνία ήταν μεγάλη για όλη την οικογένεια, καθώς η κόρη του ήταν έγκυος και λόγω της ταραχής και κατέληξε να γεννήσει την ίδια μέρα. «Ευτυχώς ήταν στον μήνα της και ευτυχώς δεν είχε κατέβει από τον πρώτο όροφο στο ισόγειο που μέναμε εμείς, που κατέβαινε και καθόταν μαζί με τη γυναίκα μου. Εγώ έφευγα εκείνη την ώρα για τη δουλειά».

“Αποτέλεσμα μηδέν από τα δικαστήρια – Παλιά πηγαίναμε σε διαδηλώσεις τώρα κατάντησαν τη νεολαία αδιάφορη”

Παρά τον μεγάλο αριθμό θανάτων και το μέγεθος της καταστροφής, ο κ. Μάινας αισθάνεται πως δεν αποδόθηκε δικαιοσύνη για όσα συνέβησαν. «Πήγαμε δικαστήρια, τραβηχτήκαμε. Αποτέλεσμα ακόμα μηδέν». Νιώθει επίσης την ανάγκη να διευκρινίσει, «γιατί ακούγονται πολλά», πως δεν έχει λάβει ούτε ένα ευρώ ως αποζημίωση. «Λένε ότι έχουμε πάρει λεφτά, έχουμε κάνει. Εγώ σας πληροφορώ, μιλάω για τον εαυτό μου. Ούτε ένα ευρώ από θέμα αποζημιώσεων. Δικαιοσύνη δεν υπάρχει, το λέω παντού και το ξαναλέω όποτε μπορώ, σε κάθε ευκαιρία. Δεν υπήρχε και δεν υπάρχει όσο υπάρχει ένα σάπιο σύστημα χρόνια τώρα που μας κυβερνάει», τονίζει. Για τον ίδιο ο μόνος δρόμος είναι η διατήρηση της μνήμης, η οποία επιτυγχάνεται μέσα από την παρουσία του μνημείου και τις επισκέψεις των νεότερων. Εξίσου σημαντικό θεωρεί το να θυμηθεί η κοινωνία το παρελθόν της. «Γιατί όταν ήμουν νέος πηγαίναμε σε διαδηλώσεις, κάναμε κινητοποιήσεις, τώρα δεν βλέπω τίποτα. Καταντήσανε τη νεολαία αδιάφορη», συμπεραίνει.