Ο JJ Burnel στο ΜΕΝ 24

Ο Jean Jacques Burnel, ιδρυτής, μπασίστας, στιχουργός, συνθέτης και τραγουδιστής των Stranglers, μιλάει στο MEN 24 για το στιλ, τη φιλοσοφία και τις επιρροές στην 35χρονη πορεία της βρετανικής μπάντας, τις εμφανίσεις στην Ελλάδα, το punk και το new wave, τα ταραγμένα 70ties στην Αγγλία και το περιπετειώδες Rock in Athens φεστιβάλ του 1985.Το 1975 η Μεγάλη Βρετανία βρίσκεται σε οικονομική ύφεση έχοντας ενάμιση εκατομμύριο άνεργους. Μοναδικό όνειρο στην απελπισία της πλήξης της νεολαίας είναι η προοπτική μιας σταθερής απασχόλησης. Δεν υπάρχουν άλλες επιλογές. Η Αγγλία σαπίζει και οι οδοί διαφυγής στη ροκ μουσική είναι ελάχιστες. Οι progressive Bowie και Roxy Music έχουν πει ότι είχαν να πουν και η νοσταλγία των 60ties φαντάζει άκαιρη και καθόλου συναρπαστική. Με εξαίρεση τους Queen, από την άλλη πλευρά υπάρχουν μόνο τα ερασιτεχνικά συγκροτήματα, με πολύ θόρυβο και ελάχιστη αισθητική.



Μέσα σε αυτή τη συγκυρία εμφανίζεται το punk με μάνατζερ τον Malcolm McLaren και πρωταγωνιστές τους Sex Pistols. Το κίνημα που σοκάρει, αιφνιδιάζει και αμφισβητεί, εξαπλώνεται σαν άναρθρη κραυγή, σαρώνοντας στο πέρασμά του τα πάντα, προετοιμάζοντας το Νησί για το σοκ του «Never mind the Bollocks». Την ίδια εποχή στον μεγαλοαστικό Νότο του αριστοκρατικού και πλούσιου Surrey, στην μικρή πόλη του Guildford, τέσσερις μουσικοί με τελείως διαφορετικό background σχηματίζουν μια μπάντα που έμελλε να χαράξει τη δική της πορεία στη λεωφόρο του rock, ξεκινώντας αρχικά από το punk και συνεχίζοντας στο new wave.



Οι «στραγγαλιστές» του Guildford έμειναν απλώς Stranglers στη συνέχεια και στα 35 χρόνια της παρουσίας τους στη μουσική σκηνή, πειραματίστηκαν με διαφορετικές μουσικές φόρμες, δημιούργησαν το punk rock, πέρασαν στο new wave, φλερτάρισαν με το electro pop και προσάρμοσαν στον ήχο τους το progressive, τη reggae, το rock & roll, το gothic, το garage και την ψυχεδέλεια. Οι στίχοι τους, αντιδραστικοί, σκοτεινοί και αντιπροσωπευτικοί της ιδιαίτερης αισθητικής των JJ Burnel και Hugh Cornwell, ταίριαξαν με τη γενικότερη φιλοσοφία της μπάντας: οι Stranglers δεν περιχαρακώνουν τη μουσική τους. Δεν υπάρχουν ετικέτες και όρια. Μόνο προκλήσεις και εξερεύνηση. Από το μακρινό 1974 μέχρι και σήμερα…



Τα 23 singles και τα 17 LPs στο Top 40 των βρετανικών charts δικαιώνουν ιστορικά την πορεία και τις επιλογές της μπάντας. Τραγούδια όπως το «No more Heroes», το «Golden Brown», το «Midnight Summer Dream», το «Nice ‘n’ Sleazy», το «96 Tears», το «Walk on by», το «Hanging around», το «Peaches», το «Strange little girl» και το «No Mercy» έχουν περάσει στη μυθολογία του rock. Το ίδιο και οι Stranglers, που μετά από 35 χρόνια, σύμφωνα με τα λόγια του Jean Jacques Burnel, «συνεχίζουν να είναι unique, alive and kicking…»








Με αφορμή τις 3 εμφανίσεις των Stranglers σε Πάτρα (21/1), Αθήνα (22/1) και Θεσσαλονίκη (23/1), το
ΜΕΝ 24 μίλησε με τον Jean Jacques Burnel, κάνοντας μια αναδρομή στην πορεία της μεγάλης βρετανικής μπάντας.




MEN 24: Jean Jacques ξεκινώ λέγοντάς σου ότι ήμουν παρών το 1985 στο Rock in Athens, από τους τυχερούς που έζησαν το πρώτο μεγάλο μουσικό φεστιβάλ στην Ελλάδα. Το θυμάσαι;

JJ Burnel:

Αστειεύεσαι; Φυσικά και το θυμάμαι, με κάθε λεπτομέρεια! Μπορεί να γερνάω (γέλια), αλλά η μνήμη μου είναι ακόμα πολύ δυνατή. Ήταν αξέχαστο: οι αναρχικοί πλακώνονταν στο ξύλο με τους αστυνομικούς έξω από το Στάδιο, ο Boy George πλήρωσε τη νύφη μέσα στο Στάδιο με τη «γιούχα» και τα δεκάδες αντικείμενα που του πέταγε το πλήθος, αφού όλοι περίμεναν να ακούσουν ροκ και όχι «φλωριές» (τρανταχτά γέλια). Είχαμε περάσει πολύ όμορφα, γνωρίσαμε – θυμάμαι – και την Μελίνα Μερκούρη, πραγματική μορφή του πολιτισμού. Αλλά και το σετ ήταν καταπληκτικό: οι Clash, οι Depeche Mode, οι Cure, η Nina (σ.σ. Hagen), οι Telephone από τη Γαλλία. Όταν ανεβήκαμε στη σκηνή, το κοινό «έβραζε» κυριολεκτικά, διψούσε για μουσική, το νιώθαμε παντού στην ατμόσφαιρα.




MEN 24: Αυτή ήταν η πρώτη φορά που παίξατε στην Ελλάδα, αλλά ακολούθησαν και άλλες.

JJ Burnel:

Ναι, το 1991 αν δεν απατώμαι, πρωτοεμφανιστήκαμε στο «Ρόδον Club». Συνολικά έχουμε παίξει 4 φορές στο «Ρόδον» και άλλες δυο στη Θεσσαλονίκη. Μας αρέσει η Ελλάδα, δεν είναι από τους σταθερούς προορισμούς μας, αλλά κάθε φορά που ερχόμαστε, περνάμε πολύ ωραία, το κοινό γουστάρει τη μουσική μας. Έχουμε πάντως αρκετούς φίλους εκεί, οι καλύτεροι είναι οι Magic de Spell, στους οποίους έχω κάνει την παραγωγή σε δύο δίσκους. Ωραία μπάντα, ψαγμένη μουσική.




MEN 24: Η τελευταία σας εμφάνιση στην Ελλάδα ήταν το περασμένο καλοκαίρι στη Σάμο. Πώς σου φάνηκε;

JJ Burnel:

Ήταν μαγικά, όπως σου το λέω. Βρεθήκαμε εκεί για να παίξουμε στο Aegean Festival και το απολαύσαμε πραγματικά. Ίσως ήταν η πιο ξεχωριστή στιγμή μέσα στο 2009. Βοήθησαν σε αυτό βέβαια δυο πολύ καθοριστικοί παράγοντες. Είχαμε πολύ καλή ηχητική εγκατάσταση και όταν ο ήχος είναι τόσο καθαρός, τα δίνεις όλα, γουστάρεις τη φάση τρελά! Το άλλο ήταν ότι οι 6 – 7 χιλιάδες που μας άκουγαν, ήταν όλοι μαστουρωμένοι! Πρέπει να παραδεχτώ ότι το «grass» που κυκλοφορούσε εκεί, ήταν καταπληκτικό (γέλια)!!!

Οπότε το όλο σκηνικό ήταν μαγικό, οι άνθρωποι ζεστοί και ευτυχισμένοι, εμείς θέλαμε να τους ευχαριστήσουμε όσο περισσότερο γινόταν, περάσαμε φα-ντα-στι-κά! Ο αέρας μας τα έκανε λίγο μαντάρα, δεν μπορέσαμε να φύγουμε στην ώρα μας με αποτέλεσμα να χάσουμε το αεροπλάνο για το Λονδίνο στην Αθήνα και να περιμένουμε 6 ώρες στο αεροδρόμιο μέχρι την επόμενη πτήση. Πίστεψέ με όμως, άξιζε 100% τον κόπο!

MEN 24: Να σε πάω αρκετά πίσω τώρα, στο 1974. Συναντιούνται ένας blues κιθαρίστας (ο Hugh Cornwell), ένας κλασικός κιθαρίστας (εσύ) και ένας jazz ντράμερ (ο Jet Black). Πώς καταλήγετε στο punk;

JJ Burnel:

Να σου πω την αλήθεια, ποτέ δεν θεώρησα τους Stranglers punk. Μας έχουν κολλήσει αυθαίρετα την ετικέτα, αλλά η μουσική μας δίνει από μόνη της τις απαντήσεις. Πρόκειται μάλλον για ένα είδος fusion όλων των ακουσμάτων που είχαμε, των επιρροών μας και των ιδεών που γεννήθηκαν από τη στιγμή που γίναμε μπάντα. Οι Stranglers ξεκίνησαν σαν progressive rock και στη συνέχεια «φιλοξένησαν» τη διαφορετικότητα και την ποικιλία. Ο ήχος μας είναι ιδιαίτερος, κυρίως με την παρουσία του Dave Greenfield στα πλήκτρα. Ξεκινήσαμε σε μια εποχή όπου δεν υπήρχε κάτι συγκεκριμένο στη μουσική για να το ακολουθήσουμε. Δεν ενσωματωθήκαμε σε κάποιο concept, θα έλεγα ότι κινηθήκαμε δημιουργικά, φτιάξαμε κάτι δικό μας, καινούργιο. Και αυτό είναι τελικά το χαρακτηριστικό των Stranglers.




MEN 24: Γίνατε γνωστοί παίζοντας ως support στους Ramones και την Patti Smith.

JJ Burnel:

Ναι, έτσι έγινε. Και είναι τελείως «κουφό», γιατί ποτέ δεν μάθαμε ποιος μας επέλεξε, ποιος μας πρότεινε για αυτό. Ήταν η πρώτη φορά που ερχόταν η Patti Smith στη Βρετανία, το γνωρίζαμε, θέλαμε να πάμε να την ακούσουμε και μια μέρα μέσω ενός γραφείου που διοργάνωνε μουσικά events μας ειδοποίησαν ότι θα ανοίγαμε τις συναυλίες της. Δεν το πολυψάξαμε βέβαια, ενθουσιαστήκαμε και κάπως έτσι έγινε η γνωριμία μας με το πλατύ κοινό.




MEN 24: Το τέλος των 70ties ήταν μια πολύ ταραγμένη περίοδος στη Βρετανία. Πόσο επηρέασε αυτό τους Stranglers;

JJ Burnel:

Η δεκαετία του ’60 και κυρίως αυτή του ’70 ήταν μια περίοδος πολιτικής και οικονομικής παρακμής στη Βρετανία. Γύρω στο ’80 η ανεργία ήταν το status quo και η μεγαλύτερη απειλή για κάθε κάτοικο του νησιού. Η παρακμή αυτή ήταν που έδωσε υπόσταση και νόημα στο punk σαν φόρμα διαμαρτυρίας μέσα από τη μουσική και τη γενικότερη συμπεριφορά των νέων. Το ζήσαμε κι εμείς αυτό, συγκατοικούσαμε τότε για αρκετά χρόνια, τα μέλη των Stranglers, συζητούσαμε, αντιμετωπίζαμε δύσκολες και άβολες καταστάσεις, η προοπτική ήταν κάτι ουτοπικό εκείνη την εποχή.

Ένας κλοιός έσφιγγε τη Βρετανία, αμηχανία και απελπισία. Και τότε εμφανίστηκε η Margaret Thatcher. Και παρουσιάστηκε το εξής παράδοξο: η οικονομία πήρε τα επάνω της, όμως ο κόσμος διχάστηκε. Η μεσοαστική και μεγαλοαστική τάξη παραδόθηκε χωρίς όρους στον θατσερισμό, αντίθετα, η μικροαστική και η εργατική τάξη βρέθηκε απέναντί του. Η πόλωση ήταν τόσο ακραία που η αμηχανία των προηγούμενων ετών, μεγάλωσε ακόμα περισσότερο. Όλη αυτή η κατάσταση επηρέασε σε μεγάλο βαθμό τους Stranglers. Οι περιοδείες που κάναμε στο εξωτερικό, μας έφεραν σε επαφή και με διαφορετικές καταστάσεις, άλλες καλύτερες, άλλες χειρότερες.

Αν κάτι μας σημάδεψε από όλα αυτά, ήταν η «δημοσιογραφική» προσέγγιση των πραγμάτων μέσα στους στίχους μας. Δεν πολιτικοποιηθήκαμε τόσο, όσο παρουσιάσαμε και κριτικάραμε όσα βιώναμε. Αυτό ήταν κάτι τελείως νέο, περπατήσαμε σε άγνωστες περιοχές, δεν υπήρχε «manual» με οδηγίες και έπρεπε να είμαστε συνέχεια συγκεντρωμένοι. Γι’ αυτό και δεν είχαμε χρόνο ούτε χώρο για την αγάπη στα τραγούδια μας. Σπάνια θα ακούσεις για αγάπη στους Stranglers. Την είχαμε σίγουρα μέσα μας όπως και οι υπόλοιποι άνθρωποι, αλλά η επιλογή μας στη μουσική ήταν να δώσουμε αλλού προτεραιότητες.

MEN 24: Ποιες ήταν οι δικές σου επιρροές; Τι μουσικές άκουγες ως teenager;

JJ Burnel:

Κυρίως ροκ, ψυχεδέλεια, αλλά και άλλα πράγματα. Μου άρεσαν πολύ οι Doors και οι Mahavishnu Orchestra, η μπάντα του John McLaughlin, αλλά και οι Monkees. Στην εφηβεία μου έζησα πολύ έντονα το «μπαμ» του βρετανικού blues. Μεγάλωσα στο Guildford, στο Σάρεϊ, μια περιοχή παραδοσιακά μεγαλοαστική και πλούσια. Ήταν λοιπόν πολύ περίεργο ότι η έκρηξη του blues έγινε εκεί και όχι – όπως θα περίμενε κανείς – σε πιο εργατικές, φτωχές περιοχές. Ήμουν τυχερός λοιπόν, γιατί είδα από κοντά τον Jeff Beck, τους Fleetwood Mac του Peter Green, τον Eric Clapton και όλους τους υπόλοιπους. Αυτές οι μορφές έπαιζαν σε μικρές παμπ μπροστά σε 50 ανθρώπους…




MEN 24: Clash, Sex Pistols, Ramones, Patti Smith, Dead Kennedys. Από τις μπάντες της εποχής σας, ποιοι σου άρεσαν;

JJ Burnel:

Με τους Ramones πέρασα πολύ καλά, ωραίοι τύποι, τρελάρες. Η Patti Smith ήταν και είναι μια μεγάλη προσωπικότητα σε ολόκληρη τη σύγχρονη μουσική. Οι Clash μου άρεσαν, μεγάλη μπάντα, αν και πολύ «προγραμματισμένοι», ειδικά από ένα σημείο και μετά. Ο Joe Strummer ήταν πολύ καλός μου φίλος, ξεχωριστός καλλιτέχνης.




MEN 24: Στην πορεία τους, οι Stranglers έκαναν διασκευές. Τα 60ties άρεσαν σε όλους σας και ποτέ δεν το κρύψατε.

JJ Burnel:

Είναι αλήθεια. Όλοι μας κουβαλούσαμε αυτά τα ακούσματα. Περνάμε ωραία όταν κάνουμε διασκευές όπως το «All day & all of the night» των Kinks ή το «96 Tears» των Mysterians, κάνουμε κέφι, μας θυμίζουν τα νιάτα μας. Όταν μέσα σε μια πενταετία, περάσαμε από τα Teddy Boys στους ροκάδες που έφεραν το Rhythm & Blues, αλλάζοντας ολόκληρη τη νεολαία στη Βρετανία.




MEN 24: Η σημερινή μουσική σκηνή πώς σου φαίνεται;

JJ Burnel:

Υπάρχουν πολλές καλές μπάντες, ακόμα και σε αυτή τη δεκαετία, όμως σε γενικές γραμμές έχουν ένα μεγάλο πρόβλημα. Είναι δέσμιες του παρελθόντος. Και αυτό εμποδίζει σε μεγάλο βαθμό κάτι πρωτοποριακό. Βλέπουμε να γίνονται κύκλοι και όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο, τότε η σύγκριση είναι πάντοτε υπέρ των παλαιότερων, αφού αυτοί είναι οι αυθεντικοί, οι πρώτοι. Σφαιρικά πάντως, υπάρχει στασιμότητα τα τελευταία χρόνια, η γενικότερη έννοια του ροκ δεν περνάει και τις καλύτερες στιγμές της.




MEN 24: Μετά από 35 χρόνια παρουσίας, πώς νιώθετε βλέποντας τη μουσική σας να περνάει στις νέες γενιές χωρίς πρόβλημα και το κοινό σας στις συναυλίες να αποτελείται από όλες τις ηλικίες;

JJ Burnel:

Αυτό είναι πραγματικά υπέροχο. Οι Stranglers έχουν περάσει πολλά, όμως συνεχίζουν να εμπνέουν. Στην πορεία μας αλλάξαμε στιλ, παίξαμε punk, new wave, progressive, rock, αλλάξαμε τη φυσιογνωμία μας, την ίδια μας τη φύση, όμως δοθήκαμε πάντα σε αυτό που κάναμε. Το κοινό, σε όλες τις ηλικίες που μας ακούει, εκτιμά και σέβεται τη συνέπεια της μπάντας. Και αυτό λειτουργεί αμφίδρομα. Και εμείς νιώθουμε κολακευμένοι, οπότε συνεχίζουμε με όρεξη, σχέδια, προοπτική.




MEN 24: Ακούστηκαν φήμες στη Βρετανία, ότι αυτή θα είναι η τελευταία σας τουρνέ. Πώς το σχολιάζεις;

JJ Burnel:

Δεν αληθεύει ούτε για αστείο! Είμαστε μαζί και θα συνεχίσουμε όσο γουστάρουμε αυτό που κάνουμε. Ίσως παρερμηνεύτηκε κάτι που είχα πει σε μια πρόσφατη συνέντευξη, ότι αντιμετωπίζω κάθε περιοδεία σα να είναι η τελευταία. Αλλά αυτό το κάνω εδώ και πολλά χρόνια. Και ο λόγος είναι ότι έτσι συγκεντρώνομαι περισσότερο, αποδίδω καλύτερα, δεν δίνω άλλοθι στον εαυτό μου για να βαρεθώ. Όταν κάνεις κάτι για τελευταία φορά – έστω και θεωρητικά – φροντίζεις να γίνουν όλα τέλεια. Και μετά ξαναρχίζουμε από την αρχή! Όμως ποτέ δεν σκεφτήκαμε το τέλος. Βέβαια υπάρχουν τα προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει ο Jet (σ.σ. είναι 71 χρονών), με αποτέλεσμα να μην παίζει πλέον σε όλες τις συναυλίες μαζί μας. Αλλά όσο αντέχει αυτός και οι υπόλοιποι, οι Stranglers είναι παρόντες, alive and kicking!




MEN 24: Έχετε κυκλοφορήσει 16 Studio LPs. Ποιο από αυτά αγαπάς περισσότερο;

JJ Burnel:

Το επόμενο! Και το εννοώ 100%. Εντάξει, υπάρχουν κάποια LPs, στη διάρκεια της ηχογράφησης των οποίων πέρασα καλύτερα από άλλα, όμως η πραγματική πρόκληση, η χαρά της δημιουργίας, ο δρόμος του ανεξερεύνητου, βρίσκεται πάντοτε σε αυτό που έρχεται. Έτσι λειτούργησαν οι Stranglers όλα αυτά τα χρόνια. Και δεν φοβήθηκαν να δοκιμάσουν και να πειραματιστούν. Τους τελευταίους μήνες μαζεύουμε υλικό για ένα καινούργιο δίσκο, δεν βιαζόμαστε, δεν ξέρω πότε θα κυκλοφορήσει, όμως ήδη υπάρχουν τα περισσότερα κομμάτια.




MEN 24: Αν είχες τη δυνατότητα να φτιάξεις μια δική σου μπάντα, με ποιους μουσικούς θα ήθελες να συνεργαστείς;

JJ Burnel:

Με τους Stranglers! Έχω δεθεί πολύ με όλους, τους εκτιμώ απεριόριστα ως μουσικούς. Λίγοι παίζουν πλήκτρα όπως ο Dave Greenfield και τύμπανα όπως ο Jet Black. Ο Hugh (σ.σ. Cornwell) υπήρξε ένας μεγάλος Strangler, το ίδιο είναι τώρα ο Baz (σ.σ. Warne). Η ενέργεια που έχει η μπάντα είναι μοναδική και δεν την αλλάζω με τίποτα! Όσο για το μπάσο, νομίζω ότι τα καταφέρνω μια χαρά!




MEN 24: Συνεχίζεις να οδηγείς την Triumph;

JJ Burnel:

Το συζητάς; Είμαι κολλημένος με τις μηχανές Triumph. Φαντάσου ότι το ξέρεις μέχρι κι εσύ! Φροντίζω να μετακινούμαι όσο περισσότερο μπορώ με τη μηχανή. Η Triumph εκτός από ομορφιά, είναι και μαγεία στην οδήγηση. Βέβαια, πρέπει να είμαι ντυμένος πολύ καλά γιατί έξω κάνει κωλόκρυο! Τώρα που μιλάμε, η θερμοκρασία είναι -3 βαθμοί, fucking cold outside! Όμως δεν αλλάζω αυτή την αίσθηση με τίποτα. Η Triumph είναι μια από τη μεγαλύτερες αδυναμίες μου.




MEN 24: Στις 21, 22 και 23 Ιανουαρίου θα έρθετε στην Ελλάδα για να παίξετε κατά σειρά σε Πάτρα, Αθήνα και Θεσσαλονίκη.

JJ Burnel:

Ναι, και το περιμένουμε με μεγάλη χαρά. Το κοινό στην Ελλάδα περνάει καλά μαζί μας και το ίδιο και εμείς μαζί τους. Άσε που θα ζεσταθεί το κοκαλάκι μας φίλε! Κοίταζα στο ίντερνετ τον καιρό στην Αθήνα τις τελευταίες μέρες και δεν το πίστευα. Πέρα από την πλάκα όμως, οι Stranglers είμαστε για μια ακόμα φορά έτοιμοι να παίξουμε τη μουσική μας και να ευχαριστήσουμε τους φίλους που θα έρθουν για να μας ακούσουν.




MEN 24: Κλείνοντας, θέλω να χαρακτηρίσεις τους Stranglers με λίγες λέξεις. Define them!

JJ Burnel:

Unique! Οι Stranglers είναι μοναδικοί. Και όλοι μας θέλουμε να συνεχίσουμε να εκπλήσσουμε τους εαυτούς μας και τους fans. Δεν ανήκουμε κάπου συγκεκριμένα, δεν έχουμε ετικέτα. Μας αρέσει αυτό που κάνουμε, συνεχίζει να μας παθιάζει, να μας ενώνει, να μας οδηγεί. Είμαστε οι Stranglers! Και το γουστάρουμε!



Οι
Stranglers θα δώσουν 3 συναυλίες στην Ελλάδα:

• 21 Ιανουαρίου – Πάτρα

• 22 Ιανουαρίου – Αθήνα (FUZZ Club)

• 23 Ιανουαρίου – Θεσσαλονίκη (BLOCK 33)


Εισιτήρια:


Προπώληση: Αθήνα: 28 ευρώ / Θεσσαλονίκη: 25 ευρώ

Στα Tickethouse Αθήνας (Πανεπιστημίου 42) και Θεσσαλονίκης (Μητροπόλεως 102), στα καταστήματα Public και στο
www.i-ticket.gr


Ταμείο: Αθήνα 35 ευρώ / Θεσσαλονίκη 30 ευρώ


Πληροφορίες για το κοινό: 210-9611240 (καθημερινές 12.00 – 17.00)




Βίντεο: The Stranglers – No more Heroes (LP: «No more Heroes», 1977)

The Stranglers – No more heroes
Ανέβηκε από yvon62100. – Ανακαλύψτε άλλα μουσικά videos.

Βίντεο: The Stranglers – Golden Brown (LP: «La Folie», 1982)

the stranglers-golden brown
Ανέβηκε από R_P_M. – Δείτε τα πιο πρόσφατα επιλεγμένα μουσικά videos.

Βίντεο: The Stranglers – Strange little girl (45 rpm, 1982)

The Stranglers – Strange little girl.
Ανέβηκε από LostPirate77. – Ανακαλύψτε άλλα μουσικά videos.

Βίντεο: The Stranglers – Midnight Summer Dream (LP: «Feline», 1983). Από το φεστιβάλ Rock in Athens, Παναθηναϊκό Στάδιο 26-7-1985

The Stranglers Midnight Summer Dream Rock in Athens 1985
Ανέβηκε από Naisbit. – Ανακαλύψτε άλλα μουσικά videos.