Τι ακούμε τώρα; 4 δίσκοι για το φθινόπωρο
Διαβάζεται σε 7'
Ποια άλμπουμ συνοδεύουν την αλλαγή της εποχής, όσο περιμένουμε την δισκογραφική επιστροφή των Fontaines DC;
- 25 Σεπτεμβρίου 2026 06:02
Ράθυμη soul και samples σπαζοκεφαλιά σε μια ηχηρή συνεργασία που καθυστέρησε αλλά τελικά «έσκασε». Ένας κύκλος ωριμότητας που κλείνει για έναν από τους σημαντικότερους songwriters της εποχής μας, η ηλεκτρονική εγγύηση μιας άλλης αναγνωρισμένης υπογραφής και ο Ήχος της Μεσογείου.
Ενώ εσείς περιμένετε το πέμπτο άλμπουμ των Fontaines DC (υπομονή μέχρι τις 16/10 για το Dopamine Chamber), προτείνουμε τέσσερα άλμπουμ για το πέρασμα στα μακρυμάνικα τώρα που, τουλάχιστον θεωρητικά, η εποχή άλλαξε…
Erykah Badu & the Alchemist, Before the World Blows
(Control Freaq/Young, 2026)
Έναν χρόνο πριν, είχε κυκλοφορήσει το single “Next Το You” τιζάροντας μια από τις πλέον αναμενόμενες συνεργασίες. Η σημαντικότερη soul φωνή των τελευταίων τριάντα χρόνων, η Erykah Badu, έβγαινε από δεκαετή χειμερία νάρκη και συνεργαζόταν με τον παραγωγό που έχει «το χέρι που δε χάνει» – κάτι που μπορούν να επιβεβαιώσουν για τον Alchemist, μεταξύ άλλων, οι Freddie Gibbs, Armand Hammer και Action Bronson.
Κάπως wow, μόνο που η κυκλοφορία του άλμπουμ αναβλήθηκε, έγινε μια φασαρία περί ΑΙ για το artwork (που θύμιζε υπερβολικά το εμβληματικό Goo των Sonic Youth), η Badu κι ο Alchemist έπαιξαν τρία σόου στην Ιαπωνία, κυκλοφόρησαν με το σταγονόμετρο μερικά ακόμα ψήγματα της δουλειάς ακόμα και το(υς) ξεχάσαμε.
Ίσως δεν έχουν πολλή σημασία όλα αυτά, τώρα που το άλμπουμ -αφού άλλαξε δυο τρεις τίτλους- τελικά βγήκε, ακούς τη βραχνάδα στη φωνή της στο εναρκτήριο “Echos” και μετατρέπεσαι σχεδόν αυτόματα σε εκείνο το emoji που λιώνει. Το Before the Wind Blows είναι ένα άλμπουμ-γεγονός, είναι τέτοιο το gravitas των δύο υπογραφών του που στην τροχιά του δίσκου περιστρέφονται πολύ ηχηρές συμμετοχές: Thundercut, Steve Lacy, Kamasi Washington, Jay Electronica κι ο Westside Gunn σε δύο κομμάτια, ένα εκ των οποίων είναι το καταπελτικό “I Just Play A Part”.
Δεν υπάρχουν πολλές φωτοβολίδες εδώ. Ο δίσκος είναι μακρόσυρτος, ίσως σήκωνε και λίγη αφαίρεση. Απλώνεται κι απλώνεται σαν την επήρεια ενός δυνατού spliff και καταλαμβάνει όσο περισσότερο χώρο και χρόνο του δίνεις. Ξεκινώντας να εκπληρώσει τη neosoul αποστολή του, περνά φυσικά από το τερέν του παλιομοδίτικου hip hop και της funk παράδοσης. Κι επιτρέπει, ειδικά στον Alchemist, να ανοίξει όλη την παλέτα του (οι rapheads θα αναγνωρίσετε ακόμα κι ένα beat που είχε δώσει κάποτε στον Mobb Deep για το “The Realest”), την ώρα που η Badu παρομοιάζει τα κινητά μας τηλέφωνα με βραχάκια κρακ και συγκαταλέγει, ανάμεσα στις «μάγισσες που δεν την εκπροσωπούν» στο single “Witch Doctor” την Stevie Nicks.
Κανείς δεν μπορεί να προσδιορίσει πότε ακριβώς είναι το «πριν καταστραφεί ο κόσμος» του τίτλου. Καλό θα είναι λοιπόν η «βασίλισσα» να μην ξαναλείψει τόσο…
Beck, Ride Lonesome
(Capitol, 2026)
Κάποιοι δίσκοι είναι φτιαγμένοι για Κυριακή πρωί. Χωρίς ξυπνητήρι αλλά και χωρίς να έχουν γίνει όργια το προηγούμενο βράδυ, με λίγο χρόνο για κολύμπι ανάμεσα σε σεντόνια και παπλώματα, ένα καλό πρωινό, έναν καλό καφέ, me-time δεν το λέμε αυτό;
Το καινούριο άλμπουμ του τύπου που κάποτε μας συστήθηκε χωρίς σχέδιο αλλά με ένα hip hop κομμάτι που κατέληξε σταθερά των slacker γαμήλιων δεξιώσεων, εξέφρασε τη νεοψυχεδέλεια όσο κανείς άλλος, ασπάστηκε και αποκήρυξε τη σαϊεντολογία, διασκεύασε Bowie με ορχήστρα 170 ατόμων και είχε το θάρρος/ θράσος/ σθένος να επισκεφθεί ξανά ολόκληρη την Μπανάνα των Velvets – το νέο άλμπουμ του Beck Hansen, δηλαδή, είναι ένας τέτοιος δίσκος.
Είναι δύσκολο να αγγίξει τη δημιουργική τρέλα και τον απρόβλεπτο πειραματισμό που είχε κάποτε. Αλλά, είναι φτιαγμένο από το ίδιο folk ύφασμα που ολοκληρώνει (;) μια χαμηλόφωνη τριλογία ωριμότητας, μετά το Sea Change του 2002 και το Morning Phase του 2014
Bonobo, Distance In Static
(Ninja Tune, 2026)
Μόνιμος κάτοικος Λος Άντζελες εδώ και μια δεκαετία ο Simon Green από το Μπράιτον aka Bonobo κυκλοφορεί ένα ακόμα άλμπουμ ατμοσφαιρικής electronica, πριν γίνει μόνιμος κάτοικος Ιαπωνίας όπως διαβάζουμε στα κείμενα που συνοδεύουν το όγδοο LP του (άραγε η χώρα του ανατέλλοντος ηλίου έχει αντικαταστήσει οριστικά την Καλιφόρνια ως γη της επαγγελίας εκείνων που αναζητούν το δημιουργικό ζεν;). Όπως πάντα, η μουσική του Bonobo είναι λίγο πιο ντροπαλή, σοφιστικέ κι εσωτερική για να στοχεύει καιροσκοπικά τις πίστες των κλαμπ, αλλά είναι κι αρκετά πιο σύνθετη και περίπλοκη για να αξίζει να τον ακούσεις με την full live μπάντα του.
Σπουδαία η συνεργασία με την Arooj Aftab στο «πρέπει να το συνταγογραφούν ως ηρεμιστικό» “Fire On The Water”. Εξαιρετική και η εναλλαγή του “Talk To Me” (με τα φωνητικά της Nicole Miglis) με το bouncy “Uncasually” στην καρδιά του άλμπουμ. Άλλωστε, ο Green έχει ανεβάσει εδώ και χρόνια το τέμπο σε σχέση με τις trip hop/jazzy αναζητήσεις του ξεκινήματός του, ορίζει πια το πεδίο της «έξυπνης» ήπιας dance μαζί με ομολόγους του όπως ο Floating Points κι ο Caribou/Daphni, οι δουλειές του είναι πάντα «λεφτά στην τράπεζα» ακόμα κι αν δεν είναι πάντα πρωτότυπες οι ιδέες του και πού και πού ακούγεται σαν να επαναλαμβάνει λίγο τον εαυτό του.
Nu Genea, People of the Moon
(NG Records, 2026)
Θα είναι και afro και disco και funk, θα είναι και cosmic και balearic. Θα τραγουδάνε και στα ισπανικά και στ’ αγγλικά, και αραβικά και ναπολιτάνικα. Θα δίνει τον τόνο η αφρικανική ρυθμολογία, αλλά η καταγωγική λέξη-κλειδί θα παραμείνει η Μεσόγειος κι ο στόχος το mediterranean groove. «Είναι περισσότερο μια διάθεση, παρά ένα γεωγραφικό σημείο. Είναι ο ήχος της θάλασσας, ίσως. Για μας, ως δημιουργούς, είναι ένα συναίσθημα (…) Αλλά, ίσως δεν είναι απαραίτητο να είσαι από τη Μεσόγειο για να κάνεις “μεσογειακή μουσική», μας έλεγαν ο Μασιμο Ντι Λένα κι ο Λούτσιο Ακιλίνα πριν τρία χρόνια που επισκέφτηκαν την Αθήνα, η οποία τους αγάπησε όπως και τόσες και τόσες άλλες πόλεις αυτή τη δεκαετία.
Θα είναι το τρίτο άλμπουμ των Nu Genea, πιο φιλόδοξο αλλά και λιγότερο απροβλεπτο σε σχέση με τα πρώτα δύο που μας έκαναν, έστω για λίγο, να μην σκεφτόμαστε αποκλειστικά τον Μαραντόνα όταν ακούμε Νάπολη.
…Και λίγο balearic να πάει καλύτερα η εβδομάδα
