Μα καλά, δεν νοιάζονται;

Δεν πρέπει να υπάρχει ούτε ένας πολίτης αυτής της χώρας που να μην το έχει αναρωτηθεί καθώς διαβάζει ειδήσεις: «Μα καλά, δεν νοιάζονται καθόλου; Γιατί κατεβαίνουν στις εκλογές; Για να καταλάβουν, απλώς, μια καρέκλα;».

Το επεσήμανε ο Κώστας Καλλίτσης στο άρθρο του, στην Καθημερινή της Κυριακής: «Αν καμιά φορά, με όσα συχνά πυκνά συμβαίνουν, σκεφτόμαστε ότι σ’ αυτή τη χώρα από τύχη επιβιώνεις, είναι που λείπει η έγνοια, η συναίσθηση της ευθύνης που συνεπάγεται η εξουσία. Είναι που κάποιοι νομίζουν ότι η εξουσία είναι για να την απολαμβάνουν», καταλήγει το άρθρο του.

Ως παραδείγματα αναφέρει τα σοβαρά συμβάντα των τελευταίων δύο χρόνων χωρίς όμως να το περιορίζει αναγκαστικά σε αυτή την κυβέρνηση αλλά να επισημάνω και μάλιστα μετ’ επιτάσεως ότι χαίρομαι πολύ που εκείνος δεν δέχεται να γίνει «δηλωσίας» και να διευκρινίσει ότι όλα αυτά δεν αφορούν μόνον αυτή τη κυβέρνηση, γιατί θα έπρεπε να είναι αυτονόητο ότι οι κουλτούρες και οι νοοτροπίες δεν διαμορφώνονται μέσα σε μία εξαετία και να μην μας ζητούν, διαρκώς, «να δηλώνουμε φρονήματα πίστης» προς την κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Το πολιτικό σύστημα ξέρει ότι το σιδηροδρομικό δίκτυο είναι απαρχαιωμένο όπως και τα συστήματα ελέγχου εναέριας κυκλοφορίας. Ξέρει εδώ και χρόνια ότι το νερό στην Αττική το 2030 θα τελειώσει. Γιατί δεν αναλαμβάνει δράση; Αφού ξέρουν ότι τα έργα κολλάνε στη γραφειοκρατία, πόσες ακόμα τραγωδίες πρέπει να συμβούν για να καθίσουν κάτω, να δουλέψουν και να απλοποιήσουν τις διαδικασίες;

Είναι εύλογη η απορία.

Αρνούμαι να πιστέψω ότι ο οποιοσδήποτε Έλληνας πολιτικός θέλει «στη βάρδια του» να του σκάσει κάτι που θα προκαλέσει εκατόμβη νεκρών.

Τι συμβαίνει λοιπόν;

Πιστεύω ότι το πολιτικό σύστημα δεν παραδέχεται ότι έχουμε, πλέον, αξιώσεις και ότι δεν είμαστε μια κοινωνία χαμηλών προσδοκιών και βέβαια κανένας δεν του ασκεί πίεση. Και σε μια δημοκρατία, ποιος άλλος εκτός από τα Μίντια μπορεί να ασκεί πίεση στο πολιτικό σύστημα;

Στην πραγματικότητα, φταίει ο τρόπος που συζητάμε για την πολιτική.

Ποιο είναι το θέμα στις στήλες και τα πολιτικά ρεπορτάζ; Θα επιβιώσει ο τάδε υπουργός του επόμενου ανασχηματισμού; Τι θα κάνει ο Κυριάκος Μητσοτάκης όταν αφυπηρετήσει από πρωθυπουργός; Θα χάσει ο τάδε βουλευτής την έδρα του; Μόνο τέτοια διαβάζουμε.

Αυτή η συζήτηση όμως δεν αφορά την πολιτική αλλά την επιβίωση των πρωταγωνιστών της και φυσικά τροφοδοτείται και από το γεγονός ότι πλήθος δημοσιογράφων υπηρετούν στα υπουργικά και τα πολιτικά γραφεία. Μια αδιανόητη πρακτική για την οποία η ΕΣΗΕΑ επαίρεται μάλιστα ότι την έχει επιβάλλει «μετά από αγώνες».

Γιατί θεωρούμε αυτονόητο ότι η πολιτική επιβίωση του πολιτικού συστήματος τέμνεται με τα συμφέροντα των πολιτών;

Και δεν είναι μόνο τα Μίντια. Δείτε τι γράφουν στα άρθρα τους στις εφημερίδες και στα κανάλια τους στα σόσιαλ μίντια οι λεγόμενες πνευματικές ελίτ: οι καθηγητές των ΑΕΙ και οι συγγραφείς. Κι αυτοί το ίδιο βιολάκι.

Οι πνευματικοί άνθρωποι και οι επιστήμονες είναι αδιανόητο να στρατεύονται στη στήριξη ακόμα και της πιο δημοκρατικής εξουσίας. Έχουν χρέος να στέκονται απέναντι και να κάνουν σοβαρή κριτική. Κι όμως, στην Ελλάδα λειτουργούν ως απολογητές της κυβέρνησης Μητσοτάκη γιατί αυτό το φαινόμενο ναι, τα τελευταία έξι χρόνια παρατηρείται σε αυτή την έκταση και ένταση.

Και δεν σταματάει εδώ. Επειδή στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης οι χρήστες αναπαράγουν την κουλτούρα του Τύπου της χώρας αλλά και όσα διαβάζουν από τους καθηγητές/influencers, καταλήγουμε όλοι στην ίδια συμπεριφορά.

Αλλά έχουμε και εμείς, οι πολίτες, ευθύνη γιατί δεν λείπουν τα πραγματικά δημοσιογραφικά ρεπορτάζ. Την Κυριακή, οι δύο ιστορικές εφημερίδες της χώρας, η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ και ΤO ΒΗΜΑ δημοσίευσαν κυριολεκτικά τρομακτικά ρεπορτάζ για το μπλακ-άουτ στο FIR Αθηνών, τα είχε καταγράψει βέβαια νωρίτερα η Νίκη Μπακούλη, εδώ, στο NEWS 24/7. Δεν είδαμε ούτε ένα σχετικό σχόλιο στα σόσιαλ μίντια. Γιατί αδιαφορούμε για την ερευνητική δημοσιογραφία και τα ρεπορτάζ;

Για να αλλάξουν τα πράγματα, για να επιλυθούν τα προβλήματα, θα πρέπει να αλλάξει εντελώς ο τρόπος που συζητάμε γι’ αυτά.

Όσο τα Μίντια, η πνευματική ηγεσία, εμείς, οι πολίτες δεν ορίζουμε την ατζέντα του διαλόγου, η μόνη έγνοια του πολιτικού συστήματος θα είναι η επιβίωσή του και όχι η χώρα. Απλά είναι τα πράγματα.