Τα δικαιώματα δεν μπαίνουν σε δημόσια διαβούλευση

Να το δούμε λίγο καθαρά. Το κίνημα για τα Τέμπη δεν έχει καμία σχέση με το “Κίνημα Πολιτών” της Μαρίας Καρυστιανού. Άλλο το ένα, άλλο το άλλο. Δυστυχώς κατάφερε η ίδια να τεκμηριώσει αυτή τη διάκριση, με την επικοινωνιακή στάση της.

Εδώ και ημέρες η χώρα ασχολείται με το κόμμα που θα ιδρύσει η κ. Καρυστιανού, για το τι είναι, τι δυναμική θα έχει και σε ποιο πολιτικό χώρο θα κινείται.

Σταδιακά η ίδια αναδεικνύει την “ταυτότητά” του. Παρότι διατείνεται πως το εν λόγω κόμμα δεν θα χωράει σε πολιτικές “ταμπέλες”, είτε “δεξιές” είτε “αριστερές” κατά δήλωσή της, σιγά σιγά το εν λόγω “κίνημα” παίρνει σχήμα. Η τοποθέτηση της Μαρίας Καρυστιανού για τις αμβλώσεις ήταν παραπάνω από ενδεικτική, σηματοδοτώντας το περιεχόμενο των διεκδικήσεων της αν καταφέρει να εκλεχθεί, στη Βουλή.

Όπως είπε μιλώντας στο OPEN, “θέματα που μπορούν να αφορούν πώς λειτουργεί η κοινωνία μας, πρέπει να λύνονται με δημόσια διαβούλευση”. Προσέξτε. Δεν έμεινε μόνο στο ζήτημα των αμβλώσεων αλλά “άνοιξε” την ομπρέλα σε όλα όσα έχουν να κάνουν με το φάσμα των κεκτημένων δικαιωμάτων και του κοινωνικού γίγνεσθαι στο όνομα της “ηθικής”. “Το γνωρίζω ότι έχουν νομιμοποιηθεί οι αμβλώσεις αλλά μιλάω για το ηθικό θέμα”, είπε ενδεικτικά.

Για ποια “ηθική” όμως μιλάμε; Πόσο “ηθικό” είναι να αμφισβητείται το κατοχυρωμένο δικαίωμα της γυναίκας στην αυτοδιάθεσή της έναντι της απονομής δικαιοσύνης για όλους στα πλαίσια μιας εύρυθμης δημοκρατικής κοινωνίας;

Αν αμφισβητείται ένα κατοχυρωμένο ανθρώπινο δικαίωμα για το οποίο η Ευρώπη δίνει αγώνα για να στηριχθούν οι γυναίκες στις χώρες όπου οι αμβλώσεις περιορίζονται ή απαγορεύονται, τότε μπορεί κάλλιστα κανείς να πει: γιατί να μην αμφισβητείται και το αίτημα για διαφάνεια και δικαιοσύνη; Γιατί να μην αμφισβητείται και το (κανονικά αδιαπραγμάτευτο) δικαίωμα στη διαλεύκανση ενός εγκλήματος όπως τα Τέμπη;

Υπάρχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά στα δικαιώματα;

Προφανώς και όχι.

Η διολίσθηση προς τέτοιου τύπου θέσεων “τραμπικής υφής” παραπέμπει σε κομματικούς σχηματισμούς τύπου ΝΙΚΗΣ, με τους οποίους βέβαια η ίδια η κ. Καρυστιανού ισχυρίζεται πως δεν έχει καμία σχέση ή επαφή. Βέβαια, ερωτηθείσα για τις κοινοβουλευτικές της προθέσεις, δεν απέκλεισε να φέρει “το θέμα των αμβλώσεων” στο Κοινοβούλιο “προς συζήτηση”, πράγμα που έχει πράξει ήδη η ΝΙΚΗ αλλά και ο Κυριάκος Βελόπουλος.

Κατ’ αναλογία, ο Ντόναλντ Τραμπ ελέγχει απροκάλυπτα τη Δικαιοσύνη στο όνομα της “κάθαρσης” και επιβάλλει το δικό του δόγμα ισχύος, εντός και εκτός συνόρων, στη “λογική” της πάταξης της “παραβατικότητας”, παραβιάζοντας κάθε διεθνή Συνθήκη και ανθρώπινο δικαίωμα. Επικαλούμενος και εκείνος, τη δική του ηθική.

Τέτοιου τύπου γενικεύσεις είναι επικίνδυνες και βαθύτατα προβληματικές, πέραν από το προφανές της αναχρονιστικότητάς τους. Ο αγώνας για δικαίωση των θυμάτων των Τεμπών χρήζει διαρκούς στήριξης από κάθε πολίτη που απαιτεί ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, κάτι που ισχύει και για όλα τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη διασφάλισή τους που δεν μπορεί να τίθεται υπό αίρεση από κανέναν.

Ευτυχώς, η κυβέρνηση δια στόματος κυβερνητικού εκπροσώπου έσπευσε να πάρει θέση, αυτή τη φορά χωρίς καθυστέρηση, σε αντίθεση με όσα είχε πράξει το 2022 μπροστά στο “Ιερό κήρυγμα” κατά των αμβλώσεων με την τότε σφραγίδα της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου. Δυστυχώς, συνεχίζει βέβαια να παρακωλύει την πρόοδο σε σχέση με το ζήτημα των Τεμπών, και αυτό δεν μπορεί να “θολώσει” με ουδένα τρόπο.

Το Δικαίωμα των γυναικών έναντι της υγείας τους θωρακίζεται μόνο με την παροχή ορθών ιατρικών πρακτικών και υποστήριξης που στηρίζουν την επιλογή τους. Η έλλειψη πρόσβασης στην άμβλωση δεν αποτρέπει τις αμβλώσεις αλλά αναγκάζει τις γυναίκες να απευθυνθούν σε παράνομα δίκτυα ή να υπερχρεωθούν για να βρουν περίθαλψη σε άλλες χώρες, θέτοντας σε κίνδυνο τη σωματική αλλά και την ψυχική τους υγεία. Το μέλημα λοιπόν είναι να περιφρουρήσουμε τα αυτονόητα, διαφορετικά η όλη συζήτηση αποκτά πρόσημο ταξικό και “ηθικό” – θρησκοληπτικό. Και μπροστά στην υγεία και την ουσιαστική ισότητα, δεν μπορεί να υπάρχει ούτε ταξικότητα, ούτε ηθική “μεταφυσικού” τύπου.

Τα παραπάνω δεν αναιρούν το δίκαιο αίτημα της κ. Καρυστιανού για το έγκλημα των Τεμπών. Με αυτό συντάσσονται και όσοι βγαίνουν στους δρόμους στο πλευρό των οικογενειών των θυμάτων. Όσοι όμως βγαίνουν, βγαίνουμε στους δρόμους με αίτημα το “Οξυγόνο”, όσοι επιθυμούμε φως και αληθινή πρόοδο, οφείλουμε να κρατάμε ζωντανό τον αγώνα προς τιμωρία των υπαιτίων και προς παύση των παθογενειών, ωστόσο γυρίζουμε την πλάτη σε απόψεις περασμένων δεκαετιών. Και σε όποιους τις εκφράζουν.

• Οι θέσεις του ΠΟΥ για τις εκτρώσεις, εδώ