Γιάννης Στάνκογλου: “Θέλω συνέχεια να μεταμορφώνομαι”

Ποιος άλλος θα μπορούσε να παίξει καλύτερα τον ρόλο του Αρη στη Λόλα που σκηνοθετεί στο Παλλάς ο Χρήστος Σουγάρης; Ο Γιάννης, ο Γιάννης Στάνκογλου της καρδιάς μας, ο Γιάννης που μπορεί να είναι σκληρός μα και τρυφερός πάντα.

Αυτή την περίοδο παίζεις στη θρυλική ΛΟΛΑ, ένα έργο που άφησε εποχή. Πες μου λίγα πράγματα γι’ αυτό.

Πραγματικά έτσι είναι. Πρόκειται για τη «Λόλα», που ανεβαίνει για πρώτη φορά στη θεατρική σκηνή και προέρχεται από τη γνωστή ταινία. Έχουμε κρατήσει αυτούσιο όλο το κείμενο, μόνο τη μουσική του Ξαρχάκου δεν έχουμε. Είναι μια νέα διασκευή και σκηνοθεσία του Χρήστου Σουγάρη, ο οποίος τοποθετεί το έργο σε ένα «άτοπο» περιβάλλον, θα έλεγα. Ναι μεν υπάρχει η νύχτα, το κλαμπ, η ταβέρνα, το μαγαζί, αλλά δεν έχει τα ηθογραφικά στοιχεία της ταινίας.

Το βλέπουμε λίγο σαν εξαίρεση, σαν μια ιστορία εκδίκησης και έρωτα. Εξάλλου οι εποχές έχουν αλλάξει -βλέπουμε τι γίνεται γύρω μας. Η αλήθεια είναι ότι η συγκεκριμένη ιστορία της Λόλας παρουσιάζει έναν άντρα ο οποίος είναι ο φονιάς της Τρούμπας. Μπαίνει στη φυλακή επειδή τον έχουν προδώσει οι φίλοι του και νομίζει ότι τον έχει προδώσει και η κοπέλα του, η Λόλα.

Μέσα εκεί κάνει μια αποτοξίνωση, ας πούμε, από πολλά πράγματα. Φιλοσοφεί εκ νέου τον εαυτό του και τη ζωή, και βγαίνει ένας πολύ πιο ώριμος άνθρωπος, χωρίς εξάρσεις, χωρίς το βάρος να αποδείξει τον ανδρισμό του -κάτι που, κακά τα ψέματα, όλοι μεγαλώσαμε μέσα σε μια τέτοια κοινωνία. Από κει και πέρα είναι τι το κάνει ο καθένας αυτό το πράγμα. Τι αντιλαμβάνεται στη συνέχεια από την οικογένειά του.

Τι προσλαμβάνουσες έχει από τον ίδιο του τον εαυτό και πώς το ψάχνει όσον αφορά στις σχέσεις του με την κοινωνία, με το περιβάλλον, με τις γυναίκες, με τη ζωή τέλος πάντων. Αυτό υπάρχει μέσα στο έργο. Δηλαδή, σε μια ταινία που έγινε το 1960, βρίσκεις αυτό που ακόμα παλεύουμε στις μέρες μας, για την ανδρική ταυτότητα. Και νομίζω ότι το έργο τοποθετείται από τότε πολύ σωστά σε σχέση με αυτό.

Ναι μεν παρουσιάζει ένα ανδρικό σύνολο, που βλέπεις ότι όλοι είναι έτοιμοι για όλα -να σκοτώσουν, να βγάλουν το μαχαίρι, να βρίσουν, να χτυπήσουν-, αλλά ο πρωταγωνιστής είναι πλέον ένας άνθρωπος που δεν τον ενδιαφέρουν αυτά. Έχει αλλάξει. Θέλει να ζήσει τη ζωή του απλά, ώριμα, με αγάπη, με φροντίδα και με έρωτα.

Αυτή η μεταστροφή και ο σωφρονισμός που βλέπουμε στο έργο, είναι κάτι ρεαλιστικό; Πιστεύεις δηλαδή ότι η φυλακή μπορεί πράγματι να σωφρονίσει τους ανθρώπους;

Αναλόγως τον άνθρωπο και αναλόγως τη φυλακή. Εχω περάσει από τον Κορυδαλλό, τρεις μέρες πήγαινα για δώδεκα ώρες και έκανα γυρίσματα με βαρυποινίτες, με ανθρώπους που είναι μέσα για πολύ καιρό. Είδα λοιπόν τι υπάρχει μέσα εκεί και είναι μια κανονική κοινωνία, όπως είμαστε εδώ έξω, με τα πάντα.

Βρίσκεις ό,τι θέλεις, κάνεις ό,τι θέλεις… Από τότε έχω συναντήσει τρεις ανθρώπους που είναι έξω τώρα και βλέπεις ότι είναι κάπως διαφορετικοί. Πιστεύω ότι υπάρχει σωφρονισμός, αλλά δεν γίνεται με τον σωστό τρόπο.

Θα μπορούσε να είναι θέμα ιδρυμάτων κυρίως;

Όχι μόνο, είναι και θέμα ανθρώπου. Δεν αλλάζουν οι ρόλοι, δεν αλλάζουν όλοι -είμαι σίγουρος ότι δεν αλλάζουν όλοι.

Είναι και ανάλογα με το έγκλημα, βέβαια…

Ακόμα και αυτό αφορά τι προσλαμβάνουσες έχεις από μικρό παιδί. Είναι ένα θέμα που κρύβει πίσω του πολλές διαστάσεις.

Εχεις έναν γιο και πιστεύω ότι εσύ ως πατέρας τού «περνάς» το ανδρικό πρότυπο όπως πρέπει. Τι γίνεται όμως με το υπόλοιπο περιβάλλον του παιδιού;

Αυτό που παρατηρώ είναι ότι στο σχολείο του τα αγόρια γίνονται μια αγέλη. Τα κορίτσια λειτουργούν με άλλο τρόπο, όχι τόσο βίαια. Υπάρχει μια πιο εσωτερική βία στα κορίτσια, που εκφράζεται κυρίως ψυχολογικά και πολύ λιγότερο σωματικά. Ο γιος μου είναι 11 χρονών. Εχω κάνει πάρα πολλές κουβέντες μαζί του για το τι σημαίνει όχι να είσαι μάγκας, αλλά να είσαι ΟΚ.

Δεν σε κάνει αγαπητό το να είσαι με την παρέα σου και να είσαι αυτός ο οποίος κάνει κουμάντο, ή δεν φοβάται, ή δεν ξέρω ‘γω τι μπορεί να κάνει. Η αλήθεια είναι ότι σε αυτές τις ηλικίες τα παιδιά παρασύρονται πολύ εύκολα και το μόνο που τα σώζει, πιστεύω ότι είναι η αγάπη, η εμπιστοσύνη, η πολλή κουβέντα. Και φυσικά, το ποιος είναι ο γονιός, ποιο είναι το περιβάλλον.

Πιστεύω ότι έχω κάνει πολύ καλή δουλειά με τον γιο μου και θεωρώ ότι είναι ένα πολύ καλό παιδί, ένα πολύ καλό αγόρι. Από την άλλη, δεν θέλεις το παιδί σου να είναι το «θύμα». Χρειάζεται κι αυτό πολλή συζήτηση, είναι μια συνεχής διαδικασία, πρέπει να είσαι κοντά του.

Στο κομμάτι της δουλειάς, μετά από τόσα χρόνια, τι μπορεί να σε ιντριγκάρει πλέον;

Πρώτα απ’ όλα η ιστορία. Αν μια ιστορία έχει να πει κάτι στις μέρες μας. Δεύτερον, οι συνεργάτες -πάρα πολύ. Αν οι άνθρωποι με τους οποίους εμπλέκομαι επαγγελματικά με πάνε ένα βήμα παρακάτω, κάνουμε κάτι καινούριο, δεν νιώθεις ότι κάνεις κάτι το οποίο το έχεις ξανακάνει 40.000 φορές. Βρίσκεις και άλλους δρόμους να κάνεις τη δουλειά σου και αυτό είναι πάρα πολύ ωραίο πράγμα, γιατί την αγαπάω τη δουλειά μου. Είμαι πολύ χαρούμενος που κάνω αυτή τη δουλειά.

Νιώθω πολύ τυχερός, γιατί με κρατάει ζωντανό, με κρατάει νέο. Μπορεί να γκρινιάξω για την κούραση ή να μην τα πάω καλά με έναν σκηνοθέτη ή με κάποιον άλλο συνεργάτη, αλλά θα είμαι εκεί, παρών, και στο τέλος της μέρας θα πω, είναι πολύ ωραίο αυτό που κάνεις έτσι όπως προσπαθείς να το κάνεις, αξίζει τον κόπο. Οπότε, ναι, ακόμα νιώθω πολύ ευγνώμων που μπορώ και εκφράζομαι.

Σε έχω δει στο θέατρο πολλές φορές σε ρόλους που κάνεις έναν πιο ευάλωτο και ευαίσθητο άνθρωπο και είσαι πολύ γλυκός σε αυτό. Παρ’ όλα αυτά νομίζω ότι σου κάνουν συνήθως προτάσεις για ρόλους πιο μάτσο, έτσι δεν είναι;

Ναι, γίνεται πολύ συχνά αυτό, αλλά όπως βλέπεις οι επιλογές μου είναι πολλές. Ας πούμε τώρα στη «Λόλα», ο Άρης που υποδύομαι ναι μεν είναι φονιάς, αλλά είναι πολύ εσωτερικός πια. Γυρνάει πίσω με μια γλύκα. Δεν θέλει ούτε να βγάλει τα μαχαίρια ούτε να δείρει.

Θέλει να πάρει τη Λόλα και να εξαφανιστεί. Να την πάρει από την κόλαση και να φύγουν. Για του χρόνου, συζητάω κάτι πολύ ακραίο -που για μένα δεν είναι καθόλου ακραίο δηλαδή-, να παίξω στο «Κλουβί με τις τρελές» και να κάνω τον έναν από ένα γκέι ζευγάρι. Για αυτό τον λόγο κάνω και αυτή τη δουλειά, γιατί θέλω συνέχεια να ασχολούμαι με διαφορετικές πτυχές χαρακτήρων, προσωπικοτήτων, τις οποίες σίγουρα τις έχω και εγώ μέσα μου. Απλά εγώ θέλω έναν λόγο για να τις δουλέψω.