Άλλο η υπόθεση Παναγόπουλου, άλλο ο συνδικαλισμός εν γένει…

Ο Γιάννης Παναγόπουλος προφανώς διαθέτει το τεκμήριο της αθωότητας και λογίζεται αθώος μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου. Αυτονόητο αλλά ας το τονίσουμε.

Η ουσία του ζητήματος με όσα έρχονται στο φως της δημοσιότητας σχετικά με τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ όμως είναι άλλη. Η μάλλον άλλες.

Η πρώτη: Μέσα από την περιπέτεια του επικεφαλής της κορυφαίας συνδικαλιστικής οργάνωσης στη χώρα είναι φανερό ότι κάποιοι στοχεύουν στον συνδικαλισμό ως θεσμό γενικά. Και επιχειρούν να συκοφαντήσουν όχι το πρόσωπο αλλά κάθε συνδικαλιστική προσπάθεια.

Αναντίρρητο γεγονός είναι ότι ο ελληνικός συνδικαλισμός δεν διάγει και τα καλύτερα χρόνια ως προς το κύρος του και το impact που έχει στην ελληνική κοινωνία. Ειδικά στον ιδιωτικό τομέα, λόγω και του τεράστιου φόβου που υφίσταται για την απόλυση, τα ποσοστά των εργαζόμενων που συνδικαλίζονται είναι απελπιστικά μικρά.

Ταυτόχρονα όμως ένας ικανός αριθμός εργαζόμενων ισχυρίζονται ότι δεν συνδικαλίζονται διότι οι συνδικαλιστές είναι, γενικά και αόριστα “πουλημένοι”. Αποθαρρύνουν, δε, συναδέλφους τους να συνδικαλίζονται ακριβώς μ’ αυτό το επιχείρημα. Δεν πρόκειται για τίποτα άλλο από ένα θρίαμβο των από πάνω έναντι των από κάτω.

“Δεν χρειάζεστε το συνδικαλισμό, έτσι και αλλιώς σας κοροϊδεύουν, οπότε δουλέψτε και λουφάξτε” είναι το μήνυμα. Δεν χρησιμοποιούνται βέβαια αυτές οι διατυπώσεις αλλά αυτό είναι το νόημα, μην γελιόμαστε.

Ας μην πατήσουμε αυτή την μπανανόφλουδα. Πολλά είναι τα δικαιώματα που αποκτήθηκαν με την αποφασιστική βοήθεια του συνδικαλιστικού κινήματος. Ούτε ξεχνάμε, ούτε αδιαφορούμε μετά. Οι κοπιώδεις, είναι αλήθεια, προσπάθειες να μας πείσουν για το αντίθετο καλό είναι να πέσουν στο κενό. Με τίποτα πάντως δεν εκπροσωπούν τα δικά μας συμφέροντα.

Η δεύτερη: Ο κ. Παναγόπουλος δεν διευκολύνει την οργάνωση της οποίας προϊσταται. Πως θα μπορούσε να το κάνει; Μα την παραίτησή του! Μία τέτοια κίνηση δεν θα λογιζόταν ως ένδειξη ενοχής, όπως κάποιοι πιστεύουν, αλλά ως μία ισχυρή θέληση για να βοηθήσει το συνδικαλιστικό κίνημα έτσι ώστε να πάψει να ταυτίζεται με το πρόσωπό του.

Είναι εντελώς άβολο για το σύνολο του οργανισμού της ΓΣΕΕ ότι ο πρόεδρός του δεν παραιτείται σε αυτήν την καμπή της πορείας του και ενώ έχει ήδη 21 χρόνια στο τιμόνι. Και ουσιαστικά ναρκοθετεί το πεδίο για κάθε είδους συνδικαλιστική πρωτοβουλία που μπορεί να παρθεί από εδώ και πέρα.

Ποιος μπορεί να κατέβει σε απεργία επειδή τον καλεί η ΓΣΕΕ του Παναγόπουλου;

Η επιμονή του προέδρου έτσι να παραμένει στη θέση του δεν φαλκιδεύει μόνο το όποιο μέλλον της Συνομοσπονδίας αλλά αλείφει με βούτυρο το ψωμί των αντιδραστικών που φαντασιώνονται ένα εργασιακό τοπίο χωρίς συνδικαλισμό, χωρίς δικαιώματα και εν τέλει χωρίς εργασιακή αξιοπρέπεια.

Εστω και την ύστατη ώρα, η απόφαση αυτή μπορεί να διαφοροποιηθεί…