Στέλιος Τσουκιάς – Λαμπρινή Γρηγοριάδου “ταξιδεύουν” μαζί στη Δύση

Υπάρχουν δίσκοι που σχεδιάζονται και άλλοι που τους γεννά η ανάγκη. Ο δίσκος “Στη Δύση” του Στέλιου Τσουκιά ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Εννέα τραγούδια που γεννήθηκαν στη διάρκεια της πρώτης καραντίνας, σε μια περίοδο παύσης και αναστολής, αλλά βρήκαν τη δική τους πορεία και τελική μορφή μέσα από αλλαγές, συναντήσεις και αναζητήσεις.

Το αποτέλεσμα είναι ένας δίσκος που αναζητά απαντήσεις χωρίς να τις δίνει, αλλά σκιαγραφεί τη διαδρομή από τον εγκλωβισμό στην ελευθερία, από την ακινησία στην κίνηση.

Η Λαμπρινή Γρηγοριάδου, η οποία υπογράφει τη μουσική, την ενορχήστρωση και την παραγωγή, δημιουργεί ένα ηχητικό τοπίο με ροκ πυρήνα, αναφορές στο μπλουζ και δυνατές εσωτερικές στιγμές, χωρίς να φοβάται να πειραματιστεί με ποπ ήχους όταν το απαιτεί η στιγμή. Κάθε κομμάτι ακούγεται σαν μια αναγκαία συνάντηση με το παρελθόν και το μέλλον του αμερικανικού μουσικού τοπίου, αλλά και με τις εσωτερικές αναζητήσεις του Στέλιου Τσουκιά.

Οι στίχοι, κυρίως του Στέλιου, διαπνέονται από μια προσωπική αναζήτηση και καθαρότητα, ενώ τα τραγούδια “TTTA” και “Λιμάνι” του Νάσου Αρώνη ενσωματώνονται φυσικά στο συνολικό θεματικό σύμπαν του δίσκου, φέρνοντας μαζί τους μια σφιχτή συνομιλία ανάμεσα στη δημιουργία και τα μεγάλα ζητήματα του σήμερα.
Στη συνέντευξη αυτοί οι ρόλοι αλλάζουν. Ο Στέλιος ρωτά τη Λαμπρινή και το αντίστροφο ξετυλίγοντας την ιστορία πίσω από τον δίσκο, μιλώντας για τις προκλήσεις της δημιουργίας, για την ένταση της συνεργασίας τους, αλλά και για τη μουσική που χτίστηκε πάνω στη βάση μιας ανάγκης για αλλαγή, εξέλιξη και, τελικά, απελευθέρωση.

Και όλα αυτά τη στιγμή που το άλμπουμ “Στη Δύση” είναι έτοιμο να ταξιδέψει στο κοινό, με την περιοδεία να ξεκινά από τη Θεσσαλονίκη στις 20 Μαρτίου και να καταλήγει στην Αθήνα τον Μάιο.

Στελιος: Μέχρι τώρα έγραφες κυρίως αγγλικό στίχο. Τι άλλαξε μέσα σου με το να μελοποιήσεις ελληνικές λέξεις; Σε δυσκόλεψαν ή σου άνοιξαν άλλον δρόμο;

Λαμπρινή: Τα ακούσματά μου είναι κυρίως αμερικανική και αγγλική μουσική και γι’ αυτό έχω γράψει μέχρι τώρα στα αγγλικά. Ωστόσο, επειδή τα ελληνικά είναι η μητρική μου γλώσσα και ο στίχος μού δόθηκε έτοιμος, δεν αντιμετώπισα ιδιαίτερη δυσκολία. Ένας έτοιμος στίχος, σε όποια γλώσσα κι αν είναι, σε καθοδηγεί από μόνος του, αρκεί φυσικά να κατανοείς αυτό που θέλει να πει ο άνθρωπος που τον έχει γράψει και να τονίζεις τις λέξεις που έχουν μεγαλύτερη νοηματική βαρύτητα. Τα αγγλικά είναι λίγο πιο «στρογγυλεμένα» στην άρθρωση, σε σχέση με τα ελληνικά που έχουν, για παράδειγμα, πιο σκληρά σύμφωνα. Άρα ναι, υπήρχε μια μικρή πρόκληση.

Λαμπρινή: Όταν έγραφες τους στίχους τι μουσικές εικόνες έκανες (αν έκανες) και σε τι βαθμό προσέγγισε η τελική μουσική τις εικόνες αυτές;

Στελιος: Τους συγκεκριμένους στίχους τους έγραψα στην πρώτη καραντίνα και τότε δεν σκεφτόμουν καθόλου μουσική. Ήθελα απλώς να γράψω αυτό που ένιωθα, χωρίς μελωδίες και χωρίς κάποιο ηχητικό «πλάνο». Θυμάμαι να ακούω διάφορα τραγούδια αργά το βράδυ, να βάζω ένα ποτό και να γράφω ασταμάτητα.

Αργότερα όμως, μετά την εμπειρία που είχαμε παίζοντας παρέα για έναν χρόνο και έχοντας παρακολουθήσει τα προηγούμενα χρόνια τη μπάντα σου, τους Million Hollers, όταν σου έστειλα το «Δέλτα» άρχισα να φαντάζομαι ένα πιο ροκ περιβάλλον — με δυναμικά, πιο aggressive παιξίματα και έντονο groove. Όταν άκουσα το πρώτο demo, έσκασα ένα μεγάλο χαμόγελο. Εκεί κατάλαβα ότι το τραγούδι είχε ήδη ξεφύγει από μένα και πήγαινε κάπου πιο τολμηρά.

Στελιος: Αν έπρεπε να διαλέξεις:
– ένα τραγούδι που σε δυσκόλεψε περισσότερο,
– ένα που σου βγήκε αβίαστα,
– και ένα που ανυπομονείς να παίξουμε live,
ποια θα ήταν και γιατί;

Λαμπρινή: Το τραγούδι που ίσως με δυσκόλεψε περισσότερο ήταν το «Μη λυπάσαι». Έκανα δύο τελείως διαφορετικές εκδοχές του κομματιού μέχρι να καταλήξω στην τρίτη, που ήταν και η τελική του μορφή. Το κουπλέ μού βγήκε πολύ εύκολα, αλλά το υπόλοιπο κομμάτι το ζόριζα για καιρό, δοκιμάζοντας διάφορα πράγματα που δεν με ικανοποιούσαν πλήρως, μέχρι να φτάσω σε αυτό που ακούτε. Το «Δέλτα», που ήταν και το πρώτο, το έγραψα μέσα σε ένα απόγευμα. Γενικά, αν βρω μια ιδέα που μου αρέσει — ένα ριφ ή ένα chord progression — και έχω και τον στίχο, μετά κάπως όλα ευθυγραμμίζονται. Live ανυπομονώ να τα παίξουμε όλα, γιατί έχουμε στήσει μια σούπερ μπάντα. Κυρίως όμως ανυπομονώ να δω τον κόσμο να αρχίσει να τραγουδάει τα κομμάτια ζωντανά.

Λαμπρινή: Ίδια ερώτηση και σε σένα

Στελιος: Ερμηνευτικά με δυσκόλεψε το «Θέρως». Η απαγγελία πάνω από το ρυθμικό μοτίβο αποδείχθηκε πιο απαιτητική απ’ όσο την είχα φανταστεί πριν μπούμε στο στούντιο. Χρειάστηκε να βρω μια ισορροπία ανάμεσα στο να το πω και στο να το αφήσω να ειπωθεί μόνο του, χωρίς να χαθεί ο παλμός. Το «Κάποια μέρα», απ’ την άλλη, το ένιωσα πριν καν το τραγουδήσω, απ΄την πρώτη στιγμή που μου έστειλες το demo. Ήξερα περίπου πως θα το ερμηνεύσω και γι’ αυτό έκανα τα λιγότερα takes. Θυμάμαι ότι «χάθηκα» — ήταν σαν να έκανα ένα μικρό ταξίδι την ώρα της ηχογράφησης, σαν να μην υπήρχε τίποτα άλλο γύρω μου. Live ανυπομονώ περισσότερο για το «ΤΤΤΑ». Θέλω punk, να του δώσουμε μια ωμή ενέργεια και να τριπάρουμε μαζί με τον κόσμο.

Στελιος: Όταν σου έστειλα τους πρώτους στίχους, είχες ήδη έναν ήχο στο μυαλό σου; Το τελικό αποτέλεσμα σε επιβεβαίωσε ή σε πήγε αλλού;

Λαμπρινή: Είχα σίγουρα στο μυαλό μου ότι θα κινηθούμε μέσα στο φάσμα της «ροκ» μουσικής. Λόγω όμως της ποικιλίας των ακουσμάτων μου, πάντα θα βάλω στοιχεία από κοντινά παρακλάδια, όπως μπλουζ, ποπ, ψυχεδέλεια, φανκ. Από εκεί και πέρα, διαβάζοντας το κάθε κομμάτι, ο στίχος με οδηγούσε προς κάποιο από αυτά τα παρακλάδια με έναν συγκεκριμένο τρόπο. Κάποιες λέξεις ή φράσεις τις άκουγα από την αρχή στο μυαλό μου τραγουδιστά, και από εκεί πορεύτηκα. Οπότε δεν υπήρχε μια απολύτως σαφής εικόνα εξαρχής για να με επιβεβαιώσει στο τέλος. Σίγουρα όμως πολλά κομμάτια τα προόριζα για έναν συγκεκριμένο δρόμο και τελικά τράβηξαν κάποιον άλλον.

Λαμπρινή: Ποιο κομμάτι σε ξάφνιασε με τη μουσική που έγραψα σε σχέση με τους στίχους και ποιο έφτασε πιο κοντά σε κάτι που είχες φανταστεί;

Στελιος: Το «Χαίρε Χρόνε». Δεν περίμενα ποτέ ότι αυτοί οι στίχοι θα μελοποιούνταν με αυτόν τον τρόπο. Έχουν τη μεγαλύτερη εσωτερικότητα και «γύμνια» από πλευράς μου, και ένιωθα πως δεν είναι το πιο εύκολο πράγμα να προσθέσεις μελωδία σε έναν στίχο όπου ο χρόνος μεταμφιέζεται σε αρπακτικό. Με το που άκουσα το demo, είπα: «τι ωραίος επίλογος θα ήταν για τον δίσκο!». Με εντυπωσίασε το πώς «άκουσες» τη φωνή μου μέσα σε αυτό το τραγούδι. Απ’ την άλλη, το «Κάποια μέρα» ήταν πιο κοντά σε αυτό που είχα φανταστεί. Μια γλυκιά μπαλάντα με αρκετή ευαισθησία. Παρ’ όλα αυτά, ξαφνιάστηκα με το ρεφρέν· το έκανα όμως δικό μου από την πρώτη φορά που το δοκίμασα στο σπίτι.

Στελιος: Υπήρξε κάποια λέξη ή φράση στους στίχους που διάβασες και σου “ξεκλείδωσε” αμέσως τη μουσική; Θυμάσαι τη στιγμή;

Λαμπρινή: Το «Χόρεψε» φώναζε από μόνο του να γίνει ένα upbeat κομμάτι, με αυτή τη φράση ως βασικό σημείο του ρεφρέν. Υπάρχουν κάποιοι στίχοι που γενικά «φωνάζουν» ρεφρέν και μου κλείνουν το μάτι από την αρχή. Όπως και όταν τραγούδησα για πρώτη φορά τη φράση «Κάποια μέρα», έτσι όπως μπαίνει στο ρεφρέν, είπα: «οκ, εδώ είμαστε».

Λαμπρινή: Ποιο είναι το κομμάτι που θα ήθελες να ακούς τον κόσμο να τραγουδάει στα λάιβ?

Στελιος: Θα ήθελα ο κόσμος να τραγουδήσει το «Μη λυπάσαι», σαν υπόσχεση. Σαν να λέει «ό,τι κι αν γίνει, θα περάσει». Έχει μέσα του απόσταση, αλλά και φως. Και νομίζω πως όλοι έχουμε βρεθεί στη θέση να πούμε ή να ακούσουμε κάποιον να μας λέει «μη λυπάσαι όταν θα ’μαι μακριά».

Στελιος: Στη σκηνή ποιος θα είναι πιο «επικίνδυνος»; Εσύ ή ο Πάνος (Γκίνης – έτερος κιθαρίστας της μπάντας); Ποιος θα ανεβάσει πρώτος τα ντεσιμπέλ;

Λαμπρινή: We come in peace!

Λαμπρινή: Aν έπρεπε να περιγράψεις το δίσκο σε τρεις λέξεις, όχι μουσικά, αλλά από άποψη θεματολογίας και διάθεσης, ποιες λέξεις θα διάλεγες?

Στελιος: Εγκλωβισμός – Επιθυμία – Απελευθέρωση