Νέες ταινίες: Ο Σορίν Ματέι πλανάται πάνω από την νευρώδη “Τελευταία Κλήση”

Δύσκολη η κατάσταση αυτές τις μέρες στις αίθουσες, με σωρεία κυκλοφοριών που δεν μοιάζουν να αφορούν ιδιαίτερα και που σίγουρα κινούνται σε πιο χαμηλά επίπεδα από ό,τι θα έπαιζε ας πούμε κάποια επαναπροβολή των πολυ-οσκαρούχων πλέον “Μια Μάχη Μετά την Άλλη” και “Αμαρτωλοί”.

Στην κορυφή το Pixarικό “Στον Κόσμο των Ζώων” έχοντας φτάσει τα 27.000 εισιτήρια και πιο πίσω αντέχουν ακόμα τα “Ανεμοδαρμένα Ύψη” που αργά αλλά σταθερά σκαρφαλώνουν προς τις 200.000.

Αξίζει να σημειώσουμε πως το εξαιρετικό “Sirat” με σταθερά τίμιες επιδόσεις σε ένα διάστημα μηνών, πέρασε τα 20.000 εισιτήρια – μια ταινία που είτε σας αρέσει είτε όχι, θα θέλετε να την συζητήσετε και δεν πρόκειται να την ξεχάσετε σύντομα.

Αυτή την εβδομάδα υπάρχουν ελπίδες για να ζωντανέψουν λίγο τα πράγματα, με δύο γερά εμπορικά χαρτιά, ένα χολιγουντιανό κι ένα ντόπιο: Τη διαστημική περιπέτεια “Αποστολή Χαίρε Μαρία” με τον Ράιαν Γκόσλινγκ και το εμπνευσμένο από αληθινή ιστορία “Τελευταία Κλήση“ με τον Δημήτρη Λάλο.

Οι νέες ταινίες της εβδομάδας

Κριτική

Η πρώτη σωστή κίνηση του πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη Σέριφ Φράνσις (που έχει γράψει και το σενάριο, μαζί με την απαραίτητη Κατερίνα Μπέη) είναι το ότι εμπνεύστηκε από την υπόθεση του Σορίν Ματέι για την ταινία του. Μέσα από το πρίσμα εκείνης της υπόθεσης μπορεί κανείς να κοιτάξει τη σύγχρονη Ελλάδα μέσα από την εμμονή της ενημέρωσης-ως-σόου, ως πεδίο δράσης ενός κράτους σε συστημική ανεπάρκεια, αλλά και μέσα από το πρίσμα της ξενοφοβίας και του συλλογικού ηθικού πανικού.

Είναι πράγματι ένα τρομερά πλούσιο κείμενο που προσφέρεται για πάσης φύσεως αναλύσεις και εμβαθύνσεις. Η “Τελευταία Κλήση” δεν αποτελεί απευθείας μεταφορά των γεγονότων αλλά αφηγείται μια φιξιόν ιστορία έντονα εμπνευσμένη από την πραγματική, αλλά ακόμα κι έτσι έχει ενδιαφέρον να δούμε πού παρεκκλίνει και με τι τρόπο.

Ο Φράνσις δομεί την ταινία του ως μια ιστορία που διαρκώς μετακινείται ανάμεσα σε τρεις αφηγηματικούς χώρους, έναν αντίστοιχο με το κάθε επίπεδο ενδιαφέροντος. Έχουμε αρχικά τον ίδιο τον κακοποιό, “Ράντου” στην ταινία, με τον Ορφέα Αυγουστίδη να πετυχαίνει ικανοποιητική ένταση και τρισδιάστατη σκιαγράφηση, στον ρόλο.

Πιάνει ομήρους μια οικογένεια στο Παγκράτι κι ο Φράνσις κινηματογραφεί με δυναμικό (και χωρίς φτηνά κόλπα) τον εγκλεισμό σε αυτό το αδιέξοδο διαμέρισμα, όπου ειδικά η Ρένια Λουιζίδου κι η Καλλιόπη Χάσκα πετυχαίνουν άψογα τον τόνο και την ένταση του κομματιού δίνοντας μια ουσιαστική αληθοφάνεια σε αυτές τις σκηνές. Το καστ είναι συνολικά πού καλό εδώ: Ούτε μελοδραματισμοί, ούτε γουρλωμένα βλέμματα, αλλά ούτε και υποτονικότητα. Μια εξαιρετική ισορροπία.

Οι άλλοι δύο πυλώνες της αφήγησης είναι φυσικά τα media και η αστυνομία. Ο Δημήτρης Λάλος παίζει με τον αναμενόμενα στιβαρό του τρόπο τον υπεύθυνο της επιχείρησης αστυνομικό που είναι και κάτι σαν ηθική πυξίδα τουλάχιστον στην αστυνομική πλευρά των γεγονότων. Γύρω του συναντάμε ένα μάτσο ρατσιστές ή/και ανίκανους ή/και διεφθαρμένους που νομοτελειακά καταδικάζουν την υπόθεση σε φιάσκο: Η ταινία, πολύ απλά, δεν φοβάται να εξαπολύσει ένα ευθύ κατηγορώ απέναντι στο όλο αστυνομικό πλέγμα, αναγνωρίζοντας επί της ουσίας πως ένα ‘φρέσκο μήλο’ δεν αρκεί για να καλύψει μια συστημική σαπίλα.

Η σεναριακή τάση εδώ προς ένα περαιτέρω φούσκωμα υπονοούμενης πλοκής και συνωμοσίας φλερτάρει με ένα α λα “24” over the top που προσδίδει το πόσο γειωμένη μοιάζει κατά τα άλλα η όλη προσέγγιση. Προς την αντίθετη κατεύθυνση, ο μιντιακός πυλώνας της όλης αφήγησης είναι τόσο μετρημένων τόνων που καταλήγει φάουλ από την ανάποδη.

Στο κανάλι όπου ένας νεαρός, άπειρος ρεπόρτερ βγαίνει στον αέρα και διαπραγματεύεται με τον κακοποιό (Γιώργος Μπένος στο ρόλο, ξεκινά με μάλλον έντονους μανερισμούς της αμηχανίας αλλά καταφέρνει να στρώσει πιστευτά τον χαρακτήρα του στην διαδρομή), επικρατεί κατά βάση ηρεμία, και ακόμα κι οι απόπειρες για να υποσκαφθεί η αντίδραση αυτή είναι μάλλον μονοδιάστατες και απλουστευτικές. Αφήνοντας εν τέλει την διάσταση του μιντιακού θεάματος ελλιπή και, τελικά, μάλλον αμήχανα παρουσιασμένη.

Οι ενστάσεις όμως δεν ακυρώνουν τις αρετές της ταινίας. Άψογη σε τεχνικό επίπεδο, με έξοχο καστ, καλή ροή στην αφήγηση, φροντισμένους χαρακτήρες και νευρώδη-αλλά-μετρημένη και ποτέ εφετζίδικη σκηνοθεσία από τον Φράνσις, ο οποίος καταφέρνει επιπλέον να εκμεταλλευτεί πολύ σωστά και κινηματογραφικά τους χώρους που έχει στη διάθεσή του – λέγοντας αποτελεσματικά μια ιστορία αγωνίας με ταιριαστή αίσθηση αποκλεισμού.

Εν τέλει όμως, οι ελευθερίες που παίρνει πάνω στην πραγματική ιστορία καταλήγουν μάλλον να αδυνατίζουν το κείμενο. Χάνοντας κομμάτι από την αιχμή της και, τελικά, από τα όσα έχει να μας πει για την Ελλάδα των τελευταίων 30 χρόνων.

Κριτική

Νέα διασκευή βιβλίου του Άντι Γουίαρ, και πάλι σε σενάριο του Ντρου Γκόνταρντ, που ήταν υποψήφιος για Όσκαρ για την “Διάσωση” (“The Martian”) του Ρίντλεϊ Σκοτ. Ο Γκόνταρντ έδειξε τότε πως κατείχε μια δύσκολη ισορροπία, καταφέρνοντας να αναπτύξει τις διαδικασίες και τις επιστημονικές λεπτομέρειες της συγκεκριμένης συνθήκης, με έναν απολαυστικό κινηματογραφικό ρυθμό, στοχαστική διάθεση και χιούμορ.

Όλα αυτά φυσικά είναι κοντά και στις ευαισθησίες του Ρίντλεϊ Σκοτ, που είχε γυρίσει εκείνη την εξαιρετικά πετυχημένη ταινία, κι είναι πολύ ενδιαφέρον να βάλεις δίπλα δίπλα εκείνη την διασκευή κι ετούτη, εξετάζοντας τα διαφορετικά σημεία έμφασης. Οι Λορντ και Μίλερ είναι αξιοσημείωτοι σύγχρονοι auteurs του meta μπλοκμπάστερ (“21 Jump Street”, “LEGO Movie”, τα ριζοσπαστικά “Αραχνοσύμπαν” κινούμενα σχέδια), των οποίων τα έργα πάντα χαρακτηρίζονται από έντονο συναισθηματισμό.

Σε αντίθεση με το ενδιαφέρον του Ρίντλεϊ Σκοτ για τις διαδικασίες, ετούτη η εκδοχή ποντάρει περισσότερο στο α λα “Ε.Τ.” συναίσθημα, διατηρώντας πάντως και τις έντονες χιουμοριστικές πινελιές που κρατάνε το σύνολο ανάλαφρο ακόμα κι όταν οι καταστάσεις ζορίζουν. Η ταινία επιπλέον είναι μεγάλη και ξέρει πώς να το δείξει. Μεγάλα κάδρα που ακόμα και με έναν ή δύο μόνο χαρακτήρες σε τεράστιους, άδειους χώρους, δεν μοιάζουν ποτέ φλύαρα ή οπτικά αμήχανα.

Το “Αποστολή Χαίρε Μαρία” έχει συνεπώς όλα τα συστατικά μιας χορταστικής mainstream θεαματικής περιπέτειας, επιπλέον και με έναν θαυμάσιο Ράιαν Γκόσλινγκ ως κεντρική φιγούρα. Εκεί που το σύνολο δεν λειτουργεί είναι καθώς γίνεται εμφανές πως οι Λορντ και Μίλερ δεν ενδιαφέρονται στα αλήθεια για τη διαδικασία και την επιστημονικότητα της ιστορίας, με αποτέλεσμα ένα παράξενα αμπαλατζάριστο σύνολο.

Με στοιχεία πλοκής και επιστήμης, και σύντομες επεξηγήσεις, να εμφανίζονται τηλεγραφημένα και εντελώς βολικά, καταλαμβάνοντας χώρο και διακόπτοντας τον ρυθμό, την ώρα που οι σκηνοθέτες θέλουν εμφανώς να αφηγηθούν μια καθαρά συναισθηματική ιστορία φιλίας και ανακάλυψης. Όταν το φιλμ αγκαλιάζει πλήρως εκείνες τις στιγμές, πραγματικά απογειώνεται. (Και συγκινεί, το ομολογώ – δεν έχουμε δα καρδιά από πέτρα.)

Όμως οι αστοχίες στο ρυθμό παραμένουν και μάλιστα εντείνονται όσο προχωρά το φιλμ. Σε συνδυασμό με μια σειρά αποσπασματικών φλάσμπακ που “εξηγούν” πράγματα που όλο και λιγότερο μας νοιάζει απαραιτήτως να εξηγηθούν. (Η Σάντρα Χούλερ κάνει την πιο τηλεγραφημένη της ερμηνεία τα τελευταία χρόνια, μεταξύ άλλων.) Το αποτέλεσμα είναι μια ταινία κάπως ακατανόητης διάρκειας και προβληματικού ρυθμού, που όμως την ίδια στιγμή ξέρει πώς να κάνει το κοινό να συγκινηθεί και να γελάσει, προσφέροντας όμορφο, χορταστικό μπλοκμπάστερ θέαμα.

Κριτική

Το νέο φιλμ του Αλέξανδρου Βούλγαρη (“Πολύδροσο“) με την, όπως πάντα εκπληκτική, Σοφία Κόκκαλη ζει και αναπνέει μέσα σε ένα διαμέρισμα, σε μια ζωή, καθώς διοργανώνεται ένα πάρτυ για τα 40ά γενέθλια για μια διάσημη τραγουδοποιό που ζει εδώ και χρόνια σε απομόνωση. Στήνοντας έτσι μια ιδιότυπη ιστορία ενήλικης-ενηλικίωσης στην οποία η μελαγχολία κι ένας διάχυτος φόβος συνυπάρχουν, όπως άλλωστε συμβαίνει και σε κάθε μεγάλο σταυροδρόμι, σε κάθε στιγμή συνειδητοποίησης της ζωής μας.

Το πάντοτε ξεριζωμένο κατευθείαν από την καρδιά, σινεμά του Βούλγαρη συναντά μια ηρωίδα χαμένη ανάμεσα στο πριν και το μετά, καθώς φόβοι, συναισθήματα, αναμνήσεις, αλλά και μικρά και μεγάλα mementos ζωής, αναφορών και εμμονών, γίνονται ένα. Και καθώς διαφορετικές υφές και αιχμές, καθώς μουσικότητα και μια αίσθηση αναμνησιακού ξεφυλλίσματος ενός στοιχειωμένου παρελθόντος (ή ίσως και παρόντος), συνθέτουν ένα ακόμα χαρακτηριστικό φιλμικό κολάζ άφοβου φορμαλισμού και αναπολογητικής τρυφερότητας από τον ιδιοσυγκρασιακό δημιουργό.

Κυκλοφορούν επίσης

Σαν Αδέρφια: Δύο φίλοι από ένα χωριό της Βόρειας Ινδίας προσπαθούν να βρουν δουλειά ως αστυνομικοί, για να κερδίσουν την αξιοπρέπεια που η κοινωνία δεν τους δίνει αλλιώς. Η φιλία τους όμως δοκιμάζεται καθώς η απόγνωση της αναζήτησής τους μεγαλώνει.

Φραντς Κάφκα: Η οσκαρική Ανιέσκα Χόλαντ προσεγγίζει μια από τις πιο εμβληματικές λογοτεχνικές μορφές του 20ου αιώνα. Με φόντο την πολιτική και κοινωνική ατμόσφαιρα της εποχής αναδεικνύει με αντισυμβατική αφήγηση τις εσωτερικές συγκρούσεις και τις υπαρξιακές ανησυχίες ενός καλλιτέχνη που το όνομα του έγινε επιθετικός προσδιορισμός.

Couture: Με μια πρωταγωνιστική ερμηνεία από τη βραβευμένη με Όσκαρ Αντζελίνα Τζολί, αυτή η νέα ταινία της Αλίς Βινοκούρ (“Παρίσι Ξανά”, “Ατίθασες”) διαδραματίζεται στον κόσμο της παριζιάνικης μόδας, παρουσιάζοντας ιστορίες γυναικών διαφορετικών ηλικιών και πολιτισμών, που προσπαθούν να πάρουν στα χέρια τους τον έλεγχο της μοίρας τους.

Τόμος 7: Μια ταινία για έναν άντρα που επιστρέφει ξανά και ξανά, πάντα νέος, για να σημαδέψει τη ζωή μιας θαρραλέας γυναίκας σε ένα μετα-αποκαλυπτικό σύμπαν. Μία μελλοντολογική saga, από τις ελάχιστες ταινίες του είδους που γυρίζονται στην Ελλάδα.

Regan: Μια νεαρή κοπέλα γεννά ένα παραμορφωμένο βρέφος – αποτέλεσμα μιας ανεπιθύμητης και εξαναγκαστικής εγκυμοσύνης. Ετσι, βρίσκεται ανάμεσα σε δύο παράλληλες πραγματικότητες.

Χόλι, το Γενναίο Σκατζοχοιράκι: Η Χόλι μπορεί να μπλέκει σε περιπέτειες αλλά δεν το βάζει κάτω. Παιδική περιπέτεια κινουμένων σχεδίων.