Το παιδί σου μετανάστης, ο Λαζαρίδης ακλόνητος

Η υπόθεση Λαζαρίδη θα μπορούσε να είναι η χαριστική βολή στο κυβερνητικό αφήγημα “αριστείας”, αν το αφήγημα δεν ήταν νεκρό εδώ και καιρό.

Εν μέσω προπαγανδιστικών τεχνασμάτων, θολών απαντήσεων και τακτικών προσανατολισμού με αναφορές στο παρελθόν, ένα είναι σαφές. Ότι ο Μακάριος Λαζαρίδης διορίσθηκε στο παρελθόν (2007 επί κυβέρνησης ξανά Νέας Δημοκρατίας βεβαίως) σε θέση ειδικού επιστημονικού συνεργάτη στο υπ. Παιδείας, θέση που απαιτεί μεταπτυχιακό και διδακτορικό, έχοντας μη αναγνωρισμένο για το δημόσιο πτυχίο από το “The College of Southeastern Europe”.

Ο ίδιος προσπαθώντας στα πλαίσια της “αριστείας” πάντα, να εξηγήσει πώς βρέθηκε εκεί, μίλησε για το “γενικότερο πλαίσιο” και για την “διοίκηση που τότε έκρινε ότι έχει τα προσόντα”, προσφέροντας, σε όποιον πολίτη θέλει να ακούσει προσεκτικά όσα λέει, μια καλή εικόνα για το πώς λειτουργεί το σύστημα για τα κομματόσκυλα, την ώρα που ο ίδιος ο πολίτης (που μπορεί να είναι και ψηφοφόρος των Λαζαρίδιδων) κάνει θυσίες για να σπουδάσει τα παιδιά του.

Στο παρελθόν, οι Έλληνες και οι Ελληνίδες, όταν δεν μπορούσαν, παρά τις σπουδές τους και τις προσπάθειές τους να ζουν αξιοπρεπώς στην Ελλάδα, έπαιρναν την πικρή απόφαση της μετανάστευσης.

Το τελευταίο τέτοιο συλλογικό βίωμα για τη χώρα μας ήταν με την χρεοκοπία και την κρίση του 2010, όταν ζήσαμε το λεγόμενο brain drain. Σε αντίθεση με τις μεταναστεύσεις περασμένων δεκαετιών, η τελευταία αφορούσε κυρίως πτυχιούχους με μεταπτυχιακά και διδακτορικά για τους οποίους η “διοίκηση δεν έκρινε” ότι ήταν επαρκώς κομματόσκυλα ώστε να απαλλαγούν από το άγχος της επαγγελματικής αποκατάστασης.

Ο κ. Λαζαρίδης λοιπόν με τα όσα λέει και κυρίως με το θράσος και τον επιθετικό τόνο του, προσφέρει υπηρεσίες σε οικογένειες και παιδιά, που δεν είχαν επιλογή επειδή ένας στρατός μετακλητών ορκίστηκαν στην κομματική “Αριστεία” και έλυσαν τα προβλήματα της ζωής τους. Τους αποκαλύπτει ότι είναι μεγάλα κορόιδα, ότι ίδρωσαν και πάλεψαν για να τους ειρωνεύονται κομματικοί, που τους συμπονούν και (κάνουν ότι) τους καταλαβαίνουν μόνο για 3 προεκλογικές εβδομάδες κάθε 4 χρόνια.

Οι πολίτες αυτοί ανεξαρτήτως πεποιθήσεων, οφείλουν να αναρωτηθούν αν τα συμφέροντά τους ταυτίζονται με όσους υπηρετούν αυτή την πολιτική και αυτή την ηθική ή αν αιτία των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν στις ζωές τους είναι ακριβώς αυτή η νοοτροπία.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη τα τελευταία 7 χρόνια έχει εργαστεί με ύψιστο επαγγελματισμό, στην καλλιέργεια εξαρτημένων από αυτή ψηφοφόρων. Είναι μια δύσκολη διαδικασία που χρειάζεται πάρα πολλά χρήματα. Μια ματιά στις απευθείας αναθέσεις και στον ΟΠΕΚΕΠΕ όσον αφορά στο μοίρασμα και στις υποκλοπές όσον αφορά στον έλεγχο αρκεί.

Αυτή η εκλογική βάση ισχυροποιείται με την πάροδο του χρόνου και σίγουρα δεν ενοχλείται από πρακτικές τύπου Λαζαρίδη. Τις επικροτεί και ελπίζει να αρπάξει κάποιο ψίχουλο, μέχρι την επόμενη χρεοκοπία και το επόμενο “μαζί τα φάγαμε”.

Οι υπόλοιποι όμως που παραμένουν συντριπτική πλειοψηφία, είτε ψηφίζουν είτε όχι, είτε συμμετέχουν στα κοινά, είτε απλώς νευριάζουν στον καναπέ τους, οφείλουν να αναρωτηθούν για πόσο θα ανέχονται τον κάθε βολεμένο να τους κουνάει το δάχτυλο, την ώρα που τα παιδιά τους με πτυχία και μεταπτυχιακά αυτοεξορίστηκαν αναζητώντας ένα κράτος που να σέβεται τους κόπους τους.