Όταν ο Άρειος Πάγος μας κάνει πλάκα

Η νομική γλώσσα είναι ακριβής. Τυποποιημένη. Χρησιμοποιεί παλαιούς όρους γιατί είναι δοκιμασμένοι. Και προσπαθεί να προλάβει κάθε παρερμηνεία. Ωστόσο υπάρχουν νομικά κείμενα υψηλού επιπέδου από τα οποία αναβλύζει αστείρευτο χιούμορ.

Ενα από αυτά, είναι η πράξη που συνέταξε ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου. Αποφάσισε να μην ανασυρθεί από το αρχείο η υπόθεση των υποκλοπών, κατά πώς είχε υποδείξει το Μονομελές Πλημμελειοδικείο, προκειμένου να διερευνηθεί η διάπραξη του αδικήματος της κατασκοπείας.

Σας θυμίζω τα βασικά σκέλη της ιστορίας. Ο αντιεισαγγελέας του Αρείου Πάγου δεν είχε εντοπίσει την τέλεση κακουργηματικών πράξεων από τους υπεύθυνους της εταιρείας που εμπορεύεται και χρησιμοποιεί το σύστημα Predator. Και έτσι, οι συγκεκριμένοι ιδιώτες, που παρακολουθούσαν από τον υπουργό Αμυνας μέχρι πολιτικά στελέχη και τις οικογένειες τους, παραπέμφθηκαν σε δίκη με πλημμεληματικές κατηγορίες. Λες και επρόκειτο για χομπίστες που, στον ελεύθερο χρόνο τους, παρακολουθούσαν κρατικούς αξιωματούχους. Το Πλημμελειοδικείο εξάντλησε την αυστηρότητα του ως προς τις ποινές και, καθώς διέκρινε σοβαρές ενδείξεις για το αδίκημα της κατασκοπείας, παρέπεμψε εκ νέου την υπόθεση στον Αρειο Πάγο για τα περαιτέρω.

Μετά την έκδοση της καταδικαστικής απόφασης, ο ιδιοκτήτης της εταιρείας έγινε έξαλλος. Ισχυρίστηκε ότι συνεργάζεται μόνο με κρατικές υπηρεσίες ασφαλείας, ενώ αναφέρθηκε και στην πτώση του προέδρου Νίξον λόγω του σκανδάλου των υποκλοπών, το γνωστό Watergate. Σύμφωνα με την αντιπολίτευση και μερίδα του Τύπου, οι αναφορές του απόστρατου Ισραηλινού είχαν ως σκοπό την άσκηση πίεσης προς τον Πρωθυπουργό προκειμένου η εταιρεία του και κατ΄επέκταση ο ίδιος να μη βρεθούν αντιμέτωποι με την κατηγορία της κατασκοπείας.

Και πράγματι, δεν θα βρεθούν. Ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου έκρινε ότι η υπόθεση κάθεται μια χαρά στο αρχείο. Και γιατί δεν συντρέχει λόγος ανάσυρσης; Εδώ είναι το ωραίο. Επειδή, σύμφωνα με τη κρίση του, δεν αποδείχθηκε ότι τα τηλέφωνα που τέθηκαν υπό παρακολούθηση περιείχαν κρατικά απόρρητα. Και εκτός των άλλων, το σύστημα είχε υπό παρακολούθηση και πρόσωπα όπως ο Μενέλαος (Μένιος) Φουρθιώτης και ο Λάκης Λαζόπουλος που αποκλείεται να είχαν στην κατοχή τους διαβαθμισμένο υλικό εθνικού συμφέροντος. Ναι, στα αλήθεια αναφέρει τον Φουρθιώτη και τον Λαζόπουλο! Και, εκτός των άλλων, είναι να απορείς πώς γίνεται ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου να γνωρίζει τι υπήρχε στα κινητά τηλέφωνα των θυμάτων. Τους ζήτησε να τα προσκομίσουν προς έρευνα; Οχι. Ζητήθηκε από τον ιδιοκτήτη της εταιρείας να καταθέσει; Οχι.

«Σήμερα η ηγεσία του Αρείου πάγου προσέβαλε και υπονόμευσε το κύρος της ίδιας της Δικαιοσύνης» είπε ο Νίκος Ανδρουλάκης. Και δεν είναι εύκολο να διαψευστεί. Και ασφαλώς αυτή η εξέλιξη μας επιτρέπει να να πιστέψουμε ό,τι θέλουμε. Μέχρι και ότι η Δικαιοσύνη εργαλειοποιείται προς εξυπηρέτηση της κυβέρνησης.

Διότι αν σηκώσουμε κουρτίνες και αφαιρέσουμε προσχήματα, η κυβέρνηση έχει μόνο δύο επιλογές. Είτε να παραδεχθεί ότι κάτω από τον καπνό υπάρχει μια μεγάλη φωτιά που άναψε η ίδια, είτε να «ελπίζει» ότι η Δικαιοσύνη θα τη ξελασπώσει. Η δημόσια παραδοχή θα οδηγούσε σε πολιτικό σεισμό και γκρέμισμα της κυβέρνησης. Και αυτό, προφανώς, δεν εξετάζεται ως επιλογή από το Μαξίμου. Συνεπώς τι άλλο μένει; Η Δικαιοσύνη. Nαι, η Δικαιοσύνη που όλοι λέμε εμπιστευόμαστε, αλλά τώρα μας κάνει πλάκα. Μας κοροϊδεύει μπροστά στα μάτια μας.