Ο νέος εθνικόφρων “προστατεύει την πατρίδα”

Γιατί οι πολιτικοί που είναι πολλαπλώς έκθετοι δεν κάθονται στ’ αβγά τους, κοινώς δεν το βουλώνουν, αλλά παριστάνουν τα θύματα και δηλώνουν «προστάτες» της πατρίδας;

Μια απάντηση μπορεί να είναι ότι δεν είναι σε θέση να καταλάβουν πως προκαλούν με τη στάση τους. Μια άλλη είναι ότι δεν τους ενδιαφέρει να το καταλάβουν, διότι αισθάνονται άτρωτοι από την κομματική και οικογενειακή προστασία που διαθέτουν.

Ο πρόλογος αφορά τον πρώην γενικό γραμματέα του πρωθυπουργού, ο οποίος παραιτήθηκε (ή ο πρωθυπουργός αναγκάστηκε να τον «παραιτήσει») μόλις αποκαλύφθηκε το κολοσσιαίο σκάνδαλο των υποκλοπών.

Εδώ και τρία χρόνια ο Γρηγόρης Δημητριάδης δεν μιλούσε. Ή μάλλον «μιλούσε» με τις εκφοβιστικές αγωγές που έκανε εναντίον όσων τολμούσαν να πουν ή να γράψουν για την εμπλοκή του στο σκάνδαλο. Βεβαίως, η επιλογή του αυτή δεν απέδωσε: το δικαστήριο απέρριψε την αγωγή του εναντίον μέσων ενημέρωσης και δημοσιογράφων.

Αλλά ο Δημητριάδης «έπρεπε» να (αυτο)δικαιωθεί πολιτικά. Γι’ αυτό έδωσε μια συνέντευξη (στην κυριακάτικη «Real News»). Στην οποία λέει την… επική φράση: «Εγώ ανέλαβα την πολιτική ευθύνη για να προστατέψω την κυβέρνηση, τις μυστικές υπηρεσίες, την παράταξή μου, αλλά πάνω απ’ όλα την πατρίδα»!

Ιδού η νέα εθνικοφροσύνη. Η πατρίδα έπρεπε (ή πρέπει ακόμη;) να «προστατευθεί» δια των υποκλοπών; Από ποιους; Από κάποιους ξένους εχθρούς και πράκτορες; Μα, η ΕΥΠ και το Predator δεν παρακολουθούσε τέτοιους. Το αντίθετο, Έλληνες παρακολουθούσαν. Και το λογικό συμπέρασμα είναι ότι αυτοί οι παρακολουθούμενοι Έλληνες αποτελούσαν κίνδυνο για την πατρίδα.

Αποτελούσε κίνδυνο για την πατρίδα ο τότε ευρωβουλευτής Νίκος Ανδρουλάκης; «Όχι», έχει πει ο πρωθυπουργός. Η παρακολούθησή του ήταν «λάθος», είχε διαβεβαιώσει.

Μήπως αποτελούσαν κίνδυνο για την πατρίδα οι 11 παρακολουθούμενοι υπουργοί Χατζηδάκης, Γεραπετρίτης, Δένδιας, Χρυσοχοίδης, Γεωργιάδης, Θεοδωρικάκος, Βορίδης, Σκέρτσος, Κικίλιας, Κεφαλογιάννη, Κεραμέως; Μήπως εθνικώς επικίνδυνοι ήταν οι αρχηγοί των Ενόπλων Δυνάμεων και της Αστυνομίας;

Η απάντηση είναι, προφανώς, αρνητική, αφού όλοι αυτοί έμειναν και μένουν στις θέσεις τους.

Και μένει να απαντηθεί το ερώτημα: ποια πατρίδα «προστατεύει» με την παραίτησή του ο Δημητριάδης, που είχε την πολιτική ευθύνη της ΕΥΠ, οι παρακολουθήσεις της οποίας «συμπλέκονται» με τις αντίστοιχες του κακόβουλου λογισμικού;

Ο Δημητριάδης μπορεί να αισθάνεται την ανάγκη να προστατεύσει την κυβέρνηση και το κόμμα του. Δικαίωμά του. Αλλά οι μυστικές υπηρεσίες δεν είναι ούτε της κυβέρνησης ούτε του κόμματός του, για να άρει τις αμαρτίες τους. Και, «πάνω απ’ όλα», ουδείς τον έχρισε «προστάτη της πατρίδας». Τέτοια «προστασία» μας γυρίζει πολλές δεκαετίες πίσω, όταν οι ούλτρα εθνικόφρονες, δηλαδή πατριδοκάπηλοι, της παράταξής του «προστάτευαν την πατρίδα» από «μιάσματα» και «εθνικώς υπόπτους».

Οι εποχές τέτοιας πατριδοκαπηλίας έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί. Και δεν θα τις επαναφέρει κανένας Δημητριάδης. Για το μόνο που μπορεί να αισθάνεται πρόσκαιρα σίγουρος είναι(και) η δική του προστασία, όσο υφίσταται η κομματική πλειοψηφία της σημερινής Βουλής.

Αν χαθεί, το λιγότερο που θα χρειαστεί να γράψει είναι άλλη μια συνέντευξη προσποιούμενος το «θύμα»…