Πήγαμε με τη Μιμή Ντενίση στο Μεσολόγγι

Η Μιμή Ντενίση, η Αλκηστις Πρωτοψάλτη, ο συνθέτης Ανδρέας Κατσιγιάννης, η στιχουργός Λίνα Δημοπούλου, ο τραγουδιστής Γιάννης Διονυσίου, ο μαέστρος Σπύρος Χολέβας και ο Μεσολογγίτης Γιάννης Τσιμιτσέλης πρωτοστάτησαν σε αυτή την παράσταση σταθμό για την πόλη που τίμησε με τον καλύτερο τρόπο τους ήρωές της. Και ήμασταν εκεί!

Πόσο παράξενο πράγμα, αλήθεια, είναι η ιστορία. Κυλάει, μας παρασύρει και την αφήνουμε να γλιστράει μέσα από τα χέρια μας, χωρίς να την υπολογίζουμε όπως της πρέπει, να την τιμούμε αρκούντως, χωρίς καν να τη γνωρίζουμε.

Πόσο λάθος τη διδασκόμαστε στο σχολείο – μια παπαγαλία, τα μαθαίνεις απέξω αν είσαι επιμελής και ανάθεμα τι θυμάσαι μετά από κάποια χρόνια. Πόσα χρόνια πρέπει να περάσουν άραγε για να δεις την αλήθεια, να σταθείς για 2 λεπτά στην καθημερινότητά σου και να τα αφιερώσεις στο να νιώσεις πραγματικά τι έχουν περάσει οι πρόγονοι σου.

Και μάλιστα αυτό το παλιά, τα 200 χρόνια για τα οποία συζητάμε δεν είναι σχεδόν τίποτα αν σκεφτείς ότι σήμερα ένας άνθρωπος μπορεί να ζήσει μέχρι τα 100 του. Έπρεπε, λοιπόν, να φτάσω σε αυτή την ηλικία, την αρκετά μεγάλη, γύρω στα 55 δηλαδή, για να καταλάβω ότι αυτό που λέμε Ηρωική Εξοδο του Μεσολογγίου ήταν πραγματικά μία ηρωική έξοδος και όχι ένα ακόμη απλώς κατόρθωμα.

Ηρωισμός χωρίς προηγούμενο

Την ώρα που βλέπαμε αυτή την μαγευτική παράσταση, πίσω από την οποία ήταν ασφαλώς, ποια άλλη; η Μιμή Ντενίση, κοιτούσα γύρω μου τα τείχη, τον ουρανό, τα δέντρα, τη φύση και αφημένη στους στίχους και τη μελωδική φωνή της Πρωτοψάλτη, και συνειδητοποίησα πως λίγα μέτρα πιο ‘κει, συνάνθρωποί μας τού τότε έφθασαν να τρώνε ανθρώπους για να επιβιώσουν και να ναρκώνουν ή και να σκοτώνουν τα παιδιά τους για να μην πέσουν στα χέρια του εχθρού.

Πως έτσι μία νύχτα συμφώνησαν όλοι μαζί και αποφάσισαν να ανοίξουν τις πύλες και να ξεχυθούν πάνω στον εχθρό που το δίχως άλλο θα τους έσφαζε. Δεν άντεχαν άλλο την πείνα, δεν υπήρχε καμία ελπίδα επιβίωσης και ασφαλώς δεν θα επέτρεπαν στον εχθρό να μπει μέσα και να τους ταπεινώσει. Ετσι, με θάρρος περίσσιο που είναι να απορείς από πού ανασύρεται – μάλλον από την υπερηφάνεια, άνοιξαν τις πύλες για να συναντήσουν τον θάνατό τους, ή καλύτερα, την αθανασία τους όπως λέει και ο τίτλος του θεάματος με αποφασιστικότητα, χωρίς κανέναν ενδοιασμό.

Να πας στο Μεσολόγγι

Να πας και να περπατήσεις στο Πάρκο των Ηρώων, εκεί που είναι θαμμένοι αληθινοί ήρωες και δεν είναι παραμύθι εικονογραφημένο. Είναι τόσο όμορφο και περιποιημένο, τόσο γαλήνιο και ήμερο (και ήρεμο) που σε καθηλώνει αμέσως. Νιώθεις την αύρα στην ατμόσφαιρα, είναι σαν να ξέρεις κάποιον που ήταν εκεί εκείνη την ημέρα, συγκινείσαι και παραμένεις σιωπηλός όπως μέσα σε μια εκκλησία.

Ημουν από τους τυχερούς ενός γκρουπ δημοσιογράφων που φιλοξένησαν η Γωγώ και η Μαίρη Αυγερινοπούλου: ωραία παρέα, αλλά πάνω από όλα ωραίες επισκέψεις. Πρώτα από όλα στο Ξενοκράτειο Αρχαιολογικό Μουσείο Μεσολογγίου για να δούμε τον εμβληματικό πίνακα του Ευγένιου Ντελακρουά «Η Ελλάδα στα ερείπια του Μεσολογγίου» (La Grèce sur les ruines de Missolonghi), μια ευγενική παραχώρηση του έργου από το Μουσείο Καλών Τεχνών του Μπορντώ στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για τη συμπλήρωση 200 χρόνων από την Έξοδο του Μεσολογγίου ο οποίος και θα παραμείνει εκεί έως και τον Νοέμβριο του 2026.

Επίσης, τι ωραίο μουσείο, τι όμορφα γλυπτά, κτερίσματα, κοσμήματα είδαμε, πόσο περιποιημένες όλες οι αίθουσες. Κατόπιν, επισκεφθήκαμε την περίφημη συλλογή του συλλέκτη Νίκου Λύρου, ενός νέου ανθρώπου, ονειροπόλου και ρεαλιστή ταυτόχρονα που αποφάσισε να επιστρέψει εκεί για να δημιουργήσει έναν μοναδικό χώρο όπου θα στεγάσει μια από τις σημαντικότερες ιδιωτικές συλλογές κειμηλίων, όπλων και άλλων αντικειμένων του 19ου αιώνα αλλά και σπάνιους πίνακες. Ο αγαπημένος μου; «Η αυτοθυσία της μάνας» του Γάλλου ζωγράφου Εμίλ ντε Λανσάκ (1928) που φιλοτεχνήθηκε λίγο μετά την έξοδο προς τιμήν της άγνωστης μάνας, της περίφημης Μεσολογγίτισσας.

Η Μεσολογγίτισσα μητέρα στέκεται στο κέντρο της σύνθεσης, πλάι στον νεκρό άνδρα της, με το σώμα του παιδιού της στην αγκαλιά και το βλέμμα στραμμένο προς έναν ορίζοντα που έχει ήδη χαθεί. Η πράξη της δεν είναι αποτέλεσμα απελπισίας αλλά ύστατη επιλογή ελευθερίας. Η γυναίκα εμφανώς αρνείται να παραδώσει το παιδί της και τον εαυτό της στον εχθρό.

Αφού λοιπόν είδαμε και μάθαμε και μπήκαμε για τα καλά στο κλίμα αυτού του ιερού τόπου, ήρθε και η βραδιά για να κλείσει αυτή την επετειακή μας επίσκεψη με τον πιο μαγικό και συγκινητικό τρόπο.

Το θεατρικό υπερθέαμα «Έξοδος – Ο Δρόμος προς την Αθανασία» παρουσιάστηκε στις 14 Μαΐου έξω από τον «Κήπο των Ηρώων». Η Μιμή Ντενίση με μοναδική μαεστρία δημιούργησε μια ξεχωριστή παράσταση για την επίσημη πρώτη παρουσίαση του συγκλονιστικού ορατορίου του Ανδρέα Κατσιγιάννη «Έξοδος – Ο Δρόμος προς την Αθανασία» σε ποίηση της Λίνα Δημοπούλου.

Η συγκλονιστική φωνή της Άλκηστις Πρωτοψάλτη (που μοιάζει και να γλυκαίνει και να δυναμώνει όσο ωριμάζει) και η ερμηνευτική δύναμη του Γιάννη Διονυσίου έδωσαν ψυχή και συναίσθημα στα τραγούδια, ενώ ο Γιάννης Τσιμιτσέλης μαζί με την κορυφαία πρωταγωνίστρια αφηγήθηκαν τα κείμενα, που φέρουν και την υπογραφή της καθηλώνοντάς μας όλους ειλικρινά.

Εν τω μεταξύ, κάτω από τη σκηνή, κάτοικοι του Μεσολογγίου φορώντας αυθεντικές ενδυμασίες εποχής, συνέβαλαν ουσιαστικά στη γεφύρωση του παρελθόντος με το παρόν, ενισχύοντας τον βιωματικό χαρακτήρα της παράστασης και μεταφέροντας με αυθεντικότητα το πνεύμα της εποχής. Και εκεί, ένα πιτσιρίκι στην άκρη του χορού και κρατώντας ένα μαντίλι, μας ξετρέλανε με τις φιγούρες του!

Η καλλιτεχνική παραγωγή, που πραγματοποιήθηκε με αφορμή τη συμπλήρωση 200 ετών από την ιστορική Έξοδο του Μεσολογγίου έγινε υπό την αιγίδα της Ιεράς Μητρόπολις Αιτωλίας και Ακαρνανίας και με την ευλογία του Σεβασμιότατου Μητροπολίτη κ.κ. Δαμασκηνού. Μαζί στη σκηνή και η Χορωδία του Δήμου Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου υπό τη διεύθυνση του Σπύρου Χολέβα, καθώς και μέλοι των χορωδιών και της θεατρικής ομάδας του Ιδρύματος Πολιτισμού της Ιεράς Μητροπόλεως «Άγιος Ευγένιος ο Αιτωλός» και του Ιστορικού Συλλόγου της Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου.

Α, και να μην ξεχάσουμε πως έσβησε και η Μιμή κεράκια και με μεγάλη χαρά της ευχηθήκαμε για τα γενέθλιά της!