Η μοναξιά των κεντρώων

Το αριστουργηματικό «Life of Brian» δεν είναι, απλώς, μία παρωδία πάνω στην αφήγηση για τον Ιησού. Είναι και ένας στοχασμός για την ανάγκη των ανθρώπων να αναζητούν και να βρίσκουν ηγέτες, σωτήρες. Ο πρωταγωνιστής ανακηρύσσεται σε προφήτη επειδή βρέθηκε, κατά λάθος, πάνω σε μία εξέδρα και εκστόμισε μερικές βλακείες για μία κολοκύθα. Οι άνθρωποι τον ακολούθησαν. Με σημερινά μέτρα, κανένας από τους followers δεν θα ήταν κεντρώος. Γιατί ο κεντρώος δεν ακολουθεί στα τυφλά.

Υπάρχει ένα κομμάτι ψηφοφόρων που σήμερα ζει σε πολιτική έρημο. Δεν είναι δεξιοί. Δεν είναι αριστεροί. Δεν αυτοπροσδιορίζονται με αυτούς τους όρους. Δεν είναι αντισυστημικοί. Θυμώνουν, αλλά δεν εξαγριώνονται. Είναι άνθρωποι που θέλουν ένα αποτελεσματικό κράτος, σοβαρούς θεσμούς, οικονομική ανάπτυξη, ευρωπαϊκό προσανατολισμό και στοιχειώδη πολιτική κανονικότητα. Και όμως, όσο πλησιάζουν οι εκλογές, τόσο περισσότερο αισθάνονται ανέστιοι. Πολιτικά άστεγοι.

Στον Κυριάκο Μητσοτάκη αναγνωρίζουν πράγματα που θεωρούν σημαντικά. Βλέπουν μια οικονομία που δεν βρίσκεται στο χείλος της καταστροφής, μια χώρα που δεν απασχολεί καθημερινά την Ευρώπη ως πρόβλημα. Ομως δυσκολεύονται να προσπεράσουν όσα έχουν συμβεί τα τελευταία χρόνια γύρω από το κράτος δικαίου. Τις υποκλοπές, τον ΟΠΕΚΕΠΕ, τις σκιές στη λειτουργία των θεσμών, την αίσθηση ότι η εξουσία δεν λογοδοτεί, την εργαλειοποίηση της Δικαιοσύνης.

Στον Αλέξη Τσίπρα αναγνωρίζουν πολιτικό ταλέντο. Ξέρουν ότι παραμένει ο μόνος πολιτικός που μπορεί να κινητοποιήσει ένα ευρύ ακροατήριο εκτός της Νέας Δημοκρατίας. Ομως όταν τον ακούν, συχνά έχουν την αίσθηση ότι ακούνε ένα πολιτικό λογισμικό που εγκαταστάθηκε πριν από δέκα χρόνια και δεν έχει αναβαθμιστεί. Κάποιοι μάλιστα θυμούνται ότι τον ψήφισαν και στη συνέχεια τον εγκατέλειψαν.

Και όταν κοιτούν προς το ΠΑΣΟΚ, βρίσκουν ίσως συγγενέστερες ιδέες, αλλά όχι την αίσθηση δυναμικής που απαιτεί η διεκδίκηση της εξουσίας. Το κόμμα μοιάζει περισσότερο με πιθανό κυβερνητικό εταίρο παρά με αυριανό νικητή.

Ετσι παραμένουν μετέωροι. Καμία επιλογή δεν τους εκφράζει πλήρως.

Το πρόβλημα του κεντρώου ψηφοφόρου είναι ότι αναζητά διαχειριστές σε μια εποχή που ανταμείβει προφήτες. Οι πολιτικοί μιλούν σε ανθρώπους που πιστεύουν. Οι κεντρώοι είναι άνθρωποι που αμφιβάλλουν. Θέλουν λιγότερα συνθήματα και περισσότερες απαντήσεις. Λιγότερη βεβαιότητα και περισσότερη σοβαρότητα.

Αλλά κανένας δεν γέμισε κάλπες και πλατείες με αμφιβολία. Τις γέμισε με υποσχέσεις, συχνά κενές περιεχομένου, κούφιες μεγαλοστομίες και πολεμικά συνθήματα. Και έτσι οι κεντρώοι στέκονται με το πολιτικό τηλεκοντρόλ στο χέρι. Δεν υπάρχει κάτι που θα τους κρατήσει. Και να πεις ότι έχουν τεράστιες απαιτήσεις; Σε μία εποχή που όλοι ψάχνουν σωτήρες, οι κεντρώοι ψάχνουν, απλώς, ενήλικες.