Ακροδεξιά ανθρωποφαγία με λεπτές υφολογικές διαφορές

«Να παρέμβει ο στρατός εάν χρειαστεί για να σταματήσει τους μετανάστες στην Κρήτη». Αφροδίτη Λατινοπούλου

«Θα τη βουλιάξουμε τη βάρκα ή δε θα τη βουλιάξουμε;» Μάκης Βορίδης

«Μόνη λύση η φύλαξη χερσαίων και θαλασσίων συνόρων από τις Ένοπλες Δυνάμεις και η σκληρή καταστολή της παράνομης εισβολής». Ηλίας Κασιδιάρης.

«Η φύλαξη των συνόρων δεν μπορεί να υφίσταται αν δεν υπάρχουν απώλειες και για να γίνω κατανοητός εάν δεν υπάρχουν νεκροί. Η κόλαση πρέπει να φαντάζει παράδεισος σε αυτό που θα ζουν εδώ πέρα». Θάνος Πλεύρης

Μπορεί κανείς να βρει υφολογικές διαφορές στις δηλώσεις αυτές. Δεν είναι ίδια τα πρόσωπα ούτε οι συνθήκες που ειπώθηκε η κάθε φράση. Όμως οι ομοιότητες είναι περισσότερες από τις διαφορές. Και το πιο ενδιαφέρον: οι πιο ακραίες και οξείες διατυπώσεις για βύθιση σκαφών και νεκρούς στα σύνορα δεν προέρχονται από τον έγκλειστο νεοναζί ούτε την στάρλετ της εγχώριας AltRight. Προέρχονται από τους εκπροσώπους εκείνης της ρατσιστικής ακροδεξιάς που πλέον ξεπλένεται στα υπουργικά έδρανα.

Τι κοινό έχουν οι παραπάνω φράσεις; Επιλέγουν να παρουσιάζουν τη μετανάστευση ως «εισβολή». Οι μετανάστες είναι συλλογικός κίνδυνος που πρέπει να αναχαιτιστεί με στρατιωτικούς όρους. Αυτές οι φράσεις μεταθέτουν τη διαχείριση μεταναστευτικών ροών στο πεδίο της άμυνας, του πολέμου, της ασφάλειας με όρους στρατιωτικούς. Από την «σκληρή καταστολή» μέχρι τις αναφορές σε βύθιση βάρκας ή σε «νεκρούς», η βία παρουσιάζεται ως θεμιτό, αποδεκτό ή αναπόφευκτο μέσο.

Οι μετανάστες στον λόγο αυτόν είναι πολλοί και είναι όλοι ίδιοι, επιμέρους διαφοροποιήσεις δεν υφίστανται και πάντως δεν αρκούν για να ρηγματώσουν την συμπαγή εχθρική ταυτότητα του ενός Μετανάστη-Άλλου-Εχθρού. Δεν υπάρχουν πρόσφυγες ή αιτούντες άσυλο, παιδιά, θύματα trafficking. Εξ ου και στην αντιρατσιστική απόφανση «κανένας άνθρωπος δεν είναι λαθραίος» η βασική απόκριση είναι «κανένας μετανάστης δεν είναι νόμιμος». Και μάλιστα, άλλοτε υπαινικτικά και άλλοτε ρητά, αυτοί οι ξένοι δεν είναι ούτε ίδιοι ούτε ίσοι με εμάς. Ο Κασιδιάρης το έχει πει σαφώς: «Έχουμε κάθε δικαίωμα να αποκαλούμε σκουπίδια τους μετανάστες».

Όταν η συζήτηση για το άσυλο και τη μετανάστευση γίνεται με όρους τέτοιους, κατασκευάζεται ένα δίπολο: εμείς εναντίον αυτών. Η συζήτηση πολώνεται ανάμεσα στους «φίλους» και τους «εχθρούς» των μεταναστών. Καλλιεργείται η λογική του «εξωτερικού εχθρού». Και βέβαια, όπως σε κάθε συνωμοσιολογική μυθολογία, χρειάζεται η βοήθεια του «εσωτερικού εχθρού» που ανοίγει την Κερκόπορτα. Στην περίπτωσή μας, στο στόχαστρο βρίσκονται οι «αλληλέγγυοι», οι ΜΚΟ, οι διεθνείς οργανώσεις. Δαιμονοποιούνται όλοι αυτοί με υπαινιγμούς περί ανθελληνισμού, μειωμένης εθνικής συνείδησης ή και οικονομικών κινήτρων.

Δεν είναι χωρίς συνέπειες τέτοιες δηλώσεις. Το δείχνουν τα επεισόδια που βρίσκονται σε εξέλιξη στη Βόρεια Ιρλανδία. Αρκεί μια σπίθα για να απλωθεί η φωτιά της ρατσιστικής βίας. Το έδειξε η ελληνική εμπειρία της προηγούμενης δεκαετίας. Τα σημάδια είναι εξόχως ανησυχητικά και σήμερα.

Και κάτι τελευταίο. Η αποστροφή του κ. Βορίδη αποτελεί μια αναπάντεχη έμμεση παραδοχή ότι «μπάζει νερά» η επίσημη κυβερνητική θέση πως η χώρα μας δεν κάνει βίαιες επαναπροωθήσεις. Ο κ. Βορίδης έδειξε σαφώς την Πύλο, το Φαρκακονήσι και τη Χίο. Τι μας είπε; Κάτι που ξέρουν οι πάντες. Ότι δε βούλιαξαν μόνες τους οι βάρκες.