Πήγαμε στο Helmos Mountain Festival – Ένα τριήμερο που ζήσαμε το βουνό αλλιώς

Την Παρασκευή το μεσημέρι αφού φορτώσαμε το αυτοκίνητο με τα απαραίτητα, πήραμε τον δρόμο για τα Καλάβρυτα. Γρήγορα, το αστικό τοπίο έγινε παρελθόν και αρχίσαμε να απολαμβάνουμε αυτή τη διαδρομή με τη φύση ανθισμένη και το αεράκι να μας χτυπά από το παράθυρο.

Πριν το καταλάβουμε, είχαμε φτάσει στους πρόποδες του Χελμού, εκεί που για τέταρτη χρονιά πραγματοποιήθηκε το Helmos Mountain Festival, ένα φεστιβάλ που από το 2023 έγινε θεσμός για τους απανταχού λάτρεις του βουνού και της μουσικής.

Και η φεστιβαλική εμπειρία στον Χελμό, έχει άλλη χάρη. Είναι το ξύπνημα στο βουνό, ο πρωινός καφές στη χόβολη και το μάζεμα γύρω από τα μικρά τραπεζάκια έξω από της σκηνές για να ξεκινήσει η μέρα με δραστηριότητες και μουσικές. Από πεζοπορία στον Ξηρόκαμπο και την αλπική λίμνη του Χελμού, τοξοβολία, μέχρι πιλάτες και workshops, καθένας μπορούσε να διαλέξει πως να γεμίσει το πρωινό του μέχρι να ξεκινήσουν οι μεσημεριανές συναυλίες στην σκηνή Alpline στα 1860 μέτρα.

Οι καλλιτέχνες που βρέθηκαν στις μουσικές σκηνές του φεστιβάλ είναι μερικοί από τους πιο αγαπημένους και αναγνωρισμένους του ελληνικού στερεώματος, σε ένα line-up που για πρώτη φορά φέτος συμπεριλάμβανε διεθνή ονόματα της ηλεκτρονικής σκηνής.

Μέσα σε ένα τόσο γεμάτο μουσικό τριήμερο, θα ήταν άδικο να μην αναφερθώ ξεχωριστά σε κάθε καλλιτέχνη που έδωσε τη δική του ιδιαίτερη νότα στο φεστιβάλ.

Την αυλαία του φεστιβάλ άνοιξαν οι Κοινοί Θνητοί, λίγο μετά τις 8 το βράδυ, την ώρα που ο ήλιος έπεφτε και ο ουρανός ροδοκοκκίνισε, τραγούδησαν για όλα εκείνα “τα παιδιά που δεν κάθονται καλά” και γιορτάσαμε τα δέκα χρόνια του συγκροτήματος, σε μια εμφάνιση που λειτούργησε ως αποτύπωμα της δεκαετούς πορείας τους. Την σκυτάλη πήρε η Ιουλία Καραπάτακη, με την χαρακτηριστική της φωνή που ζέστανε τις καρδιές μας και πάντα θα με συγκινεί με την ερμηνεία της στο “Τακούνια για καρφιά”.

Ο Γιάννης Χαρούλης με το χαρακτηριστικό του “γεια σου παρέα”, μας έκανε να πιαστούμε από τους ώμους και να πάμε μια βόλτα μέχρι την Κρήτη χορεύοντας συρτό, ενώ μαζί με τους μουσικούς του μας ξεσήκωσαν με τις χαρακτηριστικές του επιτυχίες “Μιλώ για σένα”, την “Ουρά τ’ αλόγου” και το “Σκουλαρίκι”. Και λίγο πριν το καταλάβουμε, Λίγο πριν πέσει η αυλαία της πρώτης μέρας, στη σκηνή βρέθηκε ο Dj Valeron, ο οποίος με τους ανατολίτικους ηλεκτρονικούς ήχους του μετέτρεψε τον χώρο σε ένα μουσικό ταξίδι προς την Ανατολή, κλείνοντας ιδανικά τη βραδιά του φεστιβάλ.

Το μεσημέρι της δεύτερης μέρας ξεκίνησε με τις Σκιαδαρέσες -το μουσικό ντουέτο των δίδυμων αδελφών Όλγας και Νίκης Σκιαδαρέση, που με τον αυθορμητισμό τους και την φρεσκάδα τους, έδωσαν αμέσως τον τόνο της ημέρας, γεμίζοντας τον χώρο με χιούμορ, ενέργεια και μια ανεπιτήδευτη σκηνική παρουσία. Στη συνέχεια, η Νεφέλη Φασουλή, κάλεσε όλα “τα κορίτσια του βουνού, της γης και του νερού” να χορέψουν μαζί της, για “να αλλάξει η ιστορία”. Όλα αυτά με το φως της μέρας και το σκηνικό του βουνού να προσδίδουν μια απίστευτη ενέργεια.

Δυστυχώς, λόγω των χαμηλών θερμοκρασιών που επικρατούσαν το Σάββατο, δεν εγκαινιάστηκε η σκηνή στην κορυφή της Στύγας, στα 2340μ, στο μυθικό σημείο του Χελμού, αλλά απολαύσαμε τον Γιάννη Αγγελάκα μαζί με τον Νίκο Βελιώτη στο project ΛΥΚΟΙ ΛΑΪΒ, λίγο πιο πάνω από την σκηνή Alpine, σε ένα μυσταγωγικό σκηνικό που ταίριαζε απόλυτα με το ιδιαίτερο ύφος της εμφάνισής τους —μια τελετουργική εμπειρία που θα μας μείνει αλησμόνητη.

Πίσω όμως στην κεντρική σκηνή, οι Mikro μας ξεσήκωσαν από νωρίς. Είκοσι χρόνια μετά, αλλά πάντα επίκαιρο το “Αυτή την πόλη” μας έκανε να αρχισουμε να χορεύουμε όπως τότε ξανά και “να εκραγούμε”, μέσα σε ένα κύμα νοσταλγίας και ηλεκτρισμένης ενέργειας που απλώθηκε σε όλο το κοινό.

Η σειρά του Αλκίνοου Ιωαννίδη, πέρα από τα αγαπημένα μας τραγούδια του, μας υπενθύμισε τον τόπο που βρισκόμασταν, τα μαρτυρικά Καλάβρυτα. Είναι ένας καλλιτέχνης άλλωστε που ποτέ δεν φοβάται να πάρει θέση με την τέχνη του και αυτό είναι που τον ξεχωρίζει. Και όπως πολύ σωστά αποτύπωσε η Γεωργία Οικονόμου, σύνδεσε την ιστορία με το παρόν, υπενθυμίζοντας ότι η τέχνη δεν μπορεί να μένει ουδέτερη και ότι, ακόμη και μέσα στη μουσική, η μνήμη εξακολουθεί να ζητά θέση.

Και ήμασταν τυχεροί που την «σκυτάλη» πήρε ο Παύλος Παυλίδης, ο οποίος με νέο σχήμα επί σκηνής μοιράστηκε τραγούδια από τον νέο του δίσκο. Με κραυγές, ένταση και τον χαρακτηριστικό του χορό στη «Συμμορία των Άσφαλτων», μας υπενθύμισε πως η ζωή μπορεί —και ίσως πρέπει— να κυλά σαν ταινία που δεν σταματά ποτέ. Και η βραδιά “έσβησε” με τους Klangphonics, που εμφανίστηκαν για δεύτερη φορά στη χώρα μας και με τον ιδιαίτερο συνδυασμό live ηλεκτρονικής παραγωγής και οργανικών στοιχείων, έδεσαν ιδανικά με την ατμόσφαιρα του βουνού.

Πριν προλάβουμε να το συνειδητοποιήσουμε, είχαμε ήδη ανέβει για την τρίτη μέρα στους πρόποδες του Χελμού, εκεί όπου πολλοί από εμάς ξαναβρήκαμε κάτι από τις φοιτητικές μας διαδρομές μέσα από τις ρίμες των Χατζηφραγκέτα. Σε μια σκηνή που στη συνέχεια o Δημήτρης Μυστακίδης έστησε ένα αυθεντικό απογευματινό γλέντι, γεμάτο ρυθμό και εκείνη τη γνώριμη αίσθηση ότι το βουνό για λίγο μετατρέπεται σε μια μεγάλη παρέα.

Ο Eversor στα decks έδωσε τον ρυθμό σε Βέβηλο και Anser, δύο από τους πιο χαρακτηριστικούς εκπροσώπους της ελληνικής ραπ σκηνής, που έστησαν ένα set που κινήθηκε ανάμεσα στην ωμή ενέργεια και τον στίχο με περιεχόμενο. Ο Μίλτος Πασχαλίδης, παρά το τσουχτερό κρύο, μετέτρεψε τη βραδιά σε μια γιορτή γεμάτη ένταση και μας θύμισε γιατί “ό,τι μας δένει στα παλιά είναι οι κακές συνήθειες“.

Αστειευόμενοι, ο Φίλιππος Πλιάτσικας και ο Μπάμπης Στόκας βρέθηκαν στη σκηνή του Χελμού για μια “τελευταία μεγάλη συναυλία των Πυξ Λαξ”. “Δεν σκοπεύουμε να σταματήσουμε, θα κάνουμε συναυλίες όσο αντέχουμε” είπαν και καταχειροκροτήθηκαν. Λίγο πριν ακουστεί το “Χάθηκες αλήτισσα”, ο Πλιάτσικας αναφέρθηκε στον Μάνο Ξυδούς και είπε: “όταν ξεκινήσαμε, προσπαθούσαμε να παντρέψουμε την ροκ μουσική που αγαπούσαμε πολύ με την παραδοσιακή μουσική. Πολλοί μας κοιτούσαν με μισό μάτι. Αλλά τα καταφέραμε. Ηθικό δίδαγμα για εσάς τους νέους: αν σήμερα σας κοιτάνε με μισό μάτι, αύριο θα σας κοιτάνε με το άλλο μισό”. Την βραδιά ολοκλήρωσε η διεθνούς αναγνωρισμένη DJ Korolova, που με ένα δυναμικό set μετέτρεψε τη σκηνή σε ένα νυχτερινό dance floor μέσα στο βουνό, κλείνοντας το τριήμερο με τον πιο σύγχρονο και ατμοσφαιρικό τρόπο.

Πριν τον δρόμο της επιστροφής, βρεθήκαμε να περιπλανιόμαστε στην πόλη των Καλαβρύτων, όπου, όπως κάθε χρόνο μετά το τριήμερο του φεστιβάλ, στήνεται ένα παραδοσιακό γλέντι στην κεντρική πλατεία. Εκεί, βλέποντας τον κόσμο να σχηματίζει κύκλους στους κρητικούς ήχους του Γρηγόρη Σαμολή, η στιγμή είχε κάτι βαθιά συγκινητικό. Η ένωση όλων γύρω από τον κύκλο ήταν ο ιδανικός αποχαιρετισμός.