Λάικ – ντισλάικ: Από τον Ομπράντοβιτς και τα αλεπουδάκια στη σκληρότητα απέναντι στα αδέσποτα

Τα λάικ και τα ντισλάικ σε όσα παρατηρήσαμε στις βόλτες μας στην πόλη και στα θεάματα που βλέπουμε κάθε εβδομάδα και που συνήθως τα συζητάμε μόνο μεταξύ μας.

Σε αυτήν την στήλη, θα προσπαθήσουμε να καταγράφουμε σε τακτική βάση τι μας άρεσε και τι δε μας άρεσε, τα λάικ και τα ντισλάικ, τι μας έκανε εντύπωση και τι μας ξάφνιασε. Όχι, τόσο σε επίπεδο κριτικής, όσο σε επίπεδο ελεύθερου συνειρμού.

Από τα μεγάλα πολιτιστικά γεγονότα μέχρι τα μικρότερα, αλλά και τα σχεδόν αόρατα, αυτά που υπάρχουν παντού μέσα στη ζωή μας. Όσα παρατηρούμε στις βόλτες μας στην πόλη και στα θεάματα που βλέπουμε κάθε εβδομάδα και που τα συζητάμε μόνο μεταξύ μας.

ΛΑΪΚ

Ομπράντοβιτς και ξερό ψωμί για τη Μία Κόλλια

Oλα τα Like θερμά αφιερωμένα σε έναν από τους σπουδαιότερους coaches μπάσκετ του κόσμου, τον Σέρβο “Željko“, Želimir Obradović που επέστρεψε «σπίτι» του, στον Παναθηναϊκό και στον οποίο είχα την τύχη να έχω κάνει πολλές συνεντεύξεις στο παρελθόν. Παραθέτω 3-4 τυχαίες απαντήσεις του, από τις πολύ ενδιαφέρουσες που μου έχει δώσει.

Εχω παρατηρήσει ότι ανατρέπετε τα παιχνίδια στο τέλος της τρίτης περιόδου. Υπάρχει μαγική συνταγή;

Ενα παιχνίδι μπάσκετ είναι σκακιέρα. Αμφότεροι οι προπονητές μετράμε ο ένας τον άλλον με στόχο κάποια στιγμή να αφοπλίσει ο ένας τον άλλον. Εγώ παρατηρώ, υπολογίζω και προσπαθώ να κάνω την έκπληξη, να πιάσω τον άλλον κάπου που δεν το περιμένει. Φαίνεται ότι χρειάζομαι τον χρόνο ως την τρίτη περίοδο για να το πετύχω αυτό.

Για να εκτελέσετε αυτό που έχετε στο νου σας, χρειάζεστε παίκτες περισσότερο έξυπνους ή περισσότερο αθλητικούς;

Εξαρτάται από τους παίκτες. Η αθλητική νοημοσύνη δεν έχει καμία σχέση με την άλλη νοημοσύνη. Την ώρα του παιχνιδιού πρέπει να σκέφτεται γρήγορα, αλλιώς δεν μπορεί να παρακολουθήσει. Αρα, δεν υπάρχει μεγάλος παίκτης που δεν είναι έξυπνος με τον τρόπο του.

Οι ευθύνες σας απέναντι στο άθλημα, τους παίκτες, την ομάδα, τους φιλάθλους και τον εαυτό σας είναι τεράστιες. Τι σκέφτεστε την ημέρα που δεν εκπληρώνετε τις προσδοκίες, τη μέρα που χάνετε;

Βεβαίως, υπάρχει μεγάλη πίεση. Οταν έχεις αναλάβει την υποχρέωση να είσαι πρώτος, έτσι είναι. Εχω τη συνήθεια κάθε πρωί, όταν ξυπνάω, να κοιτάζομαι στον καθρέφτη και να λέω στον εαυτό μου «έκανες ό,τι μπορούσες να κάνεις;». Χθες για παράδειγμα, χάσαμε από τον Ολυμπιακό χθες, όμως κάναμε ό,τι μπορούσαμε με τη συσσωρευμένη κούραση που είχαμε. Άσχημα αισθάνομαι όταν νιώθω ότι δεν έκανα ό,τι μπορούσα. Πιστέψτε με, ξέρω καλύτερα από τους επικριτές μου που και αν έκανα λάθη. Κρίνω τον εαυτό μου πιο αυστηρά απ΄ όλους.

Ποια είναι η σχέση με το χρήμα; Είναι ενοχική;

Σας είπα ότι μεγάλωσα κανονικά, σε ένα σπίτι που δεν μου έλειψαν πράγματα και δεν έχω επιθυμίες. Τα λεφτά που κερδίζω είναι αποτέλεσμα της επένδυσης που έκανα στον εαυτό μου. Δεν τσιγκουνεύομαι τίποτα, αλλά δεν συμπεριφέρομαι σαν μεθυσμένος εκατομμυριούχος. Εχω τους ίδιους φίλους που είχα και πριν είκοσι χρόνια, μ’ αρέσει να ξοδεύω τα λεφτά μου με τους φίλους μου, δεν τα λυπάμαι. Για να καταλάβετε λοιπόν πώς είμαι, σας πληροφορώ ότι στο Βελιγράδι δεν κυκλοφορώ καν με αυτοκίνητο, δεν επιδεικνύω τα χρήματά μου. Πάω σε ένα ταβερνάκι, ακούω μουσική, ξέρετε άλλωστε ότι μ’ αρέσει πολύ η τσιγγάνικη μουσική και… αυτό μου φθάνει. Αυτή είναι η ζωή μου. Στην Ιταλία οδηγούσα ένα ημιφορτηγάκι! Δεν μ’ ενδιαφέρουν καθόλου αυτά τα πράγματα».

Η Μήδεια, τα αλεπουδάκια, ο Χελμός και η Πνύκα για τη Γεωργία Οικονόμου

Τι ωραίο το σκηνικό της Μήδειας του Κερουμπίνι που είδαμε στην Επίδαυρο. Σαν να χτίστηκε μία άλλη πολιτεία στην αργολική ορχήστρα. Και τι τρομερή φωνή αυτή της Αλίσα Κολόσοβα στον ρόλο της Νέριδας. Ξεχώρισε με διαφορά από το υπόλοιπο καστ.

Μεγάλη η συγκίνηση εντός της αργολικής ορχήστρας, αλλά και εκτός αυτής, στον περιβάλλοντα χώρο του θεάτρου, εκεί όπου η έκθεση «Σημείο Κάλλας» λειτουργούσε σαν ένα πέρασμα ανάμεσα στο παρόν και το παρελθόν. Και κάπου εκεί συνέβη κάτι σχεδόν μαγικό. Μέσα στο σκοτάδι του πευκοδάσους, ανάμεσα στα δέντρα, εμφανιζόταν ξαφνικά η ασπρόμαυρη μορφή της Μαρίας Κάλλας. Η φωνή της ακουγόταν να έρχεται από μακριά, σαν ηχογράφηση που ταξίδευε μέσα στον χρόνο. Δεν ήταν απλώς μια βιντεοπροβολή. Ήταν μια φευγαλέα παρουσία. Για λίγες στιγμές έμοιαζε σαν η Κάλλας να ξεπροβάλλει μέσα από τη νύχτα της Επιδαύρου, σαν να επέστρεφε στο θέατρο όπου έγραψε ιστορία.

Το μεγαλύτερο όμως λάικ της εβδομάδας αυτής πάει στα δύο γλυκύτατα αλεπουδάκια που λίγο μετά την παράσταση της Μήδειας έκαναν ξαφνικά την εμφάνισή τους στις κερκίδες της Επιδαύρου, κινούμενα ανάμεσα στους θεατές και προκαλώντας έκπληξη αλλά και χαμόγελα στο κοινό.

Τι συγκλονιστική η βραδιά που ζήσαμε στην Πνύκα με το Μέγαρο Μουσικής, που ένωσε μουσικά την ελληνική πρωτεύουσα με δέκα ακόμη πόλεις της Ευρώπης μέσα από το Europiano – Τα μεγάλα κοντσέρτα για πιάνο της Ευρώπης. Καλύτερη στιγμή της βραδιάς η στιγμή που ο 25χρονος κάθισε στο πιάνο και μας χάρισε μια ερμηνεία σπάνιας έντασης και ωριμότητας, όπου η τεχνική ακρίβεια συναντούσε μια σχεδόν αβίαστη μουσική φυσικότητα, μετατρέποντας το «Αυτοκρατορικό κοντσέρτο» του Beethoven σε μια ζωντανή, καθηλωτική εμπειρία που απλώθηκε πάνω από την Αθήνα και την Ακρόπολη.

Δροσιστήκαμε για τα καλά για άλλη μια φορά στις κορυφές του Χελμού και ζεσταθήκαμε με τις συναυλίες που φιλοξένησε το μαγικό αυτό βουνό στο Helmos Festival. Και μπορεί ο αέρας να μην επέτρεψε στον Γιάννη Αγγελάκα να τραγουδήσει στην Στύγα στα 2340μ, αλλά τον απολαύσαμε μαζί με τον Νίκο Βελιώτη στο project ΛΥΚΟΙ ΛΑΪΒ, λίγο πιο πάνω από την σκηνή Alpine, σε ένα μυσταγωγικό σκηνικό που ταίριαζε απόλυτα με το ιδιαίτερο ύφος της εμφάνισής τους.

Πάντα μα πάντα τόσο καίριος ο Αλκίνοος Ιωαννίδης συνέδεσε το Ολοκαύτωμα των Καλαβρύτων με το παρόν υπενθυμίζοντας ότι η τέχνη πρέπει να παίρνει θέση. Σε μια εποχή όπου η δημόσια σφαίρα κατακλύζεται από θόρυβο, συνθήματα και εύκολες βεβαιότητες, εκείνος επιμένει να υπενθυμίζει κάτι πολύ απλό: ότι η μνήμη έχει ευθύνη. Εκεί ψηλά στις κορυφές του Χελμού αυτό ακούστηκε πιο καθαρά από ποτέ.

ΝΤΙΣΛΑΙΚ

Αβραμόπουλος, γέρικο σκυλάκι και ανώφελη βία για τη Μία Κόλλια

Αχ, αυτή η έπαρση. Δεν φεύγει και σε καθιστά ένοχο – ίσως και χωρίς να είσαι. Ο Δημήτρης Αβραμόπουλος εκπέμπει τέτοιο ναρκισσισμό και θράσος, είναι τόσο υπερφίαλος βαθιά που δεν αντέχεται. Απορώ με όσους τον ψηφίζουν. Αντίστοιχη και η Αννα Μισέλ Ασημακοπούλου – tale quale το υφάκι. Πόσο πίσω με πήγαν τούτοι οι δύο. Στις ωραίες εποχές του Τσοχατζόπουλου και του Παπαντωνίου, δύο ακόμη εκρηκτικών προσωπικοτήτων του δημόσιου βίου και της πολιτικής σκηνής, δύο ακόμη ανδρών με μονίμως σηκωμένο φρύδι. Η δικαιοσύνη δεν έχει αποφανθεί για τον Αβραμόπουλο, αλλά για πες – μέσα σου κάπως δεν τον έχεις καταδικάσει; Μπορεί όχι για αυτό που τον κατηγορούν αλλά για… κάτι;

Όταν σκέφτεσαι τα Dislike, συνειδητοποιείς πόσα θέματα σου έρχονται να θίξεις που τα έχεις ξαναθίξει ή τα θίγουν γύρω τριγύρω. Οι ιστορίες επαναλαμβάνονται και ανακυκλώνονται, τα εγκλήματα ακολουθούν το ένα το άλλο σαν σκηνές ταινίες, ζούμε τη μέρα της μαρμότας οπότε εκ των πραγμάτων θα σχολιάσουμε κάτι που μπορεί να μην είναι νέο, μπορεί να ακούγεται αυτονόητο, αλλά δεν μπορείς να κάνεις και αλλιώς.

Πώς, δηλαδή, να μην πεις ότι αυτή η γυναίκα είναι μια εν δυνάμει δολοφόνος ανθρώπου όταν πατάει με πρόθεση αυτό το σκυλάκι, ένα γέρικο σκυλάκι που δεν θα μπορούσε καν να τρέξει; Ποιος άνθρωπος το κάνει αυτό; Μόνο η νομοθεσία μπορεί να βοηθήσει: φυλακή, αγαπούλα. Μέσα χωρίς αναστολή. Για χρόνια. Και σου λέω εγώ μετά, δεν θα το ξανασκεφτεί το άλλο το τερατάκι πριν περάσει με τις ρόδες του πάνω από ένα ζωντανό πλάσμα; Όχι μόνο λεφτά και αναστολές – επιμένω. Μέσα για αρκετό διάστημα.

Θα το πω, και ας είναι εκεί πολλοί γνωστοί και φίλοι. Πόση ανώφελη βία στα ελληνικά σίριαλ; Φωνάζουμε για να βία, φοβόμαστε τη βία και την κληροδοτούμε στα παιδιά μας με κάθε τρόπο. Δεν βλέπω κάποια σειρά, αλλά είναι πολύ αστείο που κάθε φορά που κάνω ζάπινγκ και πετυχαίνω πχ. τη «Γη της Ελιάς» (μα πόσο πολύ παίζεται;), κάποιος κάποιον βρίζει, απειλεί ή στοχεύει με ένα όπλο!

Και άμα γυρίσεις κανάλι, μια άλλη ελληνική σειρά ανάβει πάθη που πάντα καταλήγουν σε φόνο με τα όπλα να πηγαίνουν και να έρχονται. Και εννοείται, πολλή βεντέτα. Αυτοί οι «παλληκαράδες» δεν πρωταγωνιστούν μόνο στις ειδήσεις αλλά και στη ζώνη… ψυχαγωγίας. Εννοείται βέβαια πως και οι ξένες σειρές, όλο κάτι φόνους εξιχνιάζουν με μυαλά αρρωστημένα και περίπλοκα θέματα. Και μετά αναρωτιόμαστε από πού παίρνουν ιδέες οι δολοφόνοι εκεί έξω.

Ουρές για λίγο νερό, 90χρονος με μαχαίρι και η εν ψυχρώ δολοφονία της Σίσσυς για τη Γεωργία Οικονόμου

Το κλείσιμο του Ξενία στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου σηματοδοτεί μια ακόμη αλλαγή στον τρόπο που βιώνεται ο αρχαιολογικός χώρος, αφαιρώντας ένα σημείο ξεκούρασης που είχε ενταχθεί οργανικά στη διαδρομή του θεατή πριν την είσοδο στο θέατρο. Η μετατροπή του σε περιορισμένης κλίμακας καντίνα, μαζί με το οριστικό κλείσιμο του αναψυκτηρίου στην είσοδο του αρχαιολογικού χώρου, δημιουργεί ένα εμφανές κενό σε επίπεδο βασικών υποδομών εξυπηρέτησης. Ιδιαίτερα τις ημέρες παραστάσεων, όταν στην Επίδαυρο συρρέουν χιλιάδες θεατές — πολλοί εκ των οποίων καταφθάνουν αυθημερόν — η έλλειψη στοιχειώδους οργανωμένης υποδοχής και αναψυχής καθιστά την εμπειρία πιο δύσκολη και λιγότερο λειτουργική, σε έναν χώρο που καλείται να υποστηρίξει διεθνές πολιτιστικό φορτίο. Στην πρεμιέρα των Επιδαυρίων με τη Μήδεια του Κερουμπίνι είπαμε το νερό νεράκι στην ατελειώτη ουρά που σταθήκαμε… Ελπίζουμε κάτι να γίνει σύντομα.

90χρονος προσπάθησε λέει να μπει με μαχαίρι στο δωμάτιο του νοσοκομείου που νοσηλεύεται η Μάρω Κοντού. Τι άλλο θα ακούσουμε δηλαδή μέσα στην τρέλα αυτή των ημερών; Στην Καλλιθέα σε αιματηρό επεισόδιο ένας νέος άνθρωπος μαχαιρώθηκε και πέθανε και άλλοι 14 συνελήφθησαν. Μάλλον οπαδικά τα κίνητρα λέει. Αλήθεια τώρα;

Ποια δικαιολογία υπάρχει για αυτήν την 60χρονη στη Γαστούνη που σκότωσε εν ψυχρώ την Σίσσυ, την γλυκύτατη γηραιά σκυλίτσα; Το ζώο για χρόνια ζούσε με τη φροντίδα και την αγάπη των κατοίκων της περιοχής. Οι γείτονες την τάιζαν, τη φρόντιζαν και την προστάτευαν, χαρίζοντάς της ό,τι κάθε ζωντανό πλάσμα αξίζει, αγάπη και σεβασμό. Και έτσι μία μέρα, απλώς μία γυναίκα την είδε και την πάτησε.