Όταν η Πνύκα έγινε η ωραιότερη συναυλιακή σκηνή της Ευρώπης – Ήμασταν εκεί

Την πιο μεγάλη ημέρα του χρόνου και ανήμερα της Παγκόσμιας Ημέρας Μουσικής, η Πνύκα μετατράπηκε σε μια υπαίθρια ευρωπαϊκή σκηνή. Με τον φωτισμένο Ιερό Βράχο της Ακρόπολης να δεσπόζει στο βάθος και το φως του ήλιου να χάνεται αργά πάνω από την Αθήνα, το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών ένωσε μουσικά την ελληνική πρωτεύουσα με δέκα ακόμη πόλεις της Ευρώπης μέσα από το Europiano – Τα μεγάλα κοντσέρτα για πιάνο της Ευρώπης.

Η διαδρομή προς τον λόφο της Πνύκας ήταν μέρος της όλης εμπειρίας. Περπάτημα μέχρι την κορυφή της μαγικής Διονυσίου Αρεοπαγίτου, μετά στρίβουμε δεξιά στο πλακόστρωτο του Λουμπαρδιάρη και κάπως έτσι μέσα στη δροσιά των πεύκων και στο ιδιαίτερο φως του θερινού ηλιοστασίου, ανηφορίσαμε προς έναν από τους πιο ιστορικούς τόπους της Αθήνας. Εκεί όπου κάποτε αντηχούσαν οι φωνές της Εκκλησίας του Δήμου, αυτή τη φορά κυριάρχησε η γλώσσα της μουσικής.

Το σκηνικό έμοιαζε ονειρικό. Μπροστά, η σκηνή και οι μουσικοί. Πίσω τους δέσποζε η Ακρόπολη, θυμίζοντας διαρκώς πως η συναυλία δεν πραγματοποιούνταν σε έναν οποιοδήποτε χώρο, αλλά σε ένα εμβληματικό τοπόσημο όπου η ιστορία, ο πολιτισμός και η σύγχρονη ζωή συναντώνται με τρόπο μοναδικό.

Η βραδιά ξεκίνησε ιδανικά, με τη Γερμανική Φιλαρμονική Ορχήστρα Δωματίου της Βρέμης υπό τη διεύθυνση του σπουδαίου Κωνσταντίνου Καρύδη να μας εισάγει στον κόσμο του Μότσαρτ μέσα από τη μουσική μπαλέτου για την όπερα “Ιδομενέας”. Από τις πρώτες κιόλας νότες έγινε φανερή η ποιότητα αυτού του σπουδαίου συνόλου. Ο ήχος ήταν διάφανος, γεμάτος ζωντάνια και ελαφρότητα, χωρίς ποτέ να χάνει τη δραματική του ένταση.

Στη συνέχεια ακολούθησε το Κοντσέρτο αρ. 5 για πιάνο και ορχήστρα του Ludwig van Beethoven, το περίφημο «Αυτοκρατορικό», ένα έργο μεγαλειώδες, γεμάτο εσωτερική δυναμική. Στο πιάνο κάθισε ο μόλις 25 ετών Lukas Sternath, ένας μουσικός που παρά το νεαρό της ηλικίας του έχει ήδη καταφέρει να ξεχωρίσει διεθνώς. Και πράγματι, είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον να παρακολουθεί κανείς έναν τόσο νέο καλλιτέχνη να προσεγγίζει ένα έργο που κουβαλά τόσο ιστορικό και ερμηνευτικό βάρος.

Το πιάνο, τοποθετημένο στο κέντρο της σκηνής και σε απόσταση αναπνοής από τους μουσικούς της ορχήστρας, ανέδειξε ιδανικά τον ουσιαστικό διάλογο ανάμεσα στον σολίστα και το σύνολο, στοιχείο που αποτελεί άλλωστε μία από τις μεγάλες καινοτομίες του ίδιου του έργου. Ο Sternath δεν λειτούργησε ως ένας σολίστ που επεδίωξε να επιβληθεί πάνω στην ορχήστρα, έμοιαζε να αναπνέει μαζί της. Με εντυπωσιακή τεχνική άνεση, φυσικότητα και μια σχεδόν αβίαστη δεξιοτεχνία, έδινε την αίσθηση ότι η μουσική κυλούσε μέσα από τα χέρια του χωρίς καμία προσπάθεια. Ακόμη και στις στιγμές που δεν έπαιζε, παρέμενε βυθισμένος στον ήχο της ορχήστρας, παρακολουθώντας τον μαέστρο και τους μουσικούς με ένα διαρκές χαμόγελο που μαρτυρούσε πόσο απολάμβανε αυτή τη συνάντηση.

Το θερμό χειροκρότημα του κοινού ήταν δεδομένο. Ο νεαρός πιανίστας επέστρεψε στη σκηνή για ένα ανκόρ, επιλέγοντας το Morgen του Ρίχαρντ Στράους σε μεταγραφή για πιάνο. Ήταν μια επιλογή απρόσμενα εσωτερική και ποιητική, που λειτούργησε σαν επίλογος χαμηλών τόνων ύστερα από τη μνημειακή μεγαλοπρέπεια του Μπετόβεν, αφήνοντας στο κοινό μια αίσθηση γαλήνης καθώς η νύχτα είχε πλέον πέσει οριστικά πάνω από την Αθήνα και την φωτισμένη Ακρόπολη.

Μετά τον Μπετόβεν, η βραδιά άλλαξε ύφος και η ορχήστρα ερμήνευσε τρεις Ελληνικούς Χορούς του Νίκου Σκαλκώτα, έργα που κουβαλούν μέσα τους τη λαϊκή μνήμη και τη ζωντάνια της ελληνικής παράδοσης, μετασχηματισμένες μέσα από τη μοναδική συμφωνική γραφή του συνθέτη.

Η ερμηνεία της Ορχήστρας ανέδειξε τόσο τον ρυθμικό παλμό όσο και τη χρωματική φαντασία των έργων του Σκαλκώτα, με τους μουσικούς να αποδίδουν με αμεσότητα και φρεσκάδα τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στο λόγιο και το λαϊκό στοιχείο.

Η συναυλία έκλεισε με τη Συμφωνία αρ. 35 «Χάφνερ» του Μότσαρτ και τον Κωνσταντίνο Καρύδη να επιβεβαιώνει γιατί θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες μαέστρους της γενιάς του. Η διεύθυνσή του συνδύαζε απόλυτο έλεγχο της φόρμας με εκρηκτική εκφραστικότητα. Δεν αρκούνταν στο να καθοδηγεί την ορχήστρα, έμοιαζε να ζει τη μουσική με ολόκληρο το σώμα του, μεταφέροντας στους μουσικούς και στο κοινό την ενέργεια, την ένταση και τη χαρά του έργου.

Η βραδιά της 21ης Ιουνίου αποδείχθηκε ξεχωριστή. Όχι γιατί έλαβε χώρα την Παγκόσμια Ημέρα Μουσικής ούτε γιατί ένωσε την Αθήνα με τις σημαντικότερες μουσικές πρωτεύουσες της Ευρώπης
Αποδείχθηκε ξεχωριστή γιατί η μουσική κατάφερε να συνυπάρξει απόλυτα με τον τόπο, το φως, την ιστορία και τον αττικό ουρανό. Και με την Ακρόπολη, φωτισμένη στο βάθος, να λειτουργεί όχι απλώς ως φόντο, αλλά ως σιωπηλός πρωταγωνιστής μιας μαγικής βραδιάς.