Release Athens 2026: Είδαμε τους Pantera και…. We are broken

Το ιστορικό χρέος τακτοποιήθηκε και μάλιστα με τον καλύτερο τρόπο. Η μοίρα τα είχε φέρει έτσι ώστε οι Pantera να μην έχουν παίξει ποτέ στην Ελλάδα, όμως αυτό το ποτέ αποτελεί ήδη παρελθόν καθώς η μπάντα από το Τέξας ταρακούνησε το βράδυ της Πέμπτης την Αθήνα στην πρώτη εν Ελλάδι εμφάνισή της, στο Release Athens 2026.

Οι Pantera παίζουν ένα heavy metal ωμό, χωρίς πολλές περικοκλάδες, γεμάτο ενέργεια και πάθος. Αυτό ακριβώς είδαμε στη σκηνή του Release σ’ αυτό του περίπου 80λεπτο setlist που οι Αμερικανοί πρόσφεραν στο διψασμένο για σκληρό ήχο αθηναϊκό κοινό.

Παράλληλα, η συναυλία αποτέλεσε ένα tribute στους αδελφούς Abott οι οποίοι “έχτισαν” αυτή την μπάντα από τα μέσα των 80s αλλά δεν βρίσκονται εδώ και χρόνα στη ζωή. Ο κιθαρίστας Dimebag Darell δολοφονήθηκε κατά τη διάρκεια συναυλίας στις 8 Δεκεμβρίου του 2004, ο ντράμερ Vinnie Paul πέθανε, από φυσικά αίτια, στις 22 Ιουνίου του 2018.

Tα πρόσωπά τους ήταν παντού στο Live της Πέμπτης, όπως το συνηθίζουν άλλωστε οι Pantera από τότε που ξαναβγήκαν στο δρόμο. Στο video wall, στο τζάκετ του κιθαρίστα Ζakk Wylde, στα τύμπανα της μπάντας και πάει λέγοντας. Απολύτως λογικά όλα αυτά γιατί οι Pantera μάλλον δεν θα είχαν καν υπάρξει χωρίς τους δύο αδελφούς.

To setlist μάς μετέφερε στα ένδοξα χρόνια των early 90s. Ο τραγουδιστής Phil Anselmo, ένα σήμα κατατεθέν της μπάντας, απέκτησε από νωρίς μία ιδιαίτερη επαφή με το κοινό το οποίο δεν έπαψε στιγμή να τον αποθεώνει ακόμη και με συνθήματα στα ελληνικά (“είναι τρελός ο καραφλός”). Τραγουδώντας, με το γνωστό χαρακτηριστικό στιλ (και ξυπόλυτος από το πρώτο λεπτό) ο Αμερικανός frontman όρισε τη βραδιά μας στα μονοπάτια που ήθελε.

Από το “Βecoming” που το κοινό τραγούδησε με την ψυχή του και το “Streangt Beyond Strength” έγινε σαφές ότι οι Pantera του 2026, παρά τις βαριές απώλειες, δεν έχουν χάσει το σφρίγος, τη δύναμή τους και τον ωμό ήχο τους ο οποίος ήταν πραγματικά πάρα πολύ δυνατός.

Το αγαπημένο “I’ broken” με το εξαιρετικό riff προκάλεσε πολύ μεγάλες δονήσεις στην αρένα και απέδειξε γιατί το άλμπουμ “Far Beyond Driven” έφτασε στο Νο.1 του Billboard 200 και παραμένει μέχρι σήμερα γνωστό ως «το πιο σκληρό άλμπουμ που έφτασε ποτέ στην κορυφή του chart». Ενας ιδανικός συνδυασμός μουσικού όγκου και ρυθμού από τους “καθηγητές” του είδους.

Τα ίδια συναισθήματα αποκομίσαμε και στο άλλο μεγάλο hit του συγκεκριμένου δίσκου, “το Five Minutes Alone” που ήρθε λίγο αργότερα να προκαλέσει αλυσιδωτές εκρήξεις σε μία αρένα που έτσι και αλλιώς κόχλαζε από την αρχή.

Μάς έκανε φοβερή εντύπωση ότι μία μπάντα η οποία βρισκόταν στο off για περίπου 20 χρόνια όχι μόνο διατήρησε τους πιστούς, παλιούς οπαδούς της αλλά δημιούργησε και νέους. Μία κοπέλα με ράστα μάλλια, ακριβώς μπροστά μας, το πολύ 20 χρόνων, τραγουδούσε με περίσσιο πάθος όλους τους στίχους και έδειχνε να απολαμβάνει ιδιαίτερα τις στιγμές. Ρώτησε σχετικά και ο Αnselmo από τη σκηνή, ποιοι είναι οι νέοι fans και έλαβε προφανώς την απάντηση που ήθελε να ακούσει.

Το set έφτασε στο τέλος του λίγο μετά τις 11 με το εμβληματικό “Cowboys from Hell” και απέμενε το κερασάκι στην τούρτα.

Ενα και μοναδικό το encore αλλά ήταν σπέσιαλ επιλογή. Οι Pantera βγήκαν για μία τελευταία φορά στη σκηνή και… αποτελείωσαν τον κόσμο με το “Fucking Hostile” στο οποίο ο Anselmo έκανε πολύ καλά αυτό που κάνει εδώ και τέσσερις δεκαετίες. Να “φτύνει”τις λέξεις, τις οργισμένες λέξεις, από το μικρόφωνο και να τις τοποθετεί κατευθείαν στην καρδιά και στο μυαλό μας.

“Υοu are very loud” είπε προς τον κόσμο ο Αμερικανός τραγουδιστής και αυτό ήταν η “καληνύχτα” του αλλά και οι τίτλοι τέλους σ’ ένα ιστορικό, από πολλές απόψεις, live.