Κασσελάκης – Καρυστιανού: Τα “νούμερα” φτάνουν στο τέλος τους…

Στην πολιτική μας ζωή έχουν εμφανιστεί, διαχρονικά, κάμποσα «νούμερα». Ποτέ, όμως, δεν έγιναν αρχηγοί παραδοσιακών κομμάτων (Κασσελάκης), ούτε αρχηγίνες νεόκοπων κομμάτων που δημοσκόποι και αναλυτές (της πλάκας) τις έχριζαν «ανατροπείς του κατεστημένου» (Καρυστιανού).

Η πορεία και των δύο προς την πλήρη απαξίωση είναι τώρα ορατή από παντού. Όμως, η σουργελοποίηση είχε αρχίσει από την πρώτη στιγμή της δράσης τους, αλλά τότε την έκρυβαν ο φανατισμός και η άγνοια για το «καινούργιο».

Ο Στέφανος Κασσελάκης, ένας άσχετος με την ελληνική πραγματικότητα και εντελώς ξένος με την Αριστερά (τον Κυριάκο Μητσοτάκη εγκωμίαζε και τον Αλέξη Τσίπρα λοιδορούσε), έγινε αρχηγός του μεγαλύτερου κόμματός της. Πέρασε απέξω και τον έκαναν αρχηγό στον ΣΥΡΙΖΑ!

Η απογοήτευση των μελών από τη μια και η τυχοδιωκτική συμπεριφορά στελεχών (Π.Πολάκης, Ν. Παππάς και πλήθος άλλων), που πουλούσαν «παραμύθι» για «νέα πορεία» και «νίκη με τον Στέφανο», τον έφεραν στην κορυφή της Κουμουνδούρου. Και τότε άρχισε η σουργελοποίηση: ο νέος αρχηγός «πουλούσε» τα αγγλικά του, τα επιχειρηματικά και τα προσωπικά του, τα σπίτια και το γαμήλιο γλέντι, έκανε παρέλαση στα πρωϊνάδικα κ.α. Κάποιοι τα λέγαμε εγκαίρως.

Όλα αυτά έληξαν, όταν οι ιδιοτελείς υποστηρικτές του τράβηξαν το χαλί, αλλά η καταστροφή ενός άλλοτε πρωταγωνιστικού πολιτικού χώρου είχε ήδη συντελεστεί. Τώρα τον εγκαταλείπουν και οι τελευταίοι των κασσελακιστών(ο ναύαρχος Αποστολάκης, η Θεοδώρα, ο γυρολόγος Χουρδάκης, που βρίσκουν στέγη στο ΠΑΣΟΚ). Και ο ίδιος, αφού μεταπήδησε στο «φιλελεύθερο κέντρο», κατάντησε να κάνει πολιτική παίζοντας ρακέτες με τον Άδωνη, για να παραπονείται ο Μαρκόπουλος (της ΝΔ) που δεν παίζει τάβλι με τον Πολάκη!

Η Μαρία Καρυστιανού, αφού στην αρχή «ορκιζόταν» ότι δεν θα εκμεταλλευθεί την τραγωδία των Τεμπών και την προσωπική της, για να γίνει πολιτικός, παραβίασε τον «όρκο» της και έγινε. Προφανώς, της τριβέλισαν το κεφάλι τυχοδιώκτες και κουφιοκεφαλάκηδες ότι θα «γκρεμίσει το κατεστημένο» και «θα κυβερνήσει». Η φούσκα μεγάλωσε και κάποια στιγμή θα έσπαζε.

Όταν τα εικονίσματα, οι αρχάγγελοι και οι γερόντισσες άρχισαν να «μιλάνε». Όταν η ίδια άρχισε να μιλάει(πχ για τις αμβλώσεις και εσχάτως για τις ανεμογεννήτρεις, που… έβαλαν τη φωτιά στο Ωραιόκαστρο, ενώ έχει συλληφθεί ο δράστης). Όταν είπε ότι «δεν γνωρίζει» πώς μια εταιρεία της αγόρασε σπίτι από πλειστηριασμό, αυτή που θέλει να «συντρίψει» τις τράπεζες…

Τώρα, λοιπόν, που όλα αυτά παίρνουν τη θέση τους και κάποιοι που την περιέβαλαν εκθειάζοντάς την αρχίζουν να το σκάνε, αρχίζει και το «ξεφούσκωμα». Μπορεί να συμβαίνει και το ανάποδο: το «ξεφούσκωμα» να τους κάνει να πηδάνε έξω από το καράβι. Η τελευταία εξέλιξη δεν εκπλήσσει κανέναν. Έτσι γίνεται στην πολιτική. Μέχρι κάποια στιγμή μένουν τα τσόφλια, ακόμα κι αν δεν έχουν τίποτα μέσα. Και στο τέλος σπάνε κι αυτά. Κάποιοι τα λέγαμε εξαρχής.

Ο «βασιλιάς» και η «βασίλισσα» ήταν γυμνοί εξαρχής. Το έλεγαν και το έδειχναν σε όσους μπορούσαν να το ακούσουν και να το δουν. Το έχει πει καλύτερα η Αμερικανίδα ποιήτρια Μάγια Αγγέλου: «’Οταν οι άνθρωποι σού δείχνουν ποιοι πραγματικά είναι, να τους πιστεύεις, την πρώτη φορά»…