Ντόλι Πάρτον: Η άγνωστη ιστορία πίσω από το “I Will Always Love You”

Ο θάνατος της Ντόλι Πάρτον στα 80 της χρόνια επαναφέρει στο προσκήνιο μια τεράστια μουσική κληρονομιά, με ένα τραγούδι να ξεχωρίζει όσο λίγα: το «I Will Always Love You». Για εκατομμύρια ανθρώπους σε ολόκληρο τον κόσμο το κομμάτι είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τη φωνή της Γουίτνεϊ Χιούστον και την ταινία «Ο Σωματοφύλακας».

Η ιστορία του, όμως, είχε αρχίσει σχεδόν δύο δεκαετίες νωρίτερα, μέσα από έναν δύσκολο επαγγελματικό αποχωρισμό στη ζωή της Πάρτον.

Η θρυλική μορφή της κάντρι πέθανε στις 25 Αυγούστου, σε ηλικία 80 ετών, έπειτα από σύντομη μάχη με τον καρκίνο. Η Πάρτον άφησε πίσω της περισσότερα από 3.000 τραγούδια και μια καριέρα σχεδόν επτά δεκαετιών, με το «Jolene», το «9 to 5» και το «I Will Always Love You» να βρίσκονται ανάμεσα στις συνθέσεις που ξεπέρασαν τα όρια της κάντρι και πέρασαν στην παγκόσμια ποπ κουλτούρα.

Ένα «αντίο» στον Πόρτερ Γουάγκονερ

Το «I Will Always Love You» δεν γράφτηκε αρχικά ως ένα συμβατικό ερωτικό τραγούδι.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, η Πάρτον βρισκόταν μπροστά σε μία από τις σημαντικότερες αποφάσεις της καριέρας της. Από το 1967 είχε συνεργαστεί με τον τραγουδιστή και τηλεοπτικό παρουσιαστή Πόρτερ Γουάγκονερ, εμφανιζόμενη στο δημοφιλές «The Porter Wagoner Show». Η συνεργασία τους την είχε βοηθήσει να γίνει γνωστή σε ολόκληρη την Αμερική, αλλά η Πάρτον ήθελε πλέον να ακολουθήσει αυτόνομη πορεία.

Ο Γουάγκονερ δεν αντιμετώπισε εύκολα την απόφασή της. Η ίδια είχε αφηγηθεί αργότερα ότι, όταν οι συζητήσεις μεταξύ τους οδηγούνταν σε αδιέξοδο, αποφάσισε να επικοινωνήσει μαζί του με τον τρόπο που γνώριζε καλύτερα: γράφοντας ένα τραγούδι.

Έτσι γεννήθηκε το «I Will Always Love You».

Η Πάρτον τού το τραγούδησε στο γραφείο του. Σύμφωνα με τη δική της αφήγηση, ο Γουάγκονερ συγκινήθηκε τόσο ώστε δάκρυσε και τελικά αποδέχθηκε την αποχώρησή της, ζητώντας όμως να είναι εκείνος ο παραγωγός της ηχογράφησης.

Το τραγούδι κυκλοφόρησε το 1974 και ανέβηκε στην κορυφή του αμερικανικού country chart. Χρόνια αργότερα, η Πάρτον το ηχογράφησε ξανά για την ταινία «The Best Little Whorehouse in Texas» και το 1982 έφτασε για δεύτερη φορά στο Νο 1 της κάντρι κατάταξης – ένα εξαιρετικά σπάνιο επίτευγμα για την ίδια σύνθεση από τον ίδιο καλλιτέχνη.

Η πρόταση από τον Έλβις που η Πάρτον αρνήθηκε

Στο μεταξύ, το τραγούδι παραλίγο να συνδεθεί με έναν άλλο θρύλο της αμερικανικής μουσικής: τον Έλβις Πρίσλεϊ.

Ο Πρίσλεϊ ήθελε να ηχογραφήσει το «I Will Always Love You», κάτι που αρχικά ενθουσίασε την Πάρτον. Υπήρχε όμως ένας όρος. Ο μάνατζερ του Έλβις, συνταγματάρχης Τομ Πάρκερ, ζητούσε να παραχωρηθεί το 50% των εκδοτικών δικαιωμάτων του τραγουδιού στο πλαίσιο της συμφωνίας.

Η Πάρτον αρνήθηκε.

Ήταν μια δύσκολη επιχειρηματική απόφαση, την οποία η ίδια περιέγραφε αργότερα ως ιδιαίτερα επώδυνη, καθώς θα ήθελε να ακούσει τον Έλβις να ερμηνεύει τη σύνθεσή της. Δεν ήταν, όμως, διατεθειμένη να χάσει τον έλεγχο ενός τραγουδιού που είχε γράψει η ίδια.

Η επιλογή της αποδείχθηκε καθοριστική. Η Library of Congress επισημαίνει ότι η Πάρτον διατήρησε τα εκδοτικά δικαιώματα της σύνθεσης – κάτι που θα αποκτούσε τεράστια οικονομική σημασία όταν το τραγούδι γνώρισε τη δεύτερη, παγκόσμια ζωή του.

Ο «Σωματοφύλακας» και η επιλογή του Κέβιν Κόστνερ

Το 1992, σχεδόν δύο δεκαετίες μετά την πρώτη ηχογράφηση, το «I Will Always Love You» βρέθηκε απροσδόκητα στο επίκεντρο μιας από τις μεγαλύτερες κινηματογραφικές παραγωγές της εποχής.

Η Γουίτνεϊ Χιούστον ετοιμαζόταν να κάνει το κινηματογραφικό της ντεμπούτο στο «The Bodyguard», δίπλα στον Κέβιν Κόστνερ.

Το τραγούδι που είχε αρχικά επιλεγεί για μία από τις σημαντικότερες σκηνές της ταινίας τελικά δεν χρησιμοποιήθηκε. Ο Κόστνερ, ο οποίος εκτός από πρωταγωνιστής ήταν και παραγωγός της ταινίας, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην επιλογή του «I Will Always Love You» ως αντικαταστάτη.

Ο παραγωγός Ντέιβιντ Φόστερ έχει περιγράψει πώς η επιλογή έγινε σχεδόν την τελευταία στιγμή. Αφού άκουσε την παλαιότερη διασκευή του τραγουδιού από τη Λίντα Ρόνσταντ, άρχισε να δουλεύει πάνω στη νέα ενορχήστρωση για τη Χιούστον.

Η απόφαση που θα αποδεικνυόταν καταλυτική ήταν να ξεκινά η ερμηνεία της Χιούστον σχεδόν γυμνή από όργανα, με τη φωνή της μόνη της να ανοίγει το τραγούδι.

Η δισκογραφική εταιρεία είχε αμφιβολίες για το μεγάλο a cappella εισαγωγικό μέρος. Ο Κόστνερ, όμως, επέμεινε στη δραματουργική του δύναμη.

Η ιστορία τον δικαίωσε.

Η στιγμή που η Ντόλι άκουσε τη Γουίτνεϊ

Η Πάρτον δεν είχε ακούσει τη νέα εκτέλεση πριν ολοκληρωθεί.

Όταν άκουσε για πρώτη φορά τη φωνή της Γουίτνεϊ Χιούστον στο ραδιόφωνο, κατάλαβε αμέσως ότι το τραγούδι της είχε μεταμορφωθεί σε κάτι εντελώς διαφορετικό.

Η Χιούστον είχε πάρει τη λιτή κάντρι μπαλάντα του 1974 και, με την παραγωγή του Ντέιβιντ Φόστερ, την είχε μετατρέψει σε μια τεράστια pop και R&B ερμηνεία.

Η ίδια η Χιούστον είχε παραδεχθεί ότι την απασχολούσε ιδιαίτερα η αντίδραση της δημιουργού του τραγουδιού. Το γεγονός ότι η Πάρτον ενθουσιάστηκε με τη διασκευή είχε, όπως είχε πει, τεράστια σημασία για εκείνη.

14 εβδομάδες στο Νο 1

Αυτό που ακολούθησε ξεπέρασε κάθε προσδοκία.

Το «I Will Always Love You» της Γουίτνεϊ Χιούστον ανέβηκε τον Νοέμβριο του 1992 στην πρώτη θέση του Billboard Hot 100 και παρέμεινε εκεί για 14 συνεχόμενες εβδομάδες, επίδοση-ρεκόρ για την εποχή.

Η εκτέλεση έγινε μία από τις μεγαλύτερες εμπορικές επιτυχίες στην ιστορία της μουσικής και το απόλυτο σήμα κατατεθέν της Χιούστον. Το τραγούδι κέρδισε, μεταξύ άλλων, Grammy για Record of the Year και Best Female Pop Vocal Performance, ενώ το 2020 επιλέχθηκε για το National Recording Registry της Library of Congress.

Ο «Σωματοφύλακας» εξελίχθηκε επίσης σε παγκόσμιο κινηματογραφικό φαινόμενο, με εισπράξεις άνω των 410 εκατομμυρίων δολαρίων, ενώ το soundtrack πούλησε δεκάδες εκατομμύρια αντίτυπα και έγινε ένα από τα εμπορικότερα όλων των εποχών.

Tο «I Will Always Love You» επολλοί το γνώρισαν ως έναν μεγάλο ερωτικό ύμνο, παρότι η αρχική του αφετηρία ήταν διαφορετική.

Για τη Ντόλι Πάρτον ήταν ένας τρόπος να πει σε έναν άνθρωπο που είχε καθορίσει την καριέρα της: «Σε αγαπώ και σε ευχαριστώ, αλλά πρέπει να φύγω».

Για τη Γουίτνεϊ Χιούστον έγινε σχεδόν 20 χρόνια αργότερα η κορυφαία ερωτική μπαλάντα μιας γενιάς. Και οι δύο εκδοχές, τόσο διαφορετικές μεταξύ τους, κατέληξαν να αποτελούν κομμάτι της μουσικής ιστορίας.