Η κινηματογραφική Ντόλι Πάρτον: Από την Τζέιν Φόντα, μέχρι υποψηφιότητες για Όσκαρ και Χρυσές Σφαίρες

Κάποιοι άνθρωποι δεν χρειάζεται να είναι αυστηρά ακαδημαϊκά ηθοποιοί για να μπορέσουν να μαγνητίσουν το κοινό της μεγάλης οθόνης, είναι απλά σταρ με έναν τρόπο που χωράει κάθε τους καλλιτεχνικής έκφανση. Η Ντόλι Πάρτον είναι μια τέτοια σταρ.

Βλέποντάς την να παίζει στους λίγους αλλά πολύ χαρακτηριστικούς ρόλους της δίπλα σε μερικούς από τους μεγαλύτερους σταρ της μεγάλης οθόνης, νιώθεις πως η φυσική της θέση είναι να ερμηνεύει – είτε αυτό σημαίνει να τραγουδά, είτε να υποδύεται χαρακτήρες. Έτσι κι αλλιώς, για τους μεγάλους περφόρμερ, δεν υπάρχουν απαραιτήτως τέτοια όρια.

Αν δει κανείς ένα μουσικό περφόρμανς της Ντόλι Πάρτον, είναι εξάλλου σα να βλέπει σινεμά, Ένα ολόκληρο εύρος συναισθημάτων, παιχνιδιάρικων εκφράσεων αλλά και μερικές εντυπωσιακά ευαίσθητες στιγμές, συνυπάρχουν σε τρίλεπτες ερμηνείες τη φορά – άκου την να ερμηνεύει το Jolene με τον βαθύ του πόνο και τη συγκλονιστική του μελαγχολία, και πες μου ότι αυτό δεν είναι σινεμά.

Στην διάρκεια της καριέρας της η Πάρτον είχε εμφανιστεί σε κυριολεκτικά εκατοντάδες τηλεοπτικές εκπομπές και specials, καθότι μια φυσικά μαγνητιστική παρουσία στην οθόνη, όμως η μεγάλη έκπληξη και μεγάλη στιγμή – που εν τέλει τη βοήθησε κιόλας να θεμελιωθεί ως mainstream σούπερ σταρ και πέρα από τον κόσμο της κάντρι ποπ μουσικής – ήταν ο πρωταγωνιστικός της ρόλος στην κωμωδία “9 to 5”, που μας εισήγαγε με στυλ στα ‘80s, το 1980.

Μια από τις κορυφαίες κωμωδίες στην ιστορία του σινεμά, η ταινία ξεκίνησε ως δράμα, για τρεις γυναίκες και τις δύσκολες ζωές τους στο γραφείο, όπου δουλεύουν για ένα σεξιστικό αφεντικό και παλεύουν απλώς να τα φέρουν βόλτα μέχρι το τέλος της κάθε βάρδιας. Η ιδέα ανήκε στη Τζέιν Φόντα, η οποία στην πορεία συνειδητοποίησε πως δε θα δούλευε σαν δράμα – φοβόταν πως θα έβγαινε κάτι πολύ κοντά σε κήρυγμα.

Όταν η Φόντα αποφάσισε η ταινία να στρίψει προς την κωμωδία, άκουγαν μουσική μια μέρα μαζί με την Λίλι Τόμλιν (που θα συμπρωταγωνιστούσε), όταν μπήκε ένα τραγούδι της Πάρτον. Η Φόντα γύρισε στην Τόμλιν και είπε: «H Ντόλι πρέπει να παίξει τον τρίτο ρόλο!». Και εγένετο “9 to 5”, για τρεις γυναίκες που φαντασιώνονται τρόπους να αντιμετωπίσουν το μισογύνικο αφεντικό τους, η οποία χτύπησε νεύρο και έγινε μια τεράστια επιτυχία των ‘80s.

Η Πάρτον προτάθηκε για Όσκαρ Τραγουδιού για την ταινία, το ομώνυμο μεγάλο χιτ, ενώ ταυτόχρονα ήταν υποψήφια για Χρυσή Σφαίρα κωμικής ερμηνείας όπως και τραγουδιού. Το σινεμά έχει έναν μοναδικό τρόπο να γεφυρώνει χώρες, κουλτούρες και είδη, και είναι γεγονός πως μετά από την μεγάλη επιτυχία του “9 to 5” αλλά και την πολύ αστεία (και φυσική) ερμηνεία της Πάρτον – που έμοιαζε σα ανήκε στο σινεμά από πάντα – έφτασε ένα νέο επίπεδο stardom από το οποίο δεν έφυγε ποτέ.

Ο Κόλιν Χίγκινς, σκηνοθέτης ταινίας, έσπευσε να συνεργαστεί ξανά με την Πάρτον στο αμέσως επόμενο φιλμ του, το “The Best Little Whorehouse in Texas” του 1982, διασκευή ενός προ 4ετίας θεατρικού μιούζικαλ, με συμπρωταγωνιστή τον Μπαρτ Ρέινολντς στο ρόλο ενός τοπικού σερίφη. Στην ταινία η Πάρτον παίζει τη μαντάμ ενός οίκου ανοχής που δέχεται την πίεση της κοινής γνώμης όταν μια τηλεοπτική περσόνα την βάζει στο στόχαστρο.

Η Πάρτον θα βρισκόταν και πάλι υποψήφια για Χρυσή Σφαίρα ερμηνείας, ενισχύοντας την multimedia κυριαρχία της. Η ταινία είχε προβλήματα στα γυρίσματα όμως το αποτέλεσμα είναι καλό, με την σταρ να παραδίδει μια ερμηνεία που κινείται με άνεση ανάμεσα στο σλάπστικ και το δράμα.

Επιπλέον, αναμφίβολα η μεγαλύτερη κληρονομιά του φιλμ είναι το κλασικό κομμάτι I Will Always Love You, που η Πάρτον είχε κυκλοφορήσει μια δεκαετία νωρίτερα (στο άλμπουμ Jolene του 1973), και που εδώ σε μια νέα εκτέλεση έγινε ακόμα διασημότερο ενισχύοντας τη διάρκειά του στο χρόνο. Το κομμάτι έφτασε στην κορυφή των charts ξανά, 8 χρόνια μετά την πρώτη του κορυφή, κάνοντας παράλληλα crossover και σε νέο κοινό – μια δεκαετία πριν η Γουίτνεϊ Χιούστον το επανεκτελέσει ως ποπ μπαλάντα για τον “Σωματοφύλακα”.

Ίσως η ισχυρότερη απόδειξη των δραματικών ικανοτήτων είναι ωστόσο το φιλμ με το οποίο θα έκλεισε τα ‘80s, παίζοντας την καλόκαρδη κομμώτρια στις “Ανθισμένες Μανόλιες”. Και μάλιστα δίπλα σε μερικές θρυλικές παρουσίες της μεγάλης οθόνης, σαν την Σάλι Φιλντ, την Σίρλεϊ ΜακΛέιν, την Τζούλια Ρόμπερτς και την Ολυμπία Δουκάκη. Η Πάρτον καταφέρνει να κλέβει την παράσταση διαρκώς διαμέσου του φιλμ.

Στη συνέχεια η Πάρτον εστίασε περισσότερο σε βαριετέ και σε τηλεοπτικές εμφανίσεις όταν μιλάμε για παρουσία της στην οθόνη, ενώ υπήρξε και παραγωγός. (Η δική της εταιρεία, Sandollar, ευθύνεται μεταξύ άλλων για την παραγωγή και τη χρηματοδότηση της Buffy, the Vampire Slayer, μια από τις πιο επιδραστικές τηλεοπτικές σειρές των τελευταίων 30 χρόνων.)

Έχει μερικούς ακόμα αξιοσημείωτους ρόλους στη διάρκεια αυτών των χρόνων, όπως το “Rhinestone” δίπλα στον Σιλβέστερ Σταλόνε ή το “Straight Talk” δίπλα στον Τζέιμς Γουντς, λιγότερο πετυχημένες ταινίες που όμως αποδεικνύει σταθερά και αναμφίβολα το πόσο καθηλωτική ερμηνευτική παρουσία διαθέτει, ό,τι κι αν κάνει στην οθόνη – και δίπλα σε όποιον άλλον καθιερωμένο σταρ κι αν το κάνει.

Η Πάρτον θα προτεινόταν για άλλο ένα Όσκαρ (και Χρυσή Σφαίρα) τραγουδιού, για το Travelin’ Thru από το δραματικό φιλμ “Transamerica”.

Πριν λίγους μήνες, στην Πάρτον απονεμήθηκε ένα τιμητικό Όσκαρ για την ανθρωπιστική της πρόσφορά – συν τοις άλλοις η μεγάλη σταρ ήταν και ένας υπέροχος άνθρωπος, που διαρκώς συνεισέφερε στην κοινωνία και στις ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες. Την εισαγωγή έκανε η φίλη της και συμπρωταγωνίστρια στο “9 to 5”, Λίλι Τόμλιν.

«Δεν ήξερα ποτέ καμιά άλλη σαν αυτή», έγραψε με την είδηση του θανάτου της Πάρτον η Τζέιν Φόντα, η έτερη συμπρωταγωνίστρια της εμβληματικής τριπλέτας του “9 to 5”. «Ήταν την ίδια στιγμή μια άτακτη, παιχνιδιάρα κοπέλα του Νότου από τα βάθη του Τενεσί, αλλά και μια βαθιά στοχάστρια με ψυχή που μπορούσε να δει μέσα από τους ανθρώπους μέχρι τον αληθινό τους εαυτό», λέει η Φόντα.

Με έναν τρόπο, τα πάντα στην δημόσια, καλλιτεχνική έκφραση της Πάρτον ενισχύουν αυτή την ανάγνωση. Κάθε της τραγούδι, και κάθε της περφόρμανς, μουσικό ή κινηματογραφικό. Κομμάτια του μοναδικού σύμπαν μιας σταρ που δεν ήταν σαν καμία.