ΤΑ ΜΠΑΣΑ ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟΝ ΠΑΠΑ: Ο ΠΑΤΕΡ ΤΑΜΠΑΚΗΣ, Η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΟ HYPE

Ένας ιερέας που λειτουργεί σε μια επαρχιακή πόλη 150 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα, αποφασίζει το 2012 να ανεβάσει στο YouTube τα μουσικά πειράματά του πάνω στη βυζαντινή μουσική, με την οποία ασχολείται σε όλη του τη ζωή. Σιγά σιγά φτιάχνει ένα μικρό αλλά αφοσιωμένο κοινό και αυτή η μουσική επικοινωνία γίνεται μέρος της καθημερινότητάς του, μια ευχάριστη απόδραση από το ιερό καθήκον.

Ο καιρός περνά –νηστεία, προσευχή και ύμνοι σε κιθάρα χωρίς τάστα – μέχρι που τον εντοπίζει σε μια τυπική νυχτερινή αναζήτηση στο βαθύ YouTube ένας ανήσυχος τύπος που φυσικά έχει ένα μικρό, «πολύ εναλλακτικό» label. Βρίσκει σε κάτι εκκλησιαστικά αρχεία το μέιλ του ιερέα, βρίσκει και συμπαίκτες, και χωρίς να συναντηθούν ποτέ με τον πατέρα, κυκλοφορούν άλμπουμ. 

Και μετά αναλαμβάνει ο αλγόριθμος του hype. 

Ο δίσκος, ο ιερέας, το πρότζεκτ γίνονται viral. Αληθινό viral, παγκόσμιο, όχι σαν εκείνα τα αναλώσιμα με βραχεία ημερομηνία λήξης που βλέπουμε καθημερινά στα σόσιαλ. Τα μεγαλύτερα media του πλανήτη στέλνουν ανθρώπους για να μιλήσουν με τον δημιουργό, κορυφαία μουσικά sites γράφουν εγκωμιαστικές κριτικές, τα πρώτα αιτήματα για λάιβ (αν και ο πάτερ δεν έχει παίξει ποτέ του μπροστά σε κοινό) καταφτάνουν – ακόμα κι από φεστιβάλ πέρα από τον Ατλαντικό.

Ο 53χρονος πάτερ Διονύσιος Ταμπάκης, πατέρας τριών παιδιών, με καταγωγή από τη Μικρά Ασία και την Κρήτη, γεννημένος στον Πειραιά κι εγκατεστημένος εδώ και 27 χρόνια στο Ναύπλιο είναι – όσο κι αν αυτό μοιάζει με «ακούστε το Έλληνες» meme – η μουσική αποκάλυψη του 2026. 

Ο Νικόλας Ραφαήλ Χατζηλάσκαρης της Ελχελέλ από τη Θεσσαλονίκη είναι εκείνος που τον ανακάλυψε. Το αθηναϊκό label Heat Crimes, με το ηλεκτρονικό αβάν γκαρντ προφίλ, ειναι οι «συνένοχοι». Τίτλος του άλμπουμ, Paradise Metal, προφανώς. Αρχικά σε κασέτα, η πρώτη κοπή των 150 τεμαχίων έγινε αστραπιαία καπνός και σήμερα πωλείται στο Discogs ως και 80 ευρώ, έχεις-δεν έχεις κασετόφωνο. Πια βέβαια μπορείς να παραγγείλεις και το βινύλιο, έχεις-δεν έχεις πικάπ. 

Η ιστορία του πάτερα Διονύσιου Ταμπάκη γεμίζει όλα τα (νάτη η βρώμικη λέξη από φι) φασέικα κουτάκια, σχεδόν ακούγεται πολύ καλή για να είναι αληθινή. Μοιάζει με σενάριο που περιμένεις την ανατροπή στη δεύτερη πράξη, σαν να ασφυκτιούν οι σκελετοί στη ντουλάπα.

Και να που πριν λίγες εβδομάδες σε μουσικές σελίδες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ανασύρθηκε μια ανακοίνωση του Αντιφασιστικού-Αντιρατσιστικού Μετώπου Αργολίδας από το 2020. Με τίτλο (σε βυζαντινή γραφή κι εκκλησιαστική γραμματοσειρά, αν δεν το έχετε ήδη καταλάβει στην ιστορία του πατέρα Ταμπάκη τα optics είναι το α και το ω) «Περί του θανάσιμου αμαρτήματος της υποκρισίας», η συλλογικότητα αναφέρεται σε «επιχείρηση στοχοποίησης και λογοκρισίας» με αφορμή «βλάσφημη αφίσα με μακιγιαρισμένο τον Χριστό» κι ονομάζει ως συντονιστή της τον πατέρα Διονύσιο Ταμπάκη. Και υπενθυμίζει, με αδιάψευστο φωτογραφικό υλικό, ότι ήταν εκείνος που έκανε και τον αγιασμό των τοπικών γραφείων της Χρυσής Αυγής το 2013, δίπλα του ο Ηλίας Κασιδιάρης. Κι επειδή, ξέρετε πώς πάει αυτό, σε αυτές τις περιπτώσεις είναι να μην ανοίξει ο ασκός του Αιόλου, οι ανασκαφές ανακάλυψαν και κείμενα του ιερεα σε εκκλησιαστικά/εθνιστικά blogs: το 2024 αποκαλούσε «σοδομικό τερατούργημα» τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών, ενώ το 2012 έγραφε υπέρ της παρεμβασης της Χρυσής Αυγής στο θέατρο Χυτήριο για να ματαιώσει την παράσταση Corpus Christi. (Ειναι η περίοδος που ο πάτερ γίνεται παππούς κι αγοράζει την πρώτη του ηλεκτρική κιθάρα έναντι 120 ευρώ, ανοίγοντας τον δρόμο για τη μετέπειτα καλλιτεχνική εξέλιξή του)

Μέσα στην παραθεριστική ραστώνη του Αυγούστου, όλα αυτά δεν απασχόλησαν παρά λίγους στο ειρηνοδικείο των σόσιαλ που δεν παίρνει ποτέ ρεπό από το να δικάζει πρόσωπα και, κυρίως, προθέσεις. Ο πάτερ Διονύσιος απάντησε μέσα από το κανάλι του στο YouTube, το οποίο τους τελευταίους μήνες εκτοξεύτηκε από 4-5 χιλιάδες subscribers σε 20.5k…

 

Δεν ξέρω για σας, εγώ ακούω έναν έξυπνο άνθρωπο (θα έλεγα και πονηρό αν δεν ήταν βλάσφημο) που αντιλαμβάνεται ότι στο επικοινωνιακό αλαλούμ της εποχής μας, μπορείς να υποστηρίζεις ταυτοχρόνως αντικρουόμενα πράγματα. Ο πάτερ δηλώνει ότι «απεχθάνεται τον εθνικισμό και τα σύνορα» γι’ αυτό και στην κιθάρα του «βγάζει τα τάστα για να παίζει ελεύθερα», και δικαιολογεί την παρουσία του στα γραφεία του τότε «νόμιμου και κοινοβουλευτικού» κόμματος της Χρυσής Αυγής ως υπηρεσιακή υποχρέωση. Σκέφτομαι ότι αν δεν ήθελε καθόλου να είναι εκεί θα μπορούσε να νιώσει κάποια αδιαθεσία κι αναρωτιέμαι τι θα έκανε σήμερα αν του ζητούσαν να ευλογήσει τα γραφεία ενός εντός νόμου κόμματος που προτίθεται να ιδρύσει ο Ηλίας Κασιδιάρης, ο οποίος όπου να’ ναι αποφυλακίζεται. Αφήστε που ο αγιασμός, εν έτει 2013, ναι μεν έγινε πριν τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, αλλά αλήθεια ο πάτερ δεν είχε ακούσει τίποτα για τη δολοφονία του πακιστανού Σαχζάτ Λουκμάν από μέλη της Χρυσής Αυγής; Μπορεί να διάβαζε.

Το προηγούμενο Σαββατοκύριακο, πάντως, στο φεστιβάλ Marble Wave στην Τήνο, ο πάτερ Διονύσιος έκανε την παρθενική ζωντανή εμφάνισή του. «Θέλει ακόμα πολλή πολλή δουλειά» συγκλίνουν δυο-τρεις γνώμες που πήρα, εντελώς δειγματοληπτικά, από κάποιους που την παρακολουθησαν –  τα στόριζ ήταν ομολογουμένως εντυπωσιακά, η βιβλική μορφή ενός ιερέα να ξεπροβάλλει με την κιθάρα του μέσα από τους καπνούς. Μόλις ανακοινώθηκε δε ότι θα πάρει μέρος στο πολωνικό Unsound Festival τον Οκτώβριο, ενώ έχει προγραμματισμένο κι ένα Λονδίνο στα μέσα Νοεμβρίου. Το όνομα Father Dionysios Tabakis το συναντάμε επίσης και περίπου στο κέντρο του πόστερ για το φεστιβάλ Making Time ∞ στη Φιλαδέλφεια των ΗΠΑ (18-20/9) με headliners μεγάλα ονόματα όπως η αιώνια κουλ Kim Gordon, οι δημοφιλείς Bicep και ο σπουδαίος Theo Parrish. Όμως τελικά αυτή η εμφάνιση δε θα πραγματοποιηθεί, όπως ο πάτερ μας ενημέρωσε σε νέο βίντεο με τίτλο/σύνθημα “Yok in the Woke”…

Στο οποίο μας λέει ότι «αγαπά κι αποδέχεται τους ομοφυλόφιλους αλλά όχι την ομοφυλοφιλία». Eπικαλείται ασφαλώς και το φάντασμα που έχει επινοήσει η μοντέρνα ακροδεξιά για να αυτοτροφοδοτείται: την επάρατη woke agenda, στην οποία ούτε θα υποκύψει και ούτε θα την προωθήσει. Ο ίδιος άνθρωπος που προπερσι αποκαλούσε τον γκέι γάμο «γομορρικά γούστα», σε ένα άλλο σημείο των πρόσφατων «διορθωτικών» τοποθετήσεών του έγραψε: «Είναι καλύτερο να αμαρτάνουμε με ελευθερία παρά να είμαστε ενάρετοι με καταπίεση». 

Όταν βγήκε το άλμπουμ, λίγο μετά το Πάσχα, δεν ήξερα τι να το κάνω. Να γράψω γι’αυτό στο Κιουρέιτορ, τη μουσική στήλη του News 24/7; Η ιστορία του πατέρα Διονύσιου είναι καθαρός δημοσιογραφικός χρυσός, καμία αντίρρηση, δεν πήγαν τυχαία μέχρι το Ναύπλιο οι New York Times και ο Guardian. Αλλά η μουσική του; Υπάρχουν άραγε τόσα πολλά πράγματα να γράψεις γι’ αυτήν; «Θα ερωτευόσουν τόσο αυτόν τον δίσκο αν δεν ήταν ενός 53χρονου Έλληνα ιερέα;», είναι η εύλογη ερώτηση που κάνει στον εαυτό της η κριτική που δημοσίευσε το Pitchfork. 

Αν δούμε το Paradise Metal ως experimental/drone metal νομίζω ότι αδικούμε εκείνους που όντως υπηρετούν αυτόν τον ήχο. Αν προσπαθήσουμε να βυθιστούμε στην ατμόσφαιρα της βυζαντινής πνευματικότητας [όπως στο γαλήνιο “Ῥόδον Ψυχῆς (ᾀδόμενον ὑπὸ τῆς Εὐγενίας Συμέλα Ἀρμένη)” που κλείνει το άλμπουμ με τα φωνητικά που ηχογράφησε στο κινητό της μια 23χρονη φοιτήτρια που γνώρισε στην εκκλησία], είναι ο ίδιος ο πάτερ που μας «εμποδίζει» γιατί, προς τιμήν του ίσως, δεν παίρνει το πρότζεκτ και τόσο στα σοβαρά βάζοντας στο tracklist κομμάτια όπως “Techno ἐν Μοναστηρίῳ”, “Ντουμπάϊ πάει” και “Φλεξάρεις Κάργα – Ἐκκλησιαστικὴ Rap”. Καταλήγοντας σε ένα σύνολο, του οποίου τον niche «εξωτισμό» αγκάλιασαν αναπολογητικά τα διεθνή μέσα, ενώ τα εγχώρια είτε το είδαν ως συνέχεια των Παπαροκάδων είτε κατέφυγαν σε αναμενόμενες υπερβολές για την καλλιτεχνική του αξία. 

Στο τέλος της ημέρας, τα 32 λεπτά του Paradise Metal μοιάζουν περισσότερο απ’ όλα με αυτό που κάποτε έλεγαν novelty record, με έναν άθελά του σατιρικό δίσκο, εντελώς τελείως προορισμένο να καταναλωθεί με μετα-ειρωνικό performative τρόπο (θεωρώντας δεδομένο ότι κάποιος έβαλε να ακούσει και την κασέτα, αφού την πόσταρε στο Instagram). Τώρα βέβαια για το «άθελά του» δεν είμαι πολύ σίγουρος ακούγοντας τον πατέρα να απαγγέλει «εστέρεψε η κόκα σας / φαντάσματα του Άδη / την πήρε και την σκόρπισε / το περσικό καράβι» πριν κοπάσει το techno beat και ψάλλει για φινάλε «το καράβι απ’ την Περσία πιάστηκε στην Ολλανδία». Λίγα δευτερόλεπτα μετά, next track, «φασαίος και φασαίισα / demour και Φαρισέισα/ φλεξάρεις κάργα στο TikToK/ Instagram, Facebook και Shorts» (…) legit αν θέλεις κολλητέ / εφέ ψηλά στο ρετιρέ / το ‘χεις, τα σπάς, είσαι καλός / slay σε θέλει ο Χριστός».

Θα μπορούσαμε στ’ αλήθεια να ακούσουμε τη μουσική του πατέρα Διονύσιου αδιαφορώντας για τα γύρω γύρω που μαθαίνουμε, χωρίς να εξασκηθεί πάνω του το οποιοδήποτε cancel μιας σκηνής που πια θα έχει εύλογες δεύτερες σκέψεις για να τον «κλείσει»; Αν ρίξει κανείς μια ματιά στην κοινωνικοπολιτική φωτογραφία της στιγμής θα καταλάβει ότι δεν είμαστε εκεί. Είμαστε πολύ μακριά, για την ακρίβεια.

Τελικά, το καταραμένο hype εκδικήθηκε. Πρόκειται, άλλωστε, για σπαθί με δύο όψεις – βασικός κι απαράβατος κανόνας του. 

Ή όπως έγραψε κάποιος στα σχόλια ενός αμερικάνικου μουσικού site που κάλυψε την ιστορία: “everybody wants Orthodox until they realize its orthodox”