Η ασπίδα της Κυψέλης και τα αγέννητα μωρά

Τη μέρα που η κυβέρνηση πανηγύριζε για τη συμφωνία με το Ισραήλ για την ασπίδα του Αχιλλέα, αξίας 3 δισεκατομμυρίων ευρώ για την ασφάλειά μας, έμελλε να αποκαλυφθούν οι λεπτομέρειες μιας υπόθεσης φρίκης στην Κυψέλη, στο πιο επικίνδυνο από τα σύνορά μας κέντρο της Αθήνας.

Μια υπό διερεύνηση υπόθεση που περιλαμβάνει μέχρι στιγμής ένα άγρια δολοφονημένο βρέφος και τρία ανήλικα κακοποιημένα παιδιά. Η κακοποίηση ήταν διαρκής και συστηματική και η Πολιτεία απέτυχε να παρέμβει εγκαίρως.

Τα όσα φρικώδη μαθαίνουμε για όσα ζούσαν αυτά τα παιδιά, αποκαλύφθηκαν εντελώς τυχαία, ακόμα μια απόδειξη της ανύπαρκτης πρόνοιας. Για την εξαφάνιση της γειτονιάς, τον διπλανό που δεν είναι πια πλησίον, αλλά ένας περαστικός της βραχυχρόνιας μίσθωσης, που φουσκώνει απλώς τον λογαριασμό κάποιου, δεν έχει ίσως νόημα να ξανασυζητήσουμε. Η χρυσοπληρωμένη αδιαφορία, έχει θύματα και η επανάληψη της διαπίστωσης δεν βοηθά σε κάτι.

Οι αδιάφοροι στην Ελλάδα διαχρονικά πέφτουν από τα σύννεφα, αλλά πλέον η απανθρωπιά έχει διαποτίσει τη λειτουργία του κράτους.

Σύμφωνα με όσα ανέφερε ο πρόεδρος της ΠΟΕΔΗΝ, τα τρία ανήλικα παιδιά της οικογένειας είχαν απομακρυνθεί από το σπίτι τους με εισαγγελική εντολή, εξαιτίας ενδείξεων κακοποίησης και παραμέλησης. Μεταφέρθηκαν στο Νοσοκομείο Παίδων, όμως, όπως καταγγέλλεται, ο πατέρας τα πήρε από εκεί και στη συνέχεια χάθηκαν από κάθε θεσμικό έλεγχο.

Δηλαδή ενώ είχε διαπιστωθεί κακοποίηση, μετά την εξαφάνιση των παιδιών από ένα προστατευμένο περιβάλλον, κανείς δεν τα αναζήτησε, κανείς δεν διερεύνησε που πήγαν, πώς ζουν, αν κινδυνεύουν.

Ένα κράτος απρόσωπο, με υπηρεσίες υποστελεχωμένες (εδώ δεν υπάρχουν λεφτά) και ανύπαρκτη πρόνοια, είχε τα παιδιά αυτά στα χέρια του και τα έχασε επιτρέποντας στους κακοποιητές τους να συνεχίσουν το τρισάθλιο έργο τους.

Αν η σημερινή κυβέρνηση που διαχειρίστηκε έναν πακτωλό χρημάτων και κυβερνά ανενόχλητη επί 7 χρόνια είχε ενδιαφερθεί, θα μπορούσε να έχει δημιουργήσει ένα λειτουργικό και αποτελεσματικό σύστημα πρόνοιας, που δεν θα άφηνε στην τύχη τους, τους αδύναμους.

Η απουσία της σταθερής, θεσμοθετημένης φροντίδας δεν είναι παράλειψη ή διοικητική αστοχία. Είναι πολιτική.

Όπως λένε οι κυβερνώντες, η οικονομία πάει καλά και οι εξοπλισμοί αυξάνονται για να είμαστε ασφαλείς από τον εξωτερικό εχθρό. Η ασπίδα του Αχιλλέα όμως και τα δισεκατομμύρια στον Νετανιάχου δεν μπορούν να προστατέψουν τους αδύναμους εντός της Ελλάδας.

Γιατί αυτός ο ελιτισμός ως προς την αξιοποίηση των εκατομμυρίων έχει αφήσει απροστάτευτους τους ευάλωτους, κυρίως τα παιδιά και τους ηλικιωμένους. Από τις υπηρεσίες πρόνοιας που έχουν καταρρεύσει, μέχρι τις ανύπαρκτες κρατικές δομές για ηλικιωμένους και άτομα με αναπηρία, που είτε θα βιώσουν έναν αργό θάνατο, είτε θα επιβιώσουν με τη βοήθεια των οικογενειών τους με ό,τι αυτό συνεπάγεται ως προς την οικονομική και ψυχολογική εξάντληση των φροντιστών.

Το κράτος των εξοπλισμών δεν συγκινείται από μωρά και παιδιά σε κίνδυνο, ούτε από μη παραγωγικούς ηλικιωμένους.

Έτσι και αλλιώς οι ακροδεξιοί εντός της κυβέρνησης, οι πανηγυρτζήδες των ασπίδων, οι οποίοι είναι οι μόνοι πια που ακούγονται και “τσαλακώνονται”, ενδιαφέρονται κυρίως για τα αγέννητα μωρά. Το τι θα γίνει μετά, το αφήνουν στην “ατομική ευθύνη”, στο “χέρι της αγοράς” και στις γνωστές εργαλειοθήκες της επιτελικής αυτοϊκανοποίησης.