Τσαλακωμένοι και ατσαλάκωτοι

«Ένταση εντός της κυβέρνησης», διαβάζω στη στήλη «Θεωρείο» της «Καθημερινής» (30.08.2026), η οποία δημιουργείται από το γεγονός ότι κάποια στελέχη της «βγαίνουν μπροστά με προσωπικό κόστος για να υπερασπιστούν την κυβέρνηση και σε δύσκολα θέματα», ενώ κάποια άλλα μένουν πίσω «θεωρώντας ότι έτσι αποφεύγουν το πολιτικό κόστος». Κοινώς: κάνουν τις πάπιες. Το σχόλιο έχει τον χαρακτηριστικό τίτλο «Τσαλακωμένοι και Ατσαλάκωτοι», τον οποίο και δανείζομαι εδώ από τον κ. Σταύρο Παπαντωνίου.

Θα αποφύγω να σχολιάσω την πρώτη σκέψη που κάνει ο αναγνώστης της δημοσιογραφικής πληροφορίας: στο τέλος ενός από τα πιο δύσκολα καλοκαίρια που έχουμε ζήσει τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα αλλά και σε ολόκληρη την ΕΕ, το μόνο που απασχολεί τα μέλη της κυβέρνησης είναι η εικόνα τους.

Για να είμαστε και δίκαιοι όμως, αν εξαιρέσουμε τις μνημονιακές κυβερνήσεις που ήταν εξ ορισμού «τσαλακωμένες», πάντα έτσι συνέβαινε στην Ελλάδα και πλέον σχεδόν παντού στη Δύση: Πρώτα η εικόνα και μετά όλα τα υπόλοιπα.

Στέκομαι, όμως, σε μια διατύπωση στο σχόλιο του Σταύρου Παπαντωνίου που είμαι σίγουρη ότι είναι προϊόν του ρεπορτάζ του, δηλαδή έτσι του το έχουν πει και δεν είναι δική του: «τα στελέχη που βγαίνουν μπροστά με προσωπικό κόστος».

Υπάρχει έστω κι ένας σε αυτή τη χώρα που πιστεύει ότι ο Υπουργός Υγείας ή ο Υπουργός Δικαιοσύνης θεωρούν πως τους κοστίζουν πολιτικά οι καυγάδες που στήνουν κάθε μέρα στα μίντια, παραδοσιακά και σόσιαλ;

Αναφέρω απλώς τα πιο γνωστά παραδείγματα και ζητώ συγγνώμη από τους υπόλοιπους «τσαλακωμένους» της κυβέρνησης που παραλείπω και ίσως αισθανθούν ότι χάνουν την ευκαιρία να διαφημιστούν για τις επιδόσεις τους στο… πάλκο.

Ο λόγος που οι «τσαλακωμένοι» επιδίδονται σε αυτά τα καμώματα (και δέχονται κριτική γι’ αυτό) είναι επειδή δεν έχουν να επιδείξουν κάποιο έργο. Ή έστω, για να μην είμαστε απόλυτοι, δεν πιστεύουν ότι το έργο που έχουν να επιδείξουν μπορεί να συγκινήσει τους ψηφοφόρους του κόμματός τους, όσους θα έχουν απομείνει μέχρι τις εκλογές τέλος πάντων.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη υστερεί κατά πολύ των προσδοκιών που είχε καλλιεργήσει, βρίσκοντας βέβαια πρόσφορο έδαφος στις εντυπώσεις που άφησε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Η καθημερινότητα που ζούμε όλοι μιλάει από μόνη της.

Πράγματι, τα προβλήματα που εκλήθη να διαχειριστεί ήταν χρόνια και σύνθετα. Όμως, αντί όλοι τους, με πρώτο τον Πρωθυπουργό, να σκύψουν ταπεινά το κεφάλι, να πολιτευθούν συναινετικά απέναντι στους κυριολεκτικά διαλυμένους πολιτικούς αντιπάλους τους και να σηκώσουν τα μανίκια, υιοθέτησαν ύφος αλαζονικό. Επιδόθηκαν σε έναν πρωτοφανή «επικοινωνισμό» και από την πρώτη μέρα ανάληψης της εξουσίας διχάζουν τους Έλληνες συστηματικά και βάσει σχεδίου: πρώτα προσπαθώντας να κρατήσουν ζωντανό το αντι-ΣΥΡΙΖΑ αίσθημα και μετά κατασκευάζοντας αφορμές για καυγάδες.

Δεν υπάρχουν «τσαλακωμένοι» Υπουργοί στην κυβέρνηση Μητσοτάκη που «θυσιάζονται» για να την υπερασπιστούν. Υπάρχουν μόνο πολιτικοί που αρνούνται να σοβαρευτούν και να αναλάβουν την ευθύνη που συνεπάγεται ο θώκος τους, ώστε να δουλέψουν σκληρά και να κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν.

Από την άλλη πλευρά, όσοι επιλέγουν τα μετόπισθεν δεν το κάνουν για να μείνουν «ατσαλάκωτοι». Αυτοί θεωρούν πως όσο και να συρρικνωθούν τα ποσοστά του κόμματός τους στις επόμενες εκλογές, θα καταφέρουν να επανεκλεγούν. Εξάλλου, υποθέτω ότι σκέφτονται πως τα δέκα «χτυπητά νούμερα» της κυβέρνησης λειτουργούν ως μια καλή αντίθεση, ως contrast στη δική τους εικόνα κι έτσι εκείνοι, δείχνουν θεσμικοί και σοβαροί.

Αν ήταν αληθινά σοβαροί βέβαια, θα είχαν «κάνει θέμα» στον πρωθυπουργό τα καμώματα αυτών που τελικά τους εκθέτουν όλους και μάλιστα ανεπανόρθωτα.