Ο Αλκίνοος Ιωαννίδης “έβαλε να πιούμε” και γιόρτασε το παρόν, το παρελθόν και το μέλλον μας

Είναι η συνέπεια ενός καλλιτέχνη μία από τις μεγαλύτερες αρετές του; Είναι! Και ο Αλκίνοος Ιωαννίδης απέδειξε ότι την διαθέτει – μαζί με πολλές άλλες – στη μεγάλη συναυλία που έδωσε το βράδυ της Δευτέρας (21/09) στο Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού, μαζί με την ιστορική του μπάντα, η επανένωση της οποίας υπήρξε μεγάλο καλλιτεχνικό γεγονός πριν από έξι χρόνια. Ήταν μια ηλεκτρική γιορτή, 26 χρόνια μετά το live album «Εκτός Τόπου και Χρόνου», με τον ίδιο να συγκινεί το κοινό με τα τραγούδια του, τα οποία αποτέλεσαν μια ωδή στο παρόν, το παρελθόν και το μέλλον μας, αλλά και με τον άμεσο και ταυτόχρονα διεισδυτικό λόγο του.

Στον πλημμυρισμένο από διάφορες ηλικίες λόφο, στην καρδιά της Αθήνας, ο Αλκίνοος Ιωαννίδης έκανε μια μουσική περιδιάβαση σε όλα του τα άλμπουμ και τα σπουδαία τραγούδια, έχοντας στο πλευρό του τους “έναν κι έναν” μουσικούς του: τον Μίλτο Παπαστάμου στο ηλεκτρικό βιολί, τον Σταύρο Λάντσια στα πλήκτρα, τον Γιώτη Κιουρτσόγλου στο ηλεκτρικό μπάσο και τον Μιχάλη Καπηλίδη στα τύμπανα, οι οποίοι εξύψωσαν με το παίξιμό τους και τις ενορχηστρώσεις τους τα λόγια και τις μελωδίες των αγαπημένων κομματιών του καλλιτέχνη, δίνοντας έναν υπέροχο ηλεκτρο-ροκ τόνο.

“Κάποιος πρέπει να πεθάνει πάντα για να αλλάξει κάτι”

Η συναυλία ξεκίνησε με τραγούδια του Αλκίνοου Ιωαννίδη που όλοι αγαπήσαμε, τραγούδια που όταν τα ξανακούς, ειδικά αν έχει περάσει αρκετός καιρός, συνειδητοποιείς ξανά και ξανά πόσο σπουδαία είναι. Προσέχεις πάλι τους στίχους και εντυπωσιάζεσαι από το βαθύ νόημά τους, μαγεύεσαι ξανά από τις μελωδίες τους και ανατριχιάζεις σαν να είναι η πρώτη φορά.

Από το ομώνυμο του παραπάνω δίκσκου “Εκτός τόπου και χρόνου” και τον “Καθρέφτη”, μέχρι την “Παράκληση” και τον “Προσκυνητή”, κρυφές προσευχές και ιερά όνειρα, ταξίδεψαν με την φωνή του πέρα από λέξεις και νότες, αγγίζοντας εκείνον τον αθέατο τόπο όπου η μνήμη και η πίστη γίνονται ένα. Το “Αδιέξοδο” μας μίλησε για τον χρόνο, ενώ η πιο πολιτική “Πατρίδα” έφτασε στις ευαίσθητες χορδές μας – ειδικά στους συμπατριώτες του.

Μέχρι που ήρθε η ώρα για το, πάντα ελπιδοφόρο, “Πάντα θα ξημερώνει”, με τον Αλκίνοο Ιωαννίδη να προχωρά σε μια κοινωνικοπολιτική τοποθέτηση από σκηνής, μιλώντας γι’ αυτή τη χώρα που «κάποιος πρέπει να πεθάνει πάντα για να αλλάξει κάτι», από τον Παύλο Φύσσα, έως τα 57 θύματα των Τεμπών και από τη Zackie Oh (της οποίας η επέτειος της δολοφονίας ήταν εκείνη τη μέρα) έως τον Γιώργο Μαζωνάκη.

«Από λίγα πράγματα παίρνουμε κουράγιο, αλλά είναι σημαντικά όλα. Και ειδικά σε μία χώρα που βλέπεις ότι πρέπει να χυθεί αίμα, να πεθάνουν άνθρωποι για να αλλάξει κάτι. Είτε είναι ο Σαχζάτ Λουκμάν, είτε είναι ο Παύλος Φύσσας, είτε είναι ο Ζακ Κωστόπουλος, η Zackie Oh, που η επέτειος του θανάτου της, της δολοφονίας της είναι σήμερα. Είτε είναι τόσοι συνάνθρωποί μας στα Τέμπη, είτε είναι διάσημος συνάδελφος σε ιατρείο στο Κολωνάκι. Κάποιος πρέπει να πεθάνει πάντα για να αλλάξει κάτι. Πού ζούμε; Χρειάζεται αυτή η ανθρωποθυσία εδώ» τόνισε.

«Και μετά περνά ο καιρός και έντρομος συνειδητοποιείς ότι και πάλι δεν έχει αλλάξει τις περισσότερες φορές. Όμως δεν τα βάζουμε κάτω, γιατί όπως είπε ο Βασίλης Μάγγος “κι ας μην νικήσουμε ποτέ, θα πολεμάμε πάντα, πάντα μέχρι το τέλος, μέχρι την τελευταία στιγμή. Πάντα θα ξημερώνει» κατέληξε, πριν ξεσπάσουν όλοι σε θερμά χειροκροτήματα και τραγουδήσουν δυνατά το κομμάτι που ακολούθησε.

“Βάλτε να πιούμε” – Ένας ύμνος στη ζωή

Αυτή ήταν μία από τις πιο δυνατές στιγμές της βραδιάς, ωστόσο, μία ακόμα, εξίσου συγκλονιστική, ακολούθησε λίγο μετά.

Ο Αλκίνοος Ιωαννίδης ανέφερε πως υπάρχει ένα τραγούδι το οποίο άλλοτε επιλέγει να ερμηνεύσει στις ζωντανές του εμφανίσεις και άλλοτε όχι, επειδή το συναισθηματικό φορτίο που φέρει, είναι πάρα πολύ μεγάλο. Όπως αποκάλυψε, πρόκειται για το “Βάλτε να πιούμε” από τα Διάφανα Κρίνα.

«Τα παιδιά μελοποίησαν ένα ποίημα του Κλέαρχου Καρθαίου και νόμιζα πάντα ότι αναφέρεται στον θάνατο. Αλλά είχα μια συγκλονιστική εμπειρία. Τραγούδησα δυο βραδιές στην Τεχνόπολη, λίγες μέρες πριν φύγει από τη ζωή ο Θάνος Ανεστόπουλος, ο οποίος ήταν πολύ αγαπημένος φίλος. Λίγες μέρες πριν φύγει, λοιπόν, έγιναν οι δύο μεγάλες συναυλίες στην Τεχνόπολη και με κάλεσαν να πούμε μαζί το τραγούδι με τον Θάνο. Και κατάλαβα τότε, για πρώτη φορά, πάνω στη σκηνή, μέσα από όλη την ταλαιπωρία του Θάνου – ήταν μια πολύ δύσκολη κατάσταση τότε – ότι το τραγούδι αυτό μιλά για τη ζωή. Βάλτε να πιούμε!» είπε.

Αμέσως ταξίδεψα 11 χρόνια πίσω, στην ιστορική επανένωση των Διάφανων Κρίνων τότε, στις 10 και 11 Σεπτεμβρίου του 2015. Όση ώρα ερμήνευε βαθιά και δυνατά το τραγούδι, τόσο ανακαλούσα στη μνήμη μου την συνύπαρξη του Αλκίνοου και του Θάνου πάνω στη σκηνή τότε, η οποία έκτοτε μας έχει σημαδέψει και αποτελεί μία από τις πιο συνταρακτικές, μουσικές εμπειρίες της ζωής μας.

Μνεία στον Διονύση Σαββόπουλο και ποτ πουρί

Στη συνέχεια, ο Αλκίνοος Ιωαννίδης έκανε ειδική μνεία στον Διονύση Σαββόπουλο, δηλώνοντας πως αποφάσισαν μαζί με τη μπάντα του να μας πουν τρία τραγούδια του.

«Για μένα σήμαινε πολλά αυτός ο περίεργος, δύστροπος, ιδιόρρυθμος άνθρωπος. Νιώθω ευγνωμοσύνη, γιατί αν δεν υπήρχε αυτός, αν δεν υπήρχαν οι δίσκοι του, κάτι άλλο θα είχα ακολουθήσει στη ζωή μου», δήλωσε, πριν παίξει το “Κιλελέρ”, το “Ποιητάρης” (ή αλλιώς γνωστό και ως “Για την Κύπρο”) και το “Άδεια μου αγκαλιά” (διασκευασμένος Nick Cave).

Βέβαια, ακούσαμε και μετέπειτα τον “Νεοέλληνα”, αφού ακολούθησε ένα ποτ πουρί με αγαπημένα τραγούδια, τόσο του Ακίνοου Ιωαννίδη όσο και άλλων καλλιτεχνών, άλλα πιο δυναμικά και άλλα πιο μπαλαντοειδή, μεταξύ των οποίων τα “Ζήνωνος”, “Δεν μπορώ”, “Όνειρο ήτανε”, το δημοτικό “Κόκκιν’ αχείλι εφίλησα”. Ο Αλκίνοος Ιωαννίδης ήταν ιδιαίτερα επικοινωνιακός και σε ανοιχτή σύνδεση με το κοινό του: σοβαρός και καθηλωτικός όπου “έπρεπε”, χαλαρός και με χιούμορ όπου “έκρινε”, ενώ αφιέρωσε και το αυτοσαρκαστικό “Ήταν ανάγκη;” σε ένα μικρό κοριτσάκι στις πρώτες θέσεις, που τον κοιτούσε στα μάτια σε όλη τη συναυλία, όπως είπε.

Στην εκπνοή της συναυλίας, ο “Κεμάλ” μας υπενθύμισε πως “αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ”.

Η συνέπεια του Αλκίνοου Ιωαννίδη

Η συνέπεια του Αλκίνοου Ιωαννίδη έχει μια ολότητα και “αγγίζει” τόσο την καλλιτεχνική του υπόσταση, όσο και την ανθρώπινη.

Όσον αφορά το πρώτο κομμάτι, δεν κάνει “εκπτώσεις” στην ποιότητά του, εξακολουθώντας να αντιμετωπίζει με σεβασμό την τέχνη του, τους συνεργάτες του και, φυσικά το κοινό του. Παραμένει προσηλωμένος στην λεπτομέρεια και δεν “βλέπει” σαν “αρπαχτές” τις ζωντανές του εμφανίσεις.

Κυρίως, όμως, ο Αλκίνοος Ιωαννίδης – και έτσι ερχόμαστε στο δεύτερο κομμάτι – παραμένει ένας ευαίσθητος άνθρωπος, με ενσυναίσθηση, κοινωνική υπευθυνότητα και αλληλεγγύη, που βγαίνει μπροστά για να υπερασπιστεί όσους πληγώνονται από την αδικία, τον ρατσισμό, το έγκλημα.

Οι δημόσιες τοποθετήσεις του είναι πάντοτε καίριες και εύστοχες, καθιστώντας τον όχι απλά (άλλον) έναν καλλιτέχνη με άποψη, αλλά έναν φωτεινό άνθρωπο της σύγχρονης τέχνης, που γίνεται η φωνή της εποχής μας.