Ποιον πρέπει να φοβούνται οι Έλληνες;

Στην τηλεόραση και στα ραδιόφωνα παίζει ένα σποτ που μας πληροφορεί ότι για την κυβέρνηση η ασφάλεια των Ελλήνων πολιτών είναι αδιαπραγμάτευτη. Είναι ένα διαφημιστικό μήνυμα, που χρηματοδοτήθηκε από ευρωπαϊκά κεφάλαια, δια του οποίου προβάλλεται η αποτελεσματικότητα της μεταναστευτικής πολιτικής.

 

Βλέπουμε κέντρα κράτησης, συρματοπλέγματα και συνεχή παρακολούθηση των παράνομων μεταναστών που μπλέκουν σε φασαρίες. Παράλληλα όμως μας δείχνουν και την καλή μεταχείριση που απολαμβάνει μία κοπέλα από την Αφρική. Το μήνυμα ολοκληρώνεται με δύο μετανάστες που συνομιλούν στο αεροδρόμιο και παραδέχονται ότι ήταν βλακώδες να μπουν σε εκείνη τη βάρκα. Στο τελευταίο καρέ βλέπουμε ένα αεροπλάνο που απογειώνεται και ακούμε για την ασφάλεια των Ελλήνων πολιτών. Ναι, μόνο των Ελλήνων πολιτών. Ισως θα έπρεπε να συμπεριλάβουν και τους τουρίστες. Για τους υπόλοιπους δεν μας ενδιαφέρει και τόσο.

Παρακολουθώ το σποτ και σκέφτομαι τα υπόλοιπα που θα ακολουθήσουν έτσι και ο Κασιδιάρης μπει στις δημοσκοπήσεις και ο Σαμαράς ανοίξει γραφεία. Σίγουρα θα παίξει ένα για τις αξίες της οικογένειας, τα ιδανικά της πατρίδας και τις αρετές της πίστης. Και αν ζορίσουν τα πράγματα, ενδέχεται να δούμε κάτι για τους κινδύνους που ελλοχεύουν στις προγαμιαίες σχέσεις.

Θα μου πείτε ότι πλησιάζουν οι εκλογές και η κυβέρνηση βάζει τις μάρκες της εκεί που γίνεται το παιχνίδι. Στην κοινωνία ενισχύεται η συντηρητική ατζέντα και το θέμα της μετανάστευσης είναι προνομιακό πεδίο για την ακροδεξιά.

Υπάρχει όμως κάτι ακόμα πιο ενδιαφέρον. Η κυβέρνηση δεν διαφημίζει μία υπηρεσία. Δεν μας λέει ότι έφτιαξε έναν δρόμο, ένα νοσοκομείο ή μία ψηφιακή εφαρμογή. Διαφημίζει ένα συναίσθημα. Μας λέει ότι πρέπει να αισθανόμαστε ασφαλείς επειδή κάποιοι άλλοι βρίσκονται πίσω από συρματοπλέγματα ή μέσα σε ένα αεροπλάνο που τους παίρνει μακριά. Η ασφάλεια αποκτά έτσι εικόνα, πρόσωπο και, κυρίως, αντίπαλο. Ορίστε, μας το λέει το σποτ, η κυβέρνηση το δείχνει με το δάχτυλο: είναι ο μετανάστης που πρέπει να βρίσκεται πίσω από το συρματόπλεγμα ή μέσα στο αεροπλάνο.

Κάπου εδώ αρχίζει και η συζήτηση για την κότα και το αβγό. Είναι η κυβέρνηση που στρέφεται προς τα δεξιά επειδή η κοινωνία γίνεται συντηρητικότερη; Μήπως η κοινωνία εξοικειώνεται με μία συντηρητικότερη ατζέντα επειδή αυτή προωθείται από την κυβέρνηση; Προφανώς συμβαίνουν και τα δύο. Η πολιτική ακολουθεί τα ακροατήρια, αλλά ταυτόχρονα τα εκπαιδεύει.

Και υπάρχει μία τελευταία ειρωνεία. Τα ευρωπαϊκά κεφάλαια που προορίζονται για τη διαχείριση της μετανάστευσης χρηματοδοτούν και την επικοινωνία γύρω από αυτήν. Ετσι ο πολίτης πληρώνει, μέσω Ευρώπης, για να πληροφορηθεί ότι η κυβέρνηση φροντίζει πρωτίστως για την ασφάλεια του. Υπέροχο. Δεν μας λένε μόνο ότι είμαστε ασφαλείς, αλλά μας θυμίζουν και ποιον πρέπει να φοβόμαστε.

Y.Γ Κάτι τέτοια σε κάνουν να σκέφτεσαι ότι μόνο γκάφα δεν ήταν η αναφορά του Μπελέρη στον Κασιδιάρη. Οταν ένας ευρωβουλευτής της ΝΔ αναφέρεται με τέτοιον τρόπο στον Κασιδιάρη, είναι σαν να λέει ότι το κόμμα του χωράει και κάποιους από τους οπαδούς του…