ΕΛΕΝ ΜΙΡΕΝ ΚΑΙ ΠΙΡΣ ΜΠΡΟΣΝΑΝ ΣΤΟ NEWS 24/7: ΤΟ ΦΟΝΙΚΟ ΖΕΥΓΑΡΙ ΤΟΥ MOBLAND

Ο Τομ Χάρντι μπορεί να βρίσκεται στο επίκεντρο της δράσης του MobLand, του πολύ πετυχημένου crime drama με τη σφραγίδα του Γκάι Ρίτσι, αλλά η καρδιά του είναι το ζευγάρι που έχει τον έλεγχο των μεγάλων αποφάσεων.

Στη σειρά της Paramount+, που στην Ελλάδα βλέπουμε κάθε εβδομάδα μέσα από το Magenta TV, ο Χάρντι παίζει τον fixer μιας ισχυρής ιρλανδικής εγκληματικής οικογένειας, των Χάριγκαν. Η 2η σεζόν ξεκινά στον απόηχο της σύγκρουσης με τους Στίβενσον, με την εγκληματική αυτοκρατορία των Χάριγκαν να έχει πλέον ρωγμές και νέες απειλές να έρχονται από διαφορετικές κατευθύνσεις.

Όπου Χάριγκαν, βλέπε Κόνραντ και Μέιβ, δηλαδή Πιρς Μπρόσναν και Έλεν Μίρεν, δύο σπουδαίοι ηθοποιοί στο ρόλο ενός παντρεμένου ζευγαριού που βρίσκεται στην κορυφή της οικογένειας. Με αφορμή την πρεμιέρα της 2ης σεζόν και την επιστροφή των Μπρόσναν και Μίρεν στη σειρά, το NEWS24/7 παρακολούθησε μια ονλάιν συνέντευξη τύπου όπου οι δύο ηθοποιοί μίλησαν για τους χαρακτήρες τους, για τη νέα σεζόν, αλλά πάνω από όλα για τη μεταξύ τους χημεία, για τη θεατρικότητα που τους προσφέρει η σειρά, για το πώς ξεκλείδωσε κάτι διαφορετικό μέσα στον Μπρόσναν, και για το πώς είναι να παίζουν σαν ένα «παλιό παντρεμένο ζευγάρι» στην καρδιά ενός βίαιου δράματος.

Αυτά είναι όσα είπαν.

Ο Πιρς Μπρόσναν για το πώς ο Γκάι Ρίτσι τον βοήθησε να «γίνει Ιρλανδός» μέσα σε 15 λεπτά

Πιρς Μπρόσναν: Είναι απλώς μια απόλυτη χαρά να παίζω αυτόν τον χαρακτήρα. Ο Τζεζ Μπάτεργουορθ, που γράφει τη σειρά και εμπλουτίζει αυτές τις εκπληκτικές σκηνές και τους διαλόγους, μου δίνει απόλυτη ελευθερία. Έχουν μια τόσο πλούσια λυρικότητα, αλλά ταυτόχρονα βασίζονται σε αληθινά συναισθήματα.

Στη δεύτερη σεζόν μπαίνουμε στα ενδότερα αυτού του ανθρώπου, του Κόνραντ Χάριγκαν, τον οποίο υποδύομαι. Και πάλι, μου βγήκε πολύ ενστικτωδώς όταν ο Γκάι Ρίτσι μου πρότεινε τον ρόλο. Διάβασα το κείμενο και άρχισα να μιλάω για τον χαρακτήρα. Και ο Γκάι είπε: «Μην ανησυχείς. Μην το σκέφτεσαι. Θα το βρούμε την ημέρα των γυρισμάτων, σε 15 λεπτά». Και έτσι ακριβώς έγινε.

Πήγα με μια συγκεκριμένη προφορά και έναν συγκεκριμένο τρόπο να χρησιμοποιώ τη φωνή μου, κι εκείνος είπε: «Όχι. Να είσαι Ιρλανδός. Πήγαινε πιο ιρλανδικά, ακόμα πιο ιρλανδικά. Κάντο τρελό τελείως». Και κυριολεκτικά, έγινε μέσα σε 15 λεπτά, πριν γυρίσουμε την πρώτη σκηνή.

Έλεν Μίρεν: Και έχεις δεσμευτεί για τρεις σεζόν.

Μπρόσναν: Πού να το ήξερα, Έλεν!

Μίρεν: [γέλια] Ναι.

Μπρόσναν: Εν τω μεταξύ, η Έλεν ερχόταν στη δουλειά εκείνη τη μέρα. Και της είπαν: «Λοιπόν, ο Πιρς έγινε Ιρλανδός».

Μίρεν: «Γίνε Ιρλανδή, Έλεν». [γέλια]

Μπρόσναν: Γίναμε και οι δύο Ιρλανδοί και το παίξαμε.

Μίρεν: Χαίρομαι τόσο πολύ που το κάναμε. Εσύ δεν χαίρεσαι;

Μπρόσναν: Χαίρομαι κι εγώ πολύ που το κάναμε.

Μίρεν: Γιατί του δίνει μια λυρικότητα και έναν ρυθμό. Είναι τόσο όμορφο.

Μπρόσναν: Εννοώ, ο κόσμος δεν μπορεί να καταλάβει από πού είμαι. [γέλια]

Μίρεν: Αυτό συμβαίνει επειδή δεν ξέρουν το Κέρι της Ιρλανδίας. Δεν ξέρουν!

Η Έλεν Μίρεν κι ο Πιρς Μπρόσναν για τον Κόνραντ και τη Μέιβ ως «παλιό παντρεμένο ζευγάρι»

Μίρεν: Αφήνουμε το έργο να κινηθεί προς το γοτθικό στοιχείο και το απολαμβάνουμε, μας αρέσει πολύ. Νομίζω ότι το υπέροχο στη σχέση του Κόνραντ και της Μέιβ είναι ότι, ναι, μπορούν να βγουν έξω και να προκαλέσουν χάος, να διαπράξουν φόνους και να προκαλέσουν χάος. Αλλά όταν είναι στο σπίτι, είναι σαν ένα παλιό παντρεμένο ζευγάρι.
Είναι του τύπου: «Γιατί αφήνεις τις κάλτσες σου στη μέση του υπνοδωματίου;»

Μπρόσναν: [γέλια]

Μίρεν: «Σκοντάφτω πάνω τους. Μάζεψε τις ρημάδες τις κάλτσες σου!» Ή: «Ξέρεις πού είναι η ζώνη σου. Είναι εκεί εδώ και 20 χρόνια. Στο ίδιο σημείο».

Μπρόσναν: [γέλια]

Μίρεν: Οπότε είναι ένα εντελώς πεζό, συνηθισμένο, παλιομοδίτικο παντρεμένο ζευγάρι. Και νομίζω ότι είναι αυτή η συνύπαρξη των δύο στοιχείων που ο κόσμος βρίσκει τόσο, μα τόσο ενδιαφέρουσα…

Μπρόσναν: Ελκυστική.

Μίρεν: …αστεία και ελκυστική.

Ο Πιρς Μπρόσναν για το πώς είναι να σπας την εικόνα που που έχει δημιουργηθεί για σένα

Μπρόσναν: Απολαμβάνω πραγματικά τον κόσμο του Κόνραντ. Είναι ένα δώρο στη ζωή μου. Πραγματικά είναι. Ήταν κάτι απρόσμενο. Αλλά ο Γκάι Ρίτσι ήρθε με αυτό το υπέροχο δώρο, να μου δώσει την ευκαιρία να παίξω αυτόν τον άνθρωπο. Είναι απελευθερωτικό. Είναι υπέροχο να σπας το καλούπι που έχεις δημιουργήσει όλα αυτά τα χρόνια ή τον τρόπο με τον οποίο σε αντιλαμβάνονται οι άλλοι.

Και έχω παίξει κι εγώ μέσα σε αυτό το καλούπι για πολλούς λόγους, επειδή απολαμβάνω αυτόν τον κόσμο, παίζοντας αυτόν τον εκλεπτυσμένο, κομψό… πες το όπως θέλεις… χαρακτήρα. Ξεκίνησα να δουλεύω με το Remington Steele, που με έφερε στην Αμερική.

Βάσισα ολόκληρο τον χαρακτήρα στον Κάρι Γκραντ και, κατά κάποιον τρόπο, αυτό μου έμεινε. Και το έπαιξα όσο καλύτερα μπορούσα. Αλλά τώρα, να παίζω τον Κόνραντ σε αυτή τη φάση της ζωής μου…

Μίρεν: Πόσο υπέροχο που σε σκέφτηκαν για τον ρόλο.

Μπρόσναν: Ναι, δεν ξέρω!

Μίρεν: Κατάλαβαν ότι το είχες μέσα σου, ότι μπορούσες να το κάνεις. Αυτό το ηφαίστειο υπήρχε εκεί.

Μπρόσναν: Δεν ξέρω ποιος σκέφτηκε να βάλει το όνομά μου στο τραπέζι για τον Κόνραντ, αλλά…

Μίρεν: Μμ. Και το ίδιο ισχύει και για μένα με τη Μέιβ. Ξέρεις, ένας τόσο καλός άνθρωπος σαν κι εμένα, τόσο γλυκιά, τόσο καλή…

Μπρόσναν: [γέλια] Είναι απαίσια!

Μίρεν: Ναι. [γέλια] Αυτή η βασίλισσα.

Μπρόσναν: Δηλητηριώδης βασίλισσα. Αυτή η αυτοκράτειρα. Η αγάπη μου, η ζωή μου. Είναι το οξυγόνο μου. Χωρίς αυτήν, θα ήμουν χαμένος.

Μίρεν και Μπρόσναν για το πώς το MobLand είναι σαν θέατρο

Μπρόσναν: Νομίζω ότι και οι δύο απολαμβάνουμε πραγματικά να παίζουμε τη Μέιβ και τον Κόνραντ. Και τώρα περιμένουμε την τρίτη σεζόν και είμαστε πολύ ευγνώμονες που περνάμε στην επόμενη φάση. Η αυλαία θα ανοίξει 15 Νοεμβρίου.

Μίρεν: Και μου αρέσει που λες «η αυλαία θα ανοίξει», γιατί νομίζω ότι μία από τις μεγάλες χαρές που αντλούμε και οι δύο από το MobLand είναι η θεατρικότητά του. Και οι δύο ξεκινήσαμε από το θέατρο. Και τώρα μπορούμε να κάνουμε θέατρο χωρίς να χρειάζεται να παίζουμε οκτώ παραστάσεις την εβδομάδα. Έχουμε τη μεγάλη χαρά να παίζουμε αυτούς τους θεατρικούς, μεγάλους χαρακτήρες!

Μπρόσναν: Μμ-χμ! Πραγματικά εκτενείς σκηνές, τεσσάρων, πέντε, έξι, επτά σελίδων.

Μίρεν: Ναι. Γραμμένες από έναν θεατρικό συγγραφέα, παρεμπιπτόντως.

Μπρόσναν: Ακριβώς. Και με τον θίασο των ηθοποιών με τους οποίους δουλεύουμε. Και βρισκόμαστε εκεί, στα Ealing Studios, ένα από τα μεγάλα οχυρά του βρετανικού κινηματογράφου, των ταινιών της Ealing. Και μετά πηγαίνουμε στα Cotswolds, ξέρεις, ίσως κάθε εβδομάδα, κάθε δεύτερη εβδομάδα.

Ο Πιρς Μπρόσναν κάνει με τα όπλα «ό,τι έχει δει στις ταινίες»

Μίρεν: Τα όπλα είναι κακά.

Μπρόσναν: Λοιπόν, τα όπλα είναι προφανώς κακά.

Μίρεν: …είναι τόσο απολαυστικά.

Μπρόσναν: [γέλια] Είναι πολύ απολαυστικά όταν τα κρατάς και, ξέρεις, όταν πιάνεις ένα όπλο.

Μίρεν: Είναι απαίσια, πραγματικά. Είναι υπέροχα και απαίσια ταυτόχρονα.

Μπρόσναν: Πάντως πραγματικά δεν θα μπορούσα να σου πω πολλά για τα όπλα. Απλώς προσποιούμαι ότι ξέρω τι κάνω, ξέρεις; Τα έχω δει στις ταινίες. Σκέφτομαι: «Ωραία κίνηση αυτή!». [γέλια]

Και όλοι λίγο-πολύ επαναλαμβάνουμε ο ένας τις κινήσεις του άλλου. Έχουμε εξαιρετικούς υπεύθυνους οπλισμού, καταπληκτικούς ανθρώπους που μας μαθαίνουν πώς να το κάνουμε. Εγώ είμαι πάντα άχρηστος. Ποτέ δεν μπορώ να τραβήξω πίσω αυτό το πράγμα, ξέρεις; Οι αντίχειρές μου δεν είναι αρκετά δυνατοί.

Αλλά εγώ λέω, δεν θέλω όπλα. Συμφωνώ με αυτό. Βλέπουμε τόση πολλή βία πλέον στη ζωή μας.

Η Έλεν Μίρεν, ο Πιρς Μπρόσναν κι η υποκριτική

Μίρεν: Νομίζω ότι, αναπόφευκτα, χωρίς καν να το σκεφτόμαστε, φέρνουμε την εμπειρία της ζωής μας στη δουλειά. Είτε στον χαρακτήρα είτε στον τρόπο με τον οποίο ερχόμαστε στο πλατό και στον τρόπο με τον οποίο σχετιζόμαστε με τους ανθρώπους με τους οποίους δουλεύουμε, αναπόφευκτα φέρνουμε μαζί μας όλες μας τις επιτυχίες και τις απογοητεύσεις μας, τα όνειρά μας για το μέλλον, είτε πραγματοποιήθηκαν είτε διαψεύστηκαν ή ό,τι άλλο συνέβη. Τα φέρνουμε όλα αυτά μαζί μας στο πλατό.

Και φέρνουμε μαζί μας την απόλυτη χαρά και την εκτίμησή μας για το καλό γράψιμο. Και ο Πιρς κι εγώ μιλάμε πολύ γι’ αυτό. Για εμάς, όμως, όλα ξεκινούν από το γράψιμο. Όλα ξεκινούν από αυτό που υπάρχει στη σελίδα. Και νομίζω ότι ο Πιρς κι εγώ απλώς αφήνουμε το ένστικτό μας να αναλάβει. Δεν το σκεφτόμαστε πραγματικά. Δεν το συζητάμε. Δεν κάνουμε βαθιές συζητήσεις του τύπου «νομίζω ότι αυτός πρέπει να…», «εγώ νιώθω αυτό» ή «τι νομίζεις ότι νιώθει εκείνος;». Απλώς αφήνουμε τη σκηνή να συμβεί, έτσι δεν είναι;

Μπρόσναν: Ακριβώς. Να το κρατάς όσο πιο απλό γίνεται. Όπως έλεγε ο Μπρους Μπέρεσφορντ [σσ. σκηνοθέτης, Ο Σωφέρ της Κυρίας Ντέιζι]: «Έρχεσαι, λες τα λόγια σου, δεν σκοντάφτεις πάνω στα έπιπλα και φεύγεις από τη σκηνή».

Μίρεν: Αλλά φέρνεις ενέργεια και αφοσίωση και… το «πάθος» δεν είναι η σωστή λέξη, αλλά ενθουσιασμό. Και νομίζω ότι και οι δύο εξακολουθούμε να είμαστε πραγματικά ενθουσιασμένοι που βρισκόμαστε στο πλατό.

Μπρόσναν: Πολύ.

Μίρεν: Είμαστε σαν παιδιά, πραγματικά.

Μπρόσναν: Αγαπώ αυτό που κάνουμε. Είναι μια απόλυτη ευτυχία. Και όταν δεν το κάνεις, είναι σαν να σκέφτεσαι: «Ποιος είμαι; Πού πηγαίνω;»