ΣΤΡΑΤΗΣ ΧΑΤΖΗΣΤΑΜΑΤΙΟΥ: “Ο ΜΟΝΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΠΟΜΕΝΕΙ, ΩΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΤΑΣΗ, ΕΙΝΑΙ Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ”

Ο Στρατής Χατζησταματίου μπήκε στα “σπίτια” μας το 2021, σε ηλικία μόλις 24 ετών, μέσα από την επιτυχημένη δραματική σειρά του Alpha «Σασμός». Ήταν ο χαμηλών τόνων Μανώλης, ο μοναδικός αυτόπτης μάρτυρας της δολοφονίας του Στεφανή από τον Μαθιό, και μάς κράτησε συντροφιά, σχεδόν καθημερινά, στον ρόλο αυτό, για τρία ολόκληρα χρόνια.

Ενδιάμεσα, τον είδαμε σε διάφορα guests, ενώ φέτος επέστρεψε στην ελληνική τηλεόραση, έχοντας ξανά σταθερή παρουσία, μέσα από τη νέα κωμική σειρά του MEGA με τίτλο «Κάμπινγκ», η οποία έχει κερδίσει ήδη το κοινό. Εδώ, υποδύεται τον εύστοχο και χιουμορίστα Πετρή, τον 17χρονο γιο του Ιορδάνη, που έρχεται αντιμέτωπος με μια νέα πραγματικότητα… στη φύση, την οποία, τελικά, φαίνεται να απολαμβάνει.

Παράλληλα, όμως, συμμετέχει σε μία από τις πιο επιτυχημένες θεατρικές παραστάσεις της (περσινής και φετινής) σεζόν, υποδυόμενος έναν 20χρονο φοιτητή και τράπερ, τον Τόνι G, στο “Τζόνι Μπλε” του Γιωργή Τσουρή, που ανεβαίνει στο Θέατρο Άνεσις. Μάλιστα, για τον ρόλο του αυτόν, τιμήθηκε πριν από λίγες ημέρες με το βραβείο νέου ηθοποιού στα Βραβεία Θεάτρου 2026.

Και μπορεί στο μυαλό κάποιων ο Στρατής Χατζησταματίου να παραμένει εκείνο το συνεσταλμένο παιδί που γνωρίσαμε στα πρώτα του βήματα, όμως, ο Στρατής Χατζησταματίου μεγαλώνει και εξελίσσεται, δοκιμάζεται σε νέους ρόλους, τόσο στη μικρή οθόνη όσο και στο θεατρικό σανίδι, αναμετράται με τον εαυτό του, διαμορφώνει άποψη για όσα συμβαίνουν γύρω του και θέτει νέους στόχους για το μέλλον. Για όλα αυτά, και για άλλα πολλά, συζητήσαμε για λογαριασμό του NEWS 24/7.

Φέτος σε απολαμβάνουμε στη νέα σειρά του MEGA «Κάμπινγκ». Είναι η πρώτη φορά που κάνεις κωμωδία;

Έχω ξανακάνει. Είχα μια συμμετοχή στις «Σέρρες», στον δεύτερο κύκλο της σειράς του Γιώργου Καπουτζίδη, επομένως νομίζω ότι το “βάπτισμα του πυρός” έγινε εκεί. Έκανα και ένα guest στο «Σόι σου» φέτος. Κάπως, στην τηλεόραση, τον τελευταίο καιρό μου προκύπτουν περισσότερο κωμωδίες παρά άλλα πράγματα.

Ωστόσο, το τηλεοπτικό κοινό σε γνώρισε κυρίως μέσα από τον «Σασμό», μια αμιγώς δραματική σειρά. Πώς σου φαίνεται αυτή η μετάβαση από το δράμα στην κωμωδία; Και πόσο χρόνο χρειάστηκες για να προσαρμοστείς σε κάτι τόσο διαφορετικό;

Ξεκινώντας από το δεύτερο σκέλος της ερώτησης, επειδή μεσολάβησε ένα μεγάλο διάστημα από τον «Σασμό» μέχρι να ξανακάνω τηλεόραση, περίπου 1,5 χρόνος, θεωρώ ότι δεν χρειάστηκε να προσαρμόσω κάτι. Δεν βγήκα από μια δουλειά για να μπω κατευθείαν σε μια άλλη. Πρόλαβε όλο αυτό κάπως να καταλαγιάσει. Άλλωστε, στο θέατρο, στο μεταξύ, έκανα πράγματα που δεν ήταν αμιγώς κωμικά, αλλά περιείχαν και στοιχεία κωμωδίας.

Θεωρώ ότι ο ηθοποιός αναζητά, ανακαλύπτει και εκθέτει όλες τις ποιότητές του. Κι εγώ είμαι ένας άνθρωπος που έχει και από τα δύο. Νομίζω ότι και η ίδια η ζωή έχει και από τα δύο. Το γέλιο και το δάκρυ συνυπάρχουν.

Τώρα, ως προς την πρακτική δυσκολία, θα έλεγα ότι η δραματική σειρά έχει μια μεγαλύτερη ευκολία, υπό την έννοια ότι τα πράγματα είναι περισσότερο αυτό που φαίνονται. Διαβάζεις μια συνθήκη και αυτή από μόνη της προκαλεί κάτι. Υπάρχουν πολύ μεγάλα εμπόδια, τραγικοί ήρωες, μια περιπέτεια που από μόνη της δημιουργεί συναισθήματα.

Πώς κάνεις κωμωδία υποδυόμενος έναν άνθρωπο που δεν έχει τη δική σου ηλικία. Πώς παίζεις ένα παιδί 17 χρονών χωρίς να παίζεις «το παιδάκι»; Πώς βρίσκεις το χιούμορ αυτής της ηλικίας;

Στην κωμωδία υπάρχει επίσης περιπέτεια, αλλά νιώθω ότι οι καταστάσεις και οι χαρακτήρες είναι περισσότερο ακραίοι. Η δυσκολία βρίσκεται στο πώς θα παίξεις κάτι ακραίο χωρίς να γίνεις υπερβολικός. Αυτή ήταν η διαδικασία στην οποία μπήκα.

Και, σε σχέση με τον συγκεκριμένο ρόλο, υπήρχε μια επιπλέον πρόκληση: πώς κάνεις κωμωδία υποδυόμενος έναν άνθρωπο που δεν έχει τη δική σου ηλικία. Πώς παίζεις ένα παιδί 17 χρονών χωρίς να παίζεις «το παιδάκι»; Πώς βρίσκεις το χιούμορ αυτής της ηλικίας; Παρατήρησα πολλά πράγματα και όλη αυτή η διαδικασία είχε πολύ ενδιαφέρον.

Ναι παραγματικά, αυτό έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον! Άλλωστε, έχετε 12 χρόνια διαφορά με τον Πέτρο. Πώς κατάφερες να υποδυθείς έναν 17χρονο χωρίς να πέσεις στην παγίδα της υπερβολής;

Πράγματι, έχουμε 12 χρόνια διαφορά. Σε αυτό με βοήθησε πάρα πολύ και ο σκηνοθέτης της σειράς, ο Σέργιος Κωνσταντινίδης, ώστε να βρω μια ισορροπία και ουσιαστικά να παίξω τη συνθήκη στην οποία βρίσκεται αυτό το παιδί, χωρίς να παίζω το ίδιο το παιδί.

Ο Πέτρος, βέβαια, έχει και ορισμένα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Έχει ένα χιούμορ μεγαλύτερης ηλικίας, είναι λίγο πάνω από τις καταστάσεις, διαθέτει έναν κυνισμό που ταυτόχρονα είναι και δεν είναι χαρακτηριστικός ενός 17χρονου. Έχει ένα πιο έξυπνο χιούμορ, ακριβώς επειδή βρισκόμαστε σε μια ακραία συνθήκη κωμωδίας.

Από την άλλη, αν σκεφτείς τα 17χρονα παιδιά, θυμάμαι και τον εαυτό μου σε εκείνη την ηλικία, ο αντιδραστικός τρόπος με τον οποίο υπάρχουν έχει από μόνος του χιούμορ και ειρωνεία. Αυτό φαίνεται στον τρόπο που αντιμετωπίζουν τα αδέρφια τους, τον πατέρα τους, τη μητέρα τους και γενικότερα καταστάσεις τις οποίες δεν καταλαβαίνουν απόλυτα.

Πάντως, παρατήρησα πράγματα και από τον μικρό μου αδερφό. Έχω δύο μικρότερους αδερφούς και με τον έναν έχουμε οκτώ χρόνια διαφορά. Είναι μεγαλύτερος από τον Πέτρο στην πραγματικότητα, αλλά αυτή η ηλικία είναι πολύ πιο πρόσφατη για εκείνον. Παρατηρούσα, λοιπόν, πώς είναι η ειρωνεία στα 29 και πώς είναι στα 17. Ο συγκεκριμένος ρόλος έχει μια πολύ λεπτή ισορροπία ανάμεσα στην εξυπνάδα και την αφέλεια. Ανάμεσα στο θράσος που έχει αυτή η ηλικία και σε μια αθωότητα που συνυπάρχει μαζί του. Κυρίως, όμως, υπάρχει ένας κυνισμός που προέρχεται από τη λογική «τα ξέρω όλα», ενώ στην πραγματικότητα δεν ξέρεις τίποτα.

Πώς θα περιέγραφες τον Πέτρο, τον χαρακτήρα που υποδύεσαι στη σειρά;

Είναι ένα 17χρονο παιδί που, ξαφνικά, ενώ έχει μια συγκεκριμένη καθημερινότητα σε μια μεσοαστική οικογένεια, με έναν μπαμπά που έχει μια καλή δουλειά και με τις κλασικές εξαρτήσεις της ηλικίας του, το κινητό, τα social media και όλα αυτά, αναγκάζεται να τα εγκαταλείψει και να πάει να ζήσει σε ένα φυσικό περιβάλλον, σε ένα κάμπινγκ, χωρίς τις ανέσεις της αστικής ζωής.

Το σοκαριστικό, αλλά και πολύ ενδιαφέρον στοιχείο αυτού του ρόλου, είναι ότι τελικά όλο αυτό του αρέσει. Το γουστάρει. Ουσιαστικά, τη χαλαρότητα που έχει ανάγκη στην καθημερινότητά του τη βρίσκει σε ένα περιβάλλον που εκ πρώτης όψεως μοιάζει άβολο. Αυτή η προχειρότητα που χαρακτηρίζει το περιβάλλον του κάμπινγκ τον βολεύει. Έτσι, προσαρμόζεται εκεί. Νομίζω ότι είναι ο πρώτος από την οικογένεια που προσαρμόζεται τόσο εύκολα. Περνάει όμορφα, το απολαμβάνει πραγματικά.

Θα δούμε τον ρόλο του Πέτρου να εξελίσσεται στην πορεία της σειράς;

Θα δούμε σίγουρα να εξελίσσονται οι σχέσεις του. Αυτό που είναι πολύ ωραίο στη σειρά και στο κείμενο είναι ότι, ενώ υπάρχει μια βασική ιστορία πρωταγωνιστών, θα έλεγα πως, κατά κάποιον τρόπο, είναι σαν να μην υπάρχουν συγκεκριμένοι πρωταγωνιστές. Από ένα σημείο και μετά, ολόκληρο το κάμπινγκ γίνεται πρωταγωνιστής της ιστορίας.

Εξελίσσονται, λοιπόν, οι σχέσεις του Πέτρου με τους υπόλοιπους ανθρώπους που ζουν εκεί. Έχουμε ήδη δει τη φιλία που ξεκινά με τον Λουκά, αλλά και το δίπολο με την αδερφή του, που είναι πολύ χαρακτηριστικό και απολαυστικό.

Πάντως, με τη συμπρωταγωνίστριά σου, την Εύα Σαμιώτη, που κάνει την αδερφή σου, είναι σαν να γνωρίζεστε χρόνια.

Νιώθω ότι έχουμε πολύ ωραία χημεία. Έχουμε δέσει πάρα πολύ και δίνουμε ο ένας στον άλλον πολλά πράγματα μέσα από αυτή τη συνεργασία. Κι όμως, τώρα γνωριστήκαμε! Δεν ξέρω, έχουμε ένα πολύ ωραίο δέσιμο. Φέρνουμε πράγματα στη σχέση των χαρακτήρων μας, ίσως και από την κοινή μας εμπειρία με τα αδέρφια μας. Εκείνη έχει αδερφή, εγώ έχω μόνο αδερφούς. Ίσως κάπως έτσι να βρήκαμε έναν κοινό κώδικα. Είμαστε αλληλοσυμπληρωματικοί.

Τι ήταν αυτό που σου άρεσε περισσότερο στη συγκεκριμένη σειρά και σε έκανε να πεις το «ναι»;

Το πρώτο πράγμα που μου έκανε εντύπωση όταν διάβασα το κείμενο ήταν ο συνδυασμός του μαύρου χιούμορ με την κωμωδία καταστάσεων. Δεν είναι ένα χιούμορ που βασίζεται στην ατάκα, αλλά περισσότερο στις ίδιες τις καταστάσεις. Και αυτό, χωρίς να μπορώ να πω ότι έχω παρακολουθήσει πάρα πολλή τηλεόραση, δεν θεωρώ ότι είναι ιδιαίτερα χαρακτηριστικό της ελληνικής τηλεόρασης. Θα έλεγα ότι είναι περισσότερο αμερικανικό χαρακτηριστικό.

Ταυτόχρονα, μαζί με το μαύρο χιούμορ, υπάρχει ένα είδος σουρεαλισμού, με ακραίες καταστάσεις και χαρακτήρες, που δημιουργούν κάτι το οποίο, όταν το διαβάζεις, σου θυμίζει και κάτι ρεαλιστικό. Υπάρχει το στοιχείο της περιπέτειας, του μυστηρίου, αλλά και στιγμές με πάρα πολλή πλάκα.

Ο κεντρικός σκοπός της κωμωδίας είναι, κάποια στιγμή, να σε κάνει να γελάσεις με έναν συγκεκριμένο τρόπο. Και θεωρώ ότι η σειρά το πετυχαίνει πάρα πολύ. Δεν το πετυχαίνει περιμένοντας την επόμενη ατάκα για να ξεκαρδιστείς. Δεν χρησιμοποιεί εύκολα μέσα για να προκαλέσει το γέλιο. Το κάνει μέσα από την κατάσταση και την ίδια την ιστορία.

Νομίζω ότι στην ελληνική τηλεόραση έχουμε συνηθίσει περισσότερο την κωμωδία λόγου. Εδώ, αντίθετα, έχουμε μια κωμωδία χαρακτήρων και καταστάσεων. Αυτό είναι που μου προκαλεί το ενδιαφέρον και ως προς την πλοκή. Βλέποντας την ιστορία, γελάω με αυτά που συμβαίνουν. Και αυτό για μένα είναι πάρα πολύ ενδιαφέρον.

Ισχύει αυτό που λένε, ότι η κωμωδία είναι πιο δύσκολη από το δράμα;

Δεν ξέρω αν μπορώ να αξιολογήσω απόλυτα τη δυσκολία. Αυτό που βλέπω, όμως, είναι ότι χρειάζεται σίγουρα μια επιπλέον προσπάθεια και μια διαφορετική προσέγγιση στον τρόπο με τον οποίο θα ανταποκριθείς στο αστείο.

Η κωμωδία απαιτεί να εφεύρεις ή να βρεις, μαζί με τον παρτενέρ σου και τον σκηνοθέτη, έναν τρόπο, μια κοινή φόρμα.

Νομίζω ότι είναι ζήτημα διατύπωσης. Η κωμωδία απαιτεί να εφεύρεις ή να βρεις, μαζί με τον παρτενέρ σου και τον σκηνοθέτη, έναν τρόπο, μια κοινή φόρμα. Στο δράμα έχεις να αφηγηθείς μια ιστορία. Στην κωμωδία πρέπει και να αφηγηθείς την ιστορία και, ταυτόχρονα, να βρεις έναν ενδιαφέροντα τρόπο για να κάνεις τον άλλον να γελάσει.

Επομένως, είναι κάπως μια διπλή απαίτηση. Χρειάζεται ένας συνδυασμός ατάκας, χαρακτήρα, καταστάσεων και συνεργασίας με τον παρτενέρ σου. Μια διαφορετική αλχημεία συστατικών, ώστε να πετύχει το αποτέλεσμα.

Πέραν του σεναρίου, των χαρακτήρων και της σκηνοθεσίας, παρατηρούμε ότι είναι ιδιαίτερη και η αισθητική της σειράς, κυρίως τα χρώματα και η σημασία που δίνεται στην εικόνα. Πόσο σημαντικό θεωρείς αυτό το στοιχείο;

Για μένα οι συντελεστές που ασχολούνται με την εικόνα έχουν κάνει εξαιρετική δουλειά. Και δεν αναφέρομαι μόνο στο σκηνοθετικό τμήμα και στη διεύθυνση φωτογραφίας, αλλά και στους ανθρώπους που είναι υπεύθυνοι για το μακιγιάζ, τις κομμώσεις και τα κοστούμια. Νιώθω ότι, από πλευράς εικόνας, η σειρά είναι πολύ ξεχωριστή. Έχει γίνει πάρα πολλή δουλειά και έχει δοθεί ιδιαίτερη προσοχή σε αυτό το κομμάτι.

Φοβήθηκες μήπως το τηλεοπτικό κοινό, που σε είχε συνδέσει τόσο έντονα με τον Μανώλη του «Σασμού», δυσκολευτεί να σε ταυτίσει με έναν εντελώς διαφορετικό χαρακτήρα;

Νομίζω ότι αναπόφευκτα σου έρχεται αυτή η σκέψη όταν κάτι έχει κάνει τόσο μεγάλη επιτυχία. Για μένα, βέβαια, το ζήτημα δεν ήταν τόσο η εικόνα του Μανώλη όσο το γεγονός ότι εκτέθηκα σε ένα πολύ μεγάλο εύρος κοινού, για τρία ολόκληρα χρόνια, με αυτή την εικόνα. Αυτό είναι κάτι που το σκέφτηκα, το αντιμετώπισα και το βλέπω ακόμα και σήμερα στον κόσμο. Είναι πολύ γλυκό το ότι, ακόμα και τώρα, όταν με συναντούν στον δρόμο, με θυμούνται κυρίως ως Μανώλη.

Από την άλλη, επιδιώκω να δοκιμάζομαι σε διαφορετικά πράγματα. Η τηλεόραση ήρθε στη ζωή μου πιο αργά και οι ευκαιρίες που σου δίνονται έχουν να κάνουν, ως έναν βαθμό, με την εικόνα που ήδη φέρεις. Κάπως στάθηκα τυχερός, γιατί μετά τον «Σασμό» δεν ήρθε κάτι ακριβώς αντίστοιχο.

Πέρασα και ένα διάστημα εκτός τηλεόρασης. Βέβαια, τις «Σέρρες» τις γύρισα την επόμενη χρονιά, μόλις τελείωσε ο «Σασμός», αλλά μεσολάβησε ένα διάστημα μέχρι να εκτεθώ ξανά τηλεοπτικά. Στο μεταξύ, ήρθαν διαφορετικά πράγματα. Και αυτό νιώθω ότι με ανανεώνει και δοκιμάζει τα εκφραστικά μου μέσα. Είναι πολύ ενδιαφέρον να δοκιμάζεις κι άλλες δυνατότητες. Και το ότι τώρα προέκυψε μια κωμωδία είναι κάτι που με ανανεώνει.

Ανακάλυψες κάτι καινούργιο για τον εαυτό σου μέσα από τον ρόλο του Πέτρου;

Νομίζω ότι αυτό που είναι πολύ χαρακτηριστικό όταν παίζεις σε μια κωμωδία είναι ότι δοκιμάζεις την αντίληψή σου και τα αντανακλαστικά σου στον ρυθμό. Το πώς θα επικοινωνήσεις μια ατάκα με τον άλλον, πώς θα την πεις, πώς θα επικοινωνήσεις μέσα από το χιούμορ. Βάζεις το προσωπικό σου χιούμορ μέσα σε όλο αυτό, αλλά ταυτόχρονα πρέπει να παραμένεις στη σύμβαση του ρόλου και του γυρίσματος. Και το γύρισμα μπορεί να απαιτήσει να επαναλάβεις πολλές φορές το ίδιο αστείο, χωρίς αυτό να χάσει τη ζωντάνια του. Επομένως, μέσα από αυτή τη διαδικασία ανακάλυψα τις αντοχές μου και διάφορους τρόπους με τους οποίους μπορώ να ανανεώνομαι κάθε φορά.

Ο κυνισμός του Πέτρου είναι μια άμυνα που κρύβει τις πιο ευαίσθητες πλευρές του;

Σίγουρα. Καταρχάς, αν το δούμε πρακτικά και έξω από τη συνθήκη της κωμωδίας, ο Πέτρος έχει μεγαλώσει σε μια πολύ τοξική οικογένεια. Έχει έναν πατέρα που είναι οικονομικός εγκληματίας και μια μητέρα που τους εγκατέλειψε για να φύγει με τον εραστή της και επέστρεψε όταν έμαθε ότι ο πατέρας έχει χρήματα. Δηλαδή, θέλει πραγματικά προσπάθεια να μη γίνεις κυνικός όταν μεγαλώνεις σε μια τέτοια οικογένεια.

Πώς είναι το κλίμα στα γυρίσματα;

Το κλίμα είναι πάρα πολύ ωραίο. Είναι ένας κι ένας, πραγματικά, οι άνθρωποι με τους οποίους συνεργάζομαι. Δεν έχω ξανακάνει τόσο μεγάλο διάστημα γυρισμάτων για μία σεζόν σειράς. Είμαστε ουσιαστικά από τον προηγούμενο Δεκέμβριο συνεχόμενα μαζί. Ίσως παίζει ρόλο και το γεγονός ότι η σειρά έχει πολλά εξωτερικά γυρίσματα, πολλή φύση. Γυρίζουμε στο κάμπινγκ, στη θάλασσα. Είναι λίγο σαν να είμαστε όλοι μαζί σε μια πενταήμερη εκδρομή! Με σοβαρότητα στη δουλειά, βέβαια. Θαυμάζω πάρα πολύ, και σε ανθρώπινο επίπεδο, τους ανθρώπους με τους οποίους δουλεύω, όπως τους γνωρίζω μέσα στη διαδικασία. Γελάω πάρα πολύ μαζί τους, τόσο μπροστά όσο και πίσω από την κάμερα.

Η τηλεόραση λειτουργεί ως εισιτήριο για τις επόμενες δουλειές στο θέατρο; Ειδικά για έναν ηθοποιό που έγινε ευρύτερα γνωστός μέσα από την τηλεόραση, πόσο σημαντική είναι αυτή η αναγνωρισιμότητα;

Εμένα, πρακτικά, η τηλεόραση μου έδωσε δουλειά στο θέατρο. Δεν θα έλεγα, όμως, ότι ο «Σασμός» μου έδωσε δουλειά στην τηλεόραση. Αν δεις πώς εξελίχθηκαν τα πράγματα, ο «Σασμός» γνώρισε τεράστια επιτυχία, αλλά ο συγκεκριμένος ρόλος δεν με οδήγησε αυτόματα σε άλλους τηλεοπτικούς ρόλους. Παρ’ όλα αυτά, η προβολή και η αναγνωρισιμότητα που μου έδωσε με έκαναν ορατό στον χώρο. Αυτό, βέβαια, από μόνο του δεν σημαίνει τίποτα. Αν σου δοθεί μια ευκαιρία και δεν την αντιμετωπίσεις σοβαρά, με τους όρους που απαιτεί το θέατρο και όχι με όρους τηλεοπτικής αναγνωρισιμότητας, δεν αρκεί.

Εγώ νιώθω ότι οι πρώτες ευκαιρίες που μου δόθηκαν στο θέατρο προέκυψαν πρακτικά μέσα από την τηλεόραση. Από εκεί και πέρα, όμως, έχτισα κάτι που ήταν αμιγώς θεατρικό. Δηλαδή, οι δουλειές που ήρθαν στη συνέχεια προέκυψαν μέσα από το ίδιο το θέατρο.

Νομίζω ότι η βασική διαφορά είναι πως το θέατρο αποτελεί έναν χώρο στον οποίο μπορείς να δοκιμαστείς σε πράγματα που, εκ πρώτης όψεως, μπορεί να μη σου ταιριάζουν. Αυτό δεν συμβαίνει τόσο εύκολα στην τηλεόραση. Ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί η τηλεόραση σε κατατάσσει, σε έναν βαθμό, με βάση την εικόνα σου και αυτό που θεωρεί ότι μπορείς να προσφέρεις. Και είναι κάπως λογικό, γιατί πρόκειται για ένα μέσο που λειτουργεί με πολύ πιο γρήγορους ρυθμούς.

Έχεις ήδη στο ενεργητικό σου σημαντικές τηλεοπτικές συμμετοχές, θεατρικές παραστάσεις, αλλά και εμφανίσεις στην Επίδαυρο. Έχεις καταλάβει ποιο είδος σου ταιριάζει περισσότερο ή αισθάνεσαι ότι βρίσκεσαι ακόμα σε μια διαρκή αναζήτηση;

Νομίζω ότι βρίσκομαι ακόμα σε εξέλιξη. Είναι πολύ νωρίς. Σίγουρα, για την ηλικία μου, έχω δοκιμάσει αρκετά πράγματα. Αλλά αν με ρωτήσεις ποιος είναι ο σκοπός μου σε αυτή την περίοδο της επαγγελματικής μου πορείας, είναι ακριβώς αυτός: να δοκιμάζω διαφορετικά πράγματα και διαφορετικές ποιότητες.

Τα τελευταία δύο χρόνια, με τον «Τζόνι Μπλε» πέρυσι και με αυτό που κάνω φέτος, νιώθω ότι βρίσκομαι σε ένα είδος που με ενδιαφέρει πάρα πολύ. Είναι αυτό το είδος ρεαλισμού που παντρεύει την κωμωδία με το δράμα και το βάθος. Ένα χιούμορ που δεν υπάρχει απλώς για να υπάρχει, δεν είναι μονοσήμαντο, αλλά κρύβει κάτι βαθύτερο και λέει περισσότερα από αυτά που βλέπεις εκ πρώτης όψεως. Αυτό το είδος με ενδιαφέρει πάρα πολύ.

Μιας και αναφερθήκαμε στον «Τζόνι Μπλε», πες μου λίγα πράγματα για τον ρόλο σου στην παράσταση. Τι πιστεύεις ότι έχει κάνει το έργο να επικοινωνεί τόσο έντονα με το κοινό;

Θεωρώ ότι έχει να κάνει, καταρχάς, με τα θέματα με τα οποία καταπιάνεται. Είναι ζητήματα όπως η γονεϊκότητα, η σχέση μεταξύ των δύο φύλων και η πατριαρχία, αλλά προσεγγίζονται από μια πολύ ενδιαφέρουσα σκοπιά.

Το έργο δεν εστιάζει μόνο στη γυναίκα ως καταπιεσμένη από το πατριαρχικό σύστημα, αλλά και στο πώς γεννιέται ένας εν δυνάμει καταπιεστής και θύτης.

Το έργο δεν εστιάζει μόνο στη γυναίκα ως καταπιεσμένη από το πατριαρχικό σύστημα, αλλά και στο πώς γεννιέται ένας εν δυνάμει καταπιεστής και θύτης. Πώς ένας άντρας που έχει μεγαλώσει με όλα αυτά τα πατριαρχικά στερεότυπα κουβαλά μέσα του ένα σκοτάδι, το οποίο μπορεί να τον δυσκολεύει πάρα πολύ να συμβιώσει τόσο με τον εαυτό του όσο και με τους άλλους. Και ακόμα κι όταν νομίζει ότι έχει δουλέψει με αυτό και το έχει αντιμετωπίσει, έρχονται ορισμένες οριακές στιγμές στις οποίες δεν μπορεί να ξεφύγει από αυτό το σκοτάδι, που στην πραγματικότητα απλώς είχε κρύψει χωρίς να το έχει επεξεργαστεί.

Άλλωστε, η πατριαρχία δεν αφορά μόνο τις γυναίκες. Επηρεάζει και τους ίδιους τους άντρες. Κάτι που πολλοί, κυρίως άντρες, δεν αντιλαμβάνονται.

Εντελώς. Και νομίζω ότι γι’ αυτό είναι τόσο ενδιαφέρον το έργο.

Όσον αφορά τον δικό μου ρόλο, χωρίς να θέλω να κάνω spoiler, γιατί πρόκειται και για μια κωμωδία μυστηρίου, είναι κάτι πολύ ιδιαίτερο και θα έλεγα πολύ μακριά από εμένα. Υποδύομαι έναν 20χρονο φοιτητή που είναι τράπερ.

Στην ιστορία υπάρχουν τρεις κολλητοί φίλοι, οι οποίοι, μετά από έναν καβγά που είχαν τρεις μήνες νωρίτερα, αποφασίζουν να συναντηθούν στο υπόγειο του ενός για να συμφιλιωθούν και να πιουν ένα μπουκάλι Johnnie Walker Blue Label. Ο ένας από αυτούς έχει τη φαεινή ιδέα να καλέσει αυτόν τον τράπερ για να τους προμηθεύσει ναρκωτικά. Από εκεί ξεκινά μια βραδιά με συνέπειες και γεγονότα που δεν αποκαλύπτονται εξαρχής. Στην πορεία διαπιστώνεις ότι τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά από αυτό που φαίνονται με την πρώτη ματιά.

Νομίζω ότι είναι πολύ ενδιαφέρον και έχει να κάνει με τον τρόπο που γράφει ο Γιώργος Τσουρής. Θεωρώ ότι είναι μια πολύ δυνατή συγγραφική του στιγμή. Μου αρέσει πολύ η δραματουργία που δημιουργεί με την ομάδα του.

Ο τρόπος με τον οποίο ένα πάρα πολύ σοβαρό θέμα προσεγγίζεται με χιούμορ, όχι για να ευτελιστεί, αλλά κυρίως για να αποφορτιστεί. Και υπάρχουν στιγμές που γελάς και ξαφνικά αναρωτιέσαι: «Με τι γελάω τώρα;». Τα θέματα με τα οποία καταπιάνεται είναι τόσο βαριά και ακραία, ώστε το χιούμορ λειτουργεί σαν ανάσα. Με ενδιαφέρει πάρα πολύ αυτή η λειτουργία του χιούμορ μέσα στη θεατρική αφήγηση.

Το χιούμορ, με αυτόν τον τρόπο, κάνει και τα δύσκολα θέματα λίγο πιο προσιτά στο κοινό. Ίσως επειδή δεν υπάρχει τόσο πολύ ο διδακτισμός που συχνά κάνει τον θεατή να αντιδρά ή να κλείνεται στον εαυτό του, δεν σου κουνάει το δάχτυλο.

Ακριβώς. Το χιούμορ αποφορτίζει την κατάσταση, αλλά ταυτόχρονα, όταν το έργο βαθαίνει και σοβαρεύει, αυτό που συμβαίνει πονάει περισσότερο. Γιατί δεν σε έχει προετοιμάσει σταδιακά γι’ αυτό. Έρχεται ξαφνικά να σου μιλήσει για κάτι που σε αφορά πάρα πολύ, κάτι σκοτεινό, με τόσο ευθύ και ωμό τρόπο, ώστε, επειδή λίγο πριν γελούσες, σοκάρεσαι. Όπως ακριβώς μπορεί να συμβεί και στην πραγματική ζωή.

Η παράσταση είναι σε σκηνοθεσία του Γιώργου Τσουρή και παίζουμε ο Ιωσήφ Ιωσηφίδης, ο Μάνος Καζαμίας, ο Γιώργος Τσουρής, η Βάλια Παπακωνσταντίνου κι εγώ. Είναι πραγματικά πολύ συγκινητικό το πώς έχει ανταποκριθεί ο κόσμος. Και νομίζω ότι η φόρμα του έργου, για την οποία μιλήσαμε, έχει παίξει σημαντικό ρόλο σε αυτή την ανταπόκριση.

Στην Ελλάδα του 2026, πόσο δύσκολο είναι για έναν νέο ηθοποιό να βιοπορίζεται αποκλειστικά από το θέατρο και την τηλεόραση; Πώς διαχειρίζεσαι την ανασφάλεια για το αν θα έχεις δουλειά την επόμενη χρονιά ή αν μια παράσταση ή μια σειρά θα έχει την αναμενόμενη επιτυχία;

Θα έλεγα ότι, παρατηρώντας τον εαυτό μου, κάθε χρόνο το διαχειρίζομαι και λίγο καλύτερα. Προσπαθώ να είμαι όλο και πιο ψύχραιμος. Ούτως ή άλλως, από τη στιγμή που ξεκινάς, που βγαίνεις από τη σχολή, τα πράγματα σιγά σιγά απομυθοποιούνται.

Βλέπω ανθρώπους και φίλους μου, οι περισσότεροι από τους οποίους δεν είναι του χώρου, που ακόμα κι όταν έχουν μια σταθερή δουλειά, αισθάνονται ανασφαλείς. Δεν το συνδέω απαραίτητα με κυβερνήσεις. Το συνδέω με τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί πλέον η αγορά.

Καταλαβαίνεις ότι πρέπει να κρατήσεις μέσα σου τη φλόγα του μύθου, της τέχνης και της αγάπης για αυτή τη δουλειά, γιατί αυτό είναι που σου δίνει κίνητρο και ζωή. Αλλά ταυτόχρονα καταλαβαίνεις ότι πρόκειται για ένα επάγγελμα που, όπως όλα, λειτουργεί με οικονομικούς όρους και με όρους αγοράς.

Και αυτό δεν ισχύει μόνο στην τηλεόραση. Ισχύει και στο θέατρο, ίσως μάλιστα με πιο ακραίο και άγριο τρόπο. Γιατί στο θέατρο υπάρχει πολύ άμεση επαφή με τον «πελάτη», εντός εισαγωγικών. Αν μια παράσταση δεν πάει καλά, βλέπεις τις άδειες καρέκλες από κάτω. Επομένως, θωρακίζεσαι και προχωράς.

Νιώθω, πάντως, ότι ζούμε σε μια εποχή και σε μια φάση του καπιταλισμού στην οποία η ανασφάλεια είναι κομμάτι της δουλειάς και της αγοράς γενικότερα. Βλέπω ανθρώπους και φίλους μου, οι περισσότεροι από τους οποίους δεν είναι του χώρου, που ακόμα κι όταν έχουν μια σταθερή δουλειά, αισθάνονται ανασφαλείς. Δεν το συνδέω απαραίτητα με κυβερνήσεις. Το συνδέω με τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί πλέον η αγορά.

Ακόμα κι αν εργάζεσαι σε μια εταιρεία και έχεις μια σταθερή θέση, όταν βλέπεις πόσα πράγματα πρέπει να κάνεις, πόσο προσωπικό χρόνο πρέπει να θυσιάσεις και μέχρι ποιο σημείο πρέπει να φτάσουν οι αντοχές σου για να διατηρήσεις τη θέση σου, αυτό από μόνο του δημιουργεί ανασφάλεια.

Σίγουρα, όταν κάνεις μια καλλιτεχνική δουλειά, ένα επάγγελμα που απαιτεί κάθε έξι μήνες ή κάθε χρόνο να αλλάζεις έργο, εργοδότη και συναδέλφους, να επαναδιαπραγματεύεσαι τους οικονομικούς όρους σου, μέσα σε μια αγορά χωρίς συλλογική σύμβαση, όπου είσαι μόνος σου, όλο αυτό σε αγχώνει και σου δημιουργεί μεγάλη ανασφάλεια.

Αλλά από ένα σημείο και μετά έχω καταλάβει ότι αυτό δεν αλλάζει εύκολα. Είναι μέρος της συνθήκης της δουλειάς. Οπότε το αντιμετωπίζεις με έναν κυνισμό, παρόμοιο με εκείνον του Πέτρου στο κάμπινγκ, και προχωράς βλέποντας και κάνοντας. Κυρίως, προσδοκώντας μέσα από τη δουλειά να συναντάς όμορφες ιστορίες και ενδιαφέροντες ανθρώπους.

Αν έχω αυτά τα δύο, κάπως καθησυχάζομαι και λέω ότι αξίζει τον κόπο. Παρά τις δυσκολίες, την τοξικότητα, το σκοτάδι και όλη τη σαπίλα που πρέπει πολλές φορές να υπερκεράσεις για να μπορέσεις να επιβιώσεις μέσα σε αυτό το περιβάλλον.

Ας έρθουμε τώρα στον ίδιο τον Στρατή. Ποιος είσαι πίσω από τους ρόλους; Πώς θα περιέγραφες τον εαυτό σου; Και, πρώτα απ’ όλα, θα πήγαινες να ζήσεις σε ένα κάμπινγκ όπως ο Πέτρος;

Σίγουρα θα πήγαινα! Άλλωστε, από μικρός έχω μάθει να κάνω κάμπινγκ. Με τους γονείς μου κάναμε οργανωμένο κάμπινγκ, οπότε έχω μεγαλώσει με αυτή την εμπειρία. Και εξακολουθώ να πηγαίνω κάθε χρόνο. Αγαπημένο μου μέρος είναι η Νάξος, το κάμπινγκ στον Μάραγκα. Πηγαίνω κάθε χρόνο. Κάνω και ελεύθερο κάμπινγκ, αλλά μου αρέσει πολύ και το οργανωμένο, γιατί σου επιτρέπει να μείνεις πολλές μέρες.

Τώρα, το να περιγράψεις τον εαυτό σου είναι δύσκολο.

Πάντως, φαίνεσαι αισιόδοξος άνθρωπος.

Προσπαθώ να είμαι. Έχει πολλή πλάκα, γιατί γενικά είμαι πολύ ήρεμος άνθρωπος, αλλά οι φίλοι μου και όσοι με βλέπουν να οδηγώ παρατηρούν ότι εκνευρίζομαι πάρα πολύ όταν συναντώ αγένεια ή βλακεία στον δρόμο. Εκεί μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι! Νομίζω ότι αυτό συμβαίνει κυρίως επειδή φοβάμαι την ώρα που οδηγώ. Σκέφτομαι ότι δεν πρέπει να πάθουμε τίποτα.

Κατά τα άλλα, θα έλεγα ότι ένα πολύ βασικό χαρακτηριστικό μου είναι οι φιλίες μου. Έχω φίλους καρδιακούς, τους οποίους αγαπώ πάρα πολύ, και νιώθω πολύ τυχερός που τους έχω.

Τα τελευταία τρία χρόνια προσπαθώ επίσης να πιέζω τον εαυτό μου να έχει πάντα ένα βιβλίο στην τσάντα του και να διαβάζει. Δεν προλαβαίνω πάντα όσο θα ήθελα, αλλά προσπαθώ να διαβάζω έστω δύο ή πέντε σελίδες την ημέρα. Φτιάχνω και μια λίστα. Όταν βλέπω κάποιο βιβλίο που με ενδιαφέρει, το σημειώνω για να το αγοράσω κάποια στιγμή.

Και έρχεται, τελικά, αυτή η στιγμή;

Έρχεται! Πέρυσι, στα γενέθλιά μου, αποφάσισα να κάνω ένα δώρο στον εαυτό μου. Έκανα μια ηλεκτρονική παραγγελία από βιβλιοπωλείο και αγόρασα 32 βιβλία. Έχω διαβάσει αρκετά από τότε, αλλά υπάρχουν ακόμα κάποια που περιμένουν. Σιγά σιγά μειώνονται!

Μου αρέσει πάρα πολύ το καλοκαίρι, το λατρεύω. Μου αρέσουν επίσης πολύ τα ταξίδια, παρόλο που λόγω της δουλειάς μου δεν μπορώ να κάνω όσα θα ήθελα. Είναι δύσκολο για εμάς να πάρουμε άδεια για να ταξιδέψουμε. Το καλοκαίρι μπορεί να έχουμε περιοδείες, γυρίσματα ή άλλες επαγγελματικές υποχρεώσεις. Αγαπώ πάρα πολύ τη θάλασσα.

Ποιοι είναι οι καλλιτεχνικοί σου στόχοι για τα επόμενα πέντε χρόνια; Υπάρχει κάποιο είδος, κάποιος ρόλος ή κάποιος χώρος, όπως ο κινηματογράφος, στον οποίο θα ήθελες να δοκιμαστείς;

Όπως σου είπα και πριν, αυτό που θέλω σε αυτή τη φάση, και για τα επόμενα πέντε χρόνια, είναι να συνεχίσω να δοκιμάζομαι σε διαφορετικά πράγματα από αυτά που κάνω κάθε χρονιά. Να δω τις δυνατότητές μου, τις αντοχές μου, να διαμορφώσω τις ανάγκες μου και να τις ακολουθήσω καλλιτεχνικά.

Στον κινηματογράφο θα ήθελα πάρα πολύ να κάνω πράγματα, γιατί πρακτικά δεν έχω κάνει. Η σχέση μου με την κάμερα μέχρι τώρα έχει να κάνει μόνο με την τηλεόραση. Θα ήθελα να δω πώς είναι η διαδικασία στον κινηματογράφο, πώς είναι να έχεις περισσότερο χρόνο για να φτιάξεις κάτι, να δημιουργήσεις κάτι με μια διαφορετική διαδικασία.

Από την άλλη, θα ήθελα πολύ να ξαναπαίξω στην Επίδαυρο.

Αλήθεια, πώς ήταν αυτή σου η εμπειρία σου;

Ήταν φοβερή. Το έχω κάνει δύο φορές, και τις δύο με την «Αντιγόνη». Είναι ένας χώρος πολύ ιδιαίτερος ενεργειακά, με τον οποίο κάθε φορά δημιουργείς μια διαφορετική σύνδεση. Είναι μια φοβερή εμπειρία για έναν ηθοποιό.

Γενικότερα, η επαφή με το αρχαίο δράμα είναι κάτι εξαιρετικό. Πρόκειται για μια πολύ απαιτητική δοκιμασία, πολύ διαφορετική από τα υπόλοιπα πράγματα που κάνεις στο θέατρο. Η επαφή με αυτόν τον λόγο, με την ποίησή του, αλλά και με τη δράση που εμπεριέχει, είναι μοναδική.

Γιατί το φοβερό είναι ότι η δράση βρίσκεται μέσα στον λόγο. Είναι δημόσιος λόγος, τα πάντα λέγονται δημόσια. Επομένως, απαιτεί έναν διαφορετικό τρόπο προσέγγισης και έχει πάρα πολύ ενδιαφέρον.

Θα ήθελα επίσης να κάνω πιο κλασικό ρεπερτόριο, και εννοώ και σε κλειστό θέατρο. Να ασχοληθώ με συγγραφείς με τους οποίους δεν έχω καταπιαστεί μέχρι τώρα. Με τον Σαίξπηρ, για παράδειγμα, που δεν έχει τύχει να κάνω. Με τον Τσέχοφ, που τον αγαπώ πάρα πολύ. Στο θέατρο έχω ασχοληθεί περισσότερο με σύγχρονα έργα.

Αυτό που με ενδιαφέρει, τελικά, είναι να συνεχίσω να κατορθώνω να ζω από αυτή τη δουλειά, κάτι που είναι από μόνο του απαιτητικό. Να συναντώ και να επικοινωνώ με συνεργάτες και συντελεστές που θαυμάζω, ανθρώπους που έχουν να μου δώσουν ενδιαφέροντα πράγματα, και να αφηγούμαι όμορφες ιστορίες. Αυτά είναι που σκέφτομαι σε σχέση με τη δουλειά. Γενικότερα, είμαι σε μια φάση που δεν βάζω πολύ συγκεκριμένους στόχους στο μυαλό μου.

Είμαι ανοιχτός. Άλλωστε, την καλλιτεχνική πορεία τη φαντάζομαι περισσότερο ως έναν αγώνα αντοχής παρά ως έναν αγώνα δρόμου. Δεν σκέφτομαι τόσο την επόμενη στάση ή τον επόμενο στόχο, όσο τη συνέχεια και τον τρόπο με τον οποίο θα πορευτώ μέσα σε αυτή τη διαδρομή. Αυτό με αφορά περισσότερο αυτή την περίοδο.

Ως νέος άνθρωπος που ζει στην Αθήνα, στην Ελλάδα του 2026, πώς βλέπεις τα πράγματα γύρω σου; Πόσο αισιόδοξος είσαι για το μέλλον;

Μιλήσαμε λίγο πριν για την αγορά εργασίας. Η Αθήνα μού δημιουργεί πάντα πολύ διφορούμενα συναισθήματα. Νιώθω ότι είναι μια ευρωπαϊκή πρωτεύουσα στην οποία πρέπει να ψάξεις πολύ για να βρεις την ομορφιά. Σε άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, για παράδειγμα, πηγαίνεις σε ένα ιστορικό κέντρο και η ομορφιά είναι μπροστά σου. Η Αθήνα είναι ένα συνονθύλευμα πραγμάτων. Αλλά, αναπόφευκτα, η δουλειά μου βρίσκεται εδώ.

Ο μόνος δρόμος που μας απομένει, ως πολιτική και κοινωνική στάση, είναι η αλληλεγγύη.

Όσον αφορά γενικότερα την κατάσταση, αυτό που με απασχολεί είναι ότι νιώθω πως βρισκόμαστε σε μια εποχή στην οποία, με έναν τρόπο, όλα έχουν αποτύχει. Από τον κρατικό κομμουνισμό μέχρι τον νεοφιλελευθερισμό και την αυτορρύθμιση της αγοράς, όλα μοιάζουν να έχουν αποτύχει με κάποιον τρόπο. εν βλέπεις ότι κάτι πραγματικά πετυχαίνει. Επομένως, θεωρώ ότι ο μόνος δρόμος που μας απομένει, ως πολιτική και κοινωνική στάση, είναι η αλληλεγγύη.

Η αλληλεγγύη είναι μια πανανθρώπινη αξία. Και ξέρω ότι αυτό που λέω ακούγεται πολύ γενικό. Αλλά έχει να κάνει με το πώς στέκεσαι στον δρόμο όταν βλέπεις κάποιον που έχει ανάγκη. Με το πώς οδηγείς. Με το πώς συμπεριφέρεσαι στον χώρο εργασίας σου. Γιατί στην πραγματικότητα, από τη στιγμή που δεν έχουμε πια ιδεολογίες και σταθερά αξιακά και ιδεολογικά σημεία αναφοράς από τα οποία να μπορούμε να κρατηθούμε, το μόνο που μας απομένει είναι να έχουμε ο ένας τον άλλον.

Εκεί βρίσκεται το ζήτημα. Στο πώς θα οργανωθείς, πώς θα επικοινωνήσεις και πώς θα σταθείς δίπλα στον άλλον, ώστε να μπορέσει κι εκείνος να σταθεί δίπλα σου. Δεν θα έλεγα, βέβαια, ότι βρισκόμαστε σε πολύ καλή κατεύθυνση ως προς αυτό. Νιώθω ότι ζούμε σε μια εποχή που μας κλείνει όλο και περισσότερο στον εαυτό μας. Μια εποχή που μας δημιουργεί την αίσθηση ότι η συσπείρωση δεν έχει και πολύ νόημα, αφού τίποτα δεν φαίνεται να πετυχαίνει.

Από την άλλη, τι άλλο μας μένει;

Έχουμε τουλάχιστον την τέχνη.

Ναι, τουλάχιστον έχουμε την τέχνη. Και συμφωνώ με αυτό, γιατί η τέχνη έχει να κάνει με την επικοινωνία. Το θέατρο σίγουρα, γιατί είναι ένα πολύ συλλογικό, ομαδικό άθλημα.

Αλλά και οποιαδήποτε άλλη τέχνη. Ακόμα και η ζωγραφική σημαίνει ότι κάποιος δημιουργεί κάτι επειδή θέλει να πει κάτι, να επικοινωνήσει με κάποιον που θα το δει. Αυτό από μόνο του είναι πολύ σημαντικό.