Θεωρία των δύο άκρων, 2026 edition, στις οθόνες σας

Mία και μόνο νίκη της Αριστεράς, στις τοπικές εκλογές του Βερολίνου, έβγαλε τα κοφτερά σπαθιά της προπαγάνδας από τα θηκάρια.

Οπως μάς πληροφορούν έγκριτοι δημοσιολογούντες, η ριζοσπαστική Αριστερά (αν θεωρήσουμε τέτοια τη Die Linke στη Γερμανία) μπορεί να αποδειχθεί εξίσου επικίνδυνη με την ακροδεξιά, ακόμα και στην εξτρεμιστική μορφή της, όπως είναι η AfD.

Να την πάλι η θεωρία των δύο άκρων! Ετοιμη να προσφέρει τις υπηρεσίες της στο σύστημα για να το κρατήσει όρθιο και σ’ αυτή τη δύσκολη στιγμή. Ριζοσπαστική Αριστερά και ακροδεξιά το ίδιο και το αυτό.

Στην Ελλάδα το έργο το παρακολουθήσαμε με όλες του τις χαρακτηριστικές λεπτομέρειες στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας. Να θυμίσουμε εδώ την πραγματικότητα: Πριν τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα στο Κερατσίνι, η Χρυσή Αυγή είχε κανονικοποιηθεί σχεδόν απόλυτα. Παρά τα πογκρόμ, τους ξυλοδαρμούς, ακόμα και το φόνο του Λουκμάν στα Πετράλωνα (ήταν ξένος ο έρμος και δεν τον έκλαψε σχεδόν κανείς) οι Ελληνες ναζίστες απολάμβαναν δάφνες.

Και είναι κοινό μας μυστικό ότι ο Τάκης Μπαλτάκος, η “ψυχή” της κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου, συνομιλούσε σαν καλός φίλος με τον Κασιδιάρη την ώρα που άλλοι δημοσιολογούντες ορέγονταν “μία σοβαρή Χρυσή Αυγή” που θα μπορούσε να εξελιχθεί σε αξιόπιστο κυβερνητικό εταίρο.

Το αίμα του Φύσσα σάρωσε αυτούς τους σχεδιασμούς αφού και το τελευταίο φύλλο συκής είχε πέσει. Οι δικογραφίες βγήκαν από τα αραχνιασμένα υπουργικά συρτάρια και η Χρυσή Αυγή καταδικάστηκε ως αυτό που ήταν πάντα: Εγκληματική οργάνωση.

Αντιθέτως, η ριζοσπαστική Αριστερά της χώρας κυβέρνησε, σεβάστηκε απολύτως τη φιλελεύθερη δημοκρατία (αν αυτή είναι η ανησυχία κάποιων) και η διακυβέρνησή της παρήγαγε συγκεκριμένα πολιτικά αποτελέσματα, διαφωνεί ή συμφωνεί κανείς με την πολιτική της κυβέρνησης Τσίπρα. Οι όποιες ανησυχίες των ακροκεντρώων πετάχθηκαν στον κάλαθο των αχρήστων.

Τώρα όμως, με αφορμή όσα έγιναν στο Βερολίνο, το ανιστόρητο τροπάριο άρχισε και πάλι. Αφελείς συγκρίσεις, πολιτικά άτοπες, μεταξύ της Die Linke και της AfD, φανερώνουν έναν ανεξήγητο πανικό. Οπως και οι υποκλίσεις στις συστημικές δυνάμεις που οδήγησαν με τις πολιτικές τους την Ευρώπη σε τρομερά αδιέξοδα. “Ναι” μας λένε “όντως μπορεί να απέτυχαν αλλά σ’ αυτούς πρέπει να δοθεί και πάλι η διακυβέρνηση γιατί αυτοί σέβονται τη φιλελεύθερη δημοκρατία”.

Προσπαθούμε να καταλάβουμε γιατί (για παράδειγμα) οι Χριστιανοδημοκράτες του Μερτς αγαπούν τόσο πολύ τη δημοκρατία και η Die Linke όχι. Γιατί, στα καθ’ ημάς, η Νέα Δημοκρατία του Σαμαρά ήταν μία “υπεύθυνη” δύναμη και ο ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα όχι. Γιατί ο Μακρόν στη Γαλλία είναι περισσότερο δημοκράτης από τον Μελανσόν και πάει λέγοντας.

Τα ράσα δεν κάνουν τον παπά, όπως θέλουν να πείσουν οι πάντα πεισματάρηδες ακροκεντρώοι οι οποίοι, ειρήσθω εν παρόδω, δεν δείχνουν να ανησυχούν ιδιαίτερα που η κυβέρνηση Μητσοτάκη διαθέτει ακραιφνείς ακροδεξιούς στις τάξεις της.

Ο σεβασμός στη Δημοκρατία αποδεικνύεται στο γήπεδο της καθημερινής πολιτικής πρακτικής και της εξουσίας. Κυβερνάς με βάση αξίες; Κυβερνάς για τους πολλούς και το συλλογικό συμφέρον; Αντιστέκεσαι και πολεμάς τη διαφθορά; Ναι, είσαι δημοκράτης.

Ομως, αν κυβερνάς για τα καρτέλ, αν εξουσιάζεις τους πολλούς προς όφελος των λίγων, αν νομοθετείς για φίλους και γνωστούς, έχεις κατέβει από το λεωφορείο της Δημοκρατίας και έχεις ανέβει σ’ αυτό της δημαγωγίας. Τότε γίνεσαι καταγέλαστος και παραδίδεσαι στη χλεύη της ιστορίας. Καλά, αν κάνεις και υποκλοπές κιόλας, καταλαβαίνετε, η απαξίωση γίνεται ακόμη μεγαλύτερη.

Nα είστε σίγουρες και σίγουροι. Κάποιες και κάποιοι θα επιχειρήσουν και πάλι να “φυλακίσουν” τις πολιτικές επιλογές σας μέσα στο μαντρί του συστημισμού όπως οι ίδιοι το αντιλαμβάνονται. Πάνω από όλα θα προσπαθήσουν να σας πείσουν ότι ακροδεξιά και αριστερά είναι η ίδια πολιτική προβιά, η ίδια πολιτική μήτρα.
Κάποιες και κάποιοι επίσης, θα σας τρομοκρατήσουν λέγοντας ότι πιθανή αλλαγή της ψήφου σας μπορεί να προκαλέσει ακυβερνησία, να σωρρεύσει δεινά, να τινάξει τα πάντα στον αέρα.

Αναρωτηθείτε, σ’ αυτήν την περίπτωση, ποιοι ευνοούνται από τη συνέχιση της σημερινής κατάστασης στην Ελλάδα και στην Ευρώπη και γιατί επιμένουν τόσο πολύ σε ανιστόρητες, πολιτικά ανώριμες και από την ίδια τη ζωή μη εκπληρούμενες “προφητείες”.

Πάνω απ’ όλα σκεφτείτε: Πόσο διαολεμένα συστημική ως πολιτική δύναμη είναι η ακροδεξιά, πώς “φίλιωσε” μέσα σε μία νύχτα με το μεγάλο γερμανικό κεφάλαιο ο Χίτλερ και πως η Χρυσή Αυγή στα εν Ελλάδι ερωτεύτηκε κεραυνοβόλα τους Ελληνες εφοπλιστές την περίοδο της πολιτικής ακμής της.

Δεν είναι, ξέρετε, αντισυστημικοί, είναι το ίδιο το σύστημα στην πιο απεχθή μορφή του…