Λάικ – ντισλάικ: Από το συρτάκι των Deep Purple μέχρι τα απλήρωτα της Γκίλφοϊλ

Τα λάικ και τα ντισλάικ σε όσα παρατηρήσαμε στις βόλτες μας στην πόλη και στα θεάματα που βλέπουμε κάθε εβδομάδα και που συνήθως τα συζητάμε μόνο μεταξύ μας.

Σε αυτήν την στήλη, θα προσπαθήσουμε να καταγράφουμε σε τακτική βάση τι μας άρεσε και τι δε μας άρεσε, τα λάικ και τα ντισλάικ, τι μας έκανε εντύπωση και τι μας ξάφνιασε. Όχι, τόσο σε επίπεδο κριτικής, όσο σε επίπεδο ελεύθερου συνειρμού.

Από τα μεγάλα πολιτιστικά γεγονότα μέχρι τα μικρότερα, αλλά και τα σχεδόν αόρατα, αυτά που υπάρχουν παντού μέσα στη ζωή μας. Όσα παρατηρούμε στις βόλτες μας στην πόλη και στα θεάματα που βλέπουμε κάθε εβδομάδα και που τα συζητάμε μόνο μεταξύ μας.

ΛΑΪΚ

Ο Έβρος του Γιωργή Τσουρή, ο Μεγάλος Αδελφός, μαθητές στους δρόμους και Babylon Berlin για τη Γεωργία Οικονόμου

Συγκλονιστικός ο «Έβρος απέναντι» των Ρέππα – Παπαθανασίου, σε μια υποδειγματική σκηνοθεσία του Γιωργή Τσουρή. Ένα έργο που σε κάνει να γελάς και την επόμενη στιγμή να παγώνεις, αναγνωρίζοντας τη σκοτεινή πλευρά της ελληνικής κοινωνίας. Με πέντε εξαιρετικές ερμηνείες και μια καθηλωτική Άννα Κουτσαφτίκη. Χωρίς καμία αμφιβολία, μιλάμε για ένα από τα πιο δυνατά θεατρικά χαρτιά της χρονιάς.

Το ανατριχιαστικό με το «1984» του Τζορτζ Όργουελ είναι πως δεν μοιάζει πια με προφητεία για ένα ζοφερό μέλλον, αλλά με περιγραφή του παρόντος. Επιτήρηση, χειραγώγηση, παραποίηση της αλήθειας, έλεγχος της σκέψης. Όσα κάποτε φάνταζαν δυστοπική φαντασία ηχούν σήμερα τρομακτικά οικεία. Ο Γιώργος Παπαγεωργίου μάς υπενθυμίζει σκηνικά πως ο Μεγάλος Αδελφός δεν είναι πια τόσο μακριά. Είναι εδώ, γύρω μας. Μην χάσετε αυτό το one man show στο θέατρο Δίπυλον.

Χιλιάδες μαθητές βγαίνουν στους δρόμους διεκδικώντας το αυτονόητο: σχολεία με καθηγητές, αξιοπρεπείς υποδομές και ουσιαστική δημόσια εκπαίδευση. Και το σημαντικότερο; Δεν είναι μόνοι. Γονείς και εκπαιδευτικοί στέκονται στο πλευρό τους, μετατρέποντας τα σχολικά προβλήματα σε υπόθεση ολόκληρης της κοινωνίας. Γιατί η μαθητική διαμαρτυρία δεν είναι απλώς μια κλειστή σχολική πόρτα ή μια χαμένη ημέρα μαθημάτων. Είναι η διεκδίκηση ενός καλύτερου μέλλοντος. Και η υπενθύμιση ότι η νέα γενιά έχει φωνή, άποψη και απαιτήσεις.

Αριστουργηματικός ο πέμπτος και τελευταίος κύκλος του «Babylon Berlin». Ο Χίτλερ ανεβαίνει στην εξουσία, η Δημοκρατία καταρρέει και μια ολόκληρη κοινωνία παρακολουθεί το σκοτάδι να απλώνεται, σχεδόν σαν να πρόκειται για κάτι φυσιολογικό. Το πιο ανατριχιαστικό όμως δεν είναι όσα συνέβησαν το 1933. Είναι πόσο επικίνδυνα οικεία μοιάζουν σήμερα. Η Ιστορία προειδοποιεί. Εμείς ακούμε;

Deep Purple, David Byrne και μια σκάλα για τον ουρανό, για τη Χριστίνα Τσατσαράγκου

Στους Deep Purple περάσαμε πιο ωραία απ’ ό,τι πιστεύαμε. Όχι, δεν ήταν μόνο εξηντάρηδες στην αίθουσα και όχι, δεν κινδύνευσαν οι Purple να καταρρεύσουν στη σκηνή γιατί είναι περίπου 80 (εκτός από τον Simon McBride). Οι γερόλυκοι της ροκ μάς έβαλαν τα γυαλιά και μας έκαναν να ξελαρυγγιαστούμε στο «Smoke on the Water». Ο Don Airey, σε ένα απίστευτο σόλο, έπαιξε μελωδίες από τον «Ζορμπά» και τα «Παιδιά του Πειραιά». Να ακούς Θεοδωράκη και Χατζιδάκι από τους Deep Purple είναι σουρεάλ!

Και μια συγκινητική λεπτομέρεια που μας τράβηξε το μάτι. Εκεί, σε μια ακρούλα στον εξοπλισμό του Airey, στεκόταν μια μικρή φιγούρα του Ozzy. «Ο Ozzy με προσέχει!» είχε πει γελώντας σε συνέντευξή του το 2014. Τη φιγούρα τού την είχε χαρίσει ο Michael Berger, που φρόντιζε τις κιθάρες του Steve Morse στους Deep Purple. Ο Berger ήταν μεγάλος θαυμαστής του Ozzy και αγαπούσε ιδιαίτερα το «Mr. Crowley». Τη χαρακτηριστική εισαγωγή του τραγουδιού στα πλήκτρα την είχε δημιουργήσει ο ίδιος ο Airey, όταν έπαιζε με τον Ozzy. Η μικρή φιγούρα είχε ήδη τότε τη θέση της δίπλα του στη σκηνή. Και την κρατά μέχρι σήμερα.

Τι ωραίο που ήταν το “David Byrne’s American Utopia” στον Δαναό. Μια πραγματική μουσική γιορτή ενότητας… χωρίς παπούτσια. Και τίποτα να μην ήξερες για το πού, πώς, ποιος… να μην είχες ξαναδεί και ξανακούσει ποτέ τίποτα για αυτόν τον Byrne ή τον Σπάικ λι που σκηνοθέτησε αυτό το υπέροχο μουσικό ντοκιμαντέρ θα καταλάβαινες το μεγαλείο της απλότητας και της ουσίας πίσω από τα τραγούδια και τα μηνύματα αυτής της παράστασης.

Για το τρέιλερ της νέας Νάρνια (The Magician’s Nephew) από κινηματογραφικής άποψης μπορείς να πεις ό,τι θέλεις – η μουσική επένδυση όμως με το «Stairway to Heaven» των Led Zeppelin είναι ένα αριστούργημα. Πόσες διαστάσεις έχει αυτό το κομμάτι είναι αδιανόητο. Η σκηνοθέτις Greta Gerwig συνάντησε προσωπικά τον Robert Plant και τον Jimmy Page και τους έπεισε να παραχωρήσουν το τραγούδι για το πρώτο τρέιλερ του «Narnia: The Magician’s Nephew».

Οι Fontaines D.C. κυκλοφόρησαν το “Where Is Gone?”, τη συνεργασία τους με τη ROSALÍA. Και είναι πολύ ωραίο! Πρόκειται για το τρίτο τραγούδι που αποκαλύπτεται από το επερχόμενο άλμπουμ τους, Dopamine Chamber. Το τραγούδι έχει ιδιαίτερη σημασία για τον Carlos O’Connell, που δηλώνει θαυμαστής της ROSALÍA και το τελευταίο διάστημα θέλει να επανασυνδεθεί με τις ισπανικές του ρίζες.

Fontaines D.C., “Μια Μέρα στη Ζωή της Τζο” και Γκάρεθ Σάουθγκεϊτ, για τον Θοδωρή Δημητρόπουλο

Έχω κολλήσει πολύ με το Where Is Gone? των Fontaines D.C. με τη Rosalia. Είμαι σίγουρος πως αυτό το τραγούδι από μόνο του ευθύνεται για τη μεσοβδόμαδη βροχή που φάγαμε επί ένα διήμερο, για τέτοιο mood μιλάμε. Το δε ρεφρέν το έχω τρελάνει στο ριπίτ, είτε μαγειρεύω είτε περιμένω το ασανσέρ είτε κάνω μπάνιο αυτό μουρμουράω. Ε ρε τι έχει να γίνει στο Primavera τον Μάιο όταν μπει αυτό το κομμάτι κι οι πάντες γύρω θα αγκαλιάζονται ή θα κλείνουν τα μάτια.

Μιλώντας για Primavera, και για να έρθω λίγο και στα δικά μου, έχω πάθε μια μικρή αρρώστια με το Perfect Pinterest Garden από Porter Robinson, σε remix από Ninajirachi και underscores. Δεδομένου ότι η underscores θα φέρνει την hyperpop ηφαιστειώδη μουσική της στο Primavera, και η Ninajirachi θα κλείσει το φεστιβάλ με ένα DJ σετ με τον Skrillex(!) νομίζω πως μπορούμε μετά βεβαιότητας να περιμένουμε αυτό το κομμάτι όχι μόνο να παίξει, αλλά και πιθανότατα να είναι αυτό με το οποίο θα αποχαιρετήσω τη μέση μου.

Στα εγχώρια, δυναμική παρουσία από το ελληνικό σινεμά στις shortlists που ανακοινώθηκαν για τα φετινά Ευρωπαϊκά Βραβεία Κινηματογράφου, τα οποία θα απονεμηθούν τον Ιανουάριο στην Αθήνα. Στην shortlist των μεγάλου μήκους ταινιών μυθοπλασίας συμπεριλαμβάνεται το “Κράτα Με” της Μυρσίνης Αριστείδου, η οποία μας τα έλεγε για την ταινία της πριν λίγες μέρες στο NEWS24/7, και το “Μια Μέρα στη Ζωή της Τζο: Κεφάλαιο Φαίδρα” της Ζακλίν Λέντζου, μια ταινία για την οποία σας γράφαμε πόσο πολύ μας εντυπωσίασε στο φεστιβάλ Βενετίας, όπου κέρδισε το βραβείο σκηνοθεσίας του τμήματος των Οριζόντων.

Η ταινία της Λέντζου μάλιστα προβλήθηκε και στο φεστιβάλ της Νέας Υόρκης όπου πήρε νέο γύρο θαυμασμού: «Μια ταινία που μας υπενθυμίζει πως οι ταινίες μπορούν να είναι οτιδήποτε», γράφει ο Ντέιβιντ Έρλικ στο indiewire, κατά τη γνώμη μου το καλύτερο κοπλιμέντο που μπορείς να κάνεις σε ένα έργο τέχνης.

Σας γράφαμε αποκλειστικά πριν λίγες μέρες για τις σειρές που θα δείξει φέτος το φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, αξίζει να ρίξετε μια ματιά γιατί όλες ενδιαφέρουσες δείχνουν, αλλά προσωπικά ΑΝΥΠΟΜΟΝΩ για το “Dear England”, μια σειρά για την προσπάθεια της Αγγλίας να φτάσει ξανά στην κορυφή ενός ποδοσφαιρικού τουρνουά, με προπονητή τον άνθρωπο-σύμβολο της διασημότερης ίσως κοντά-αλλά-τόσο-μακριά στιγμής της ως τότε ιστορίας της εθνικής, τον Γκάρεθ Σάουθγκεϊτ. Γουέλ, μαντέψτε και το 2021 τι έγινε!

Ανυπομονώ, λέμε.

ΝΤΙΣΛΑΙΚ

Ενδυματολογικό αλαλούμ και αγνώριστες γνωστές και ατροπίνη για τη Γεωργία Οικονόμου

Αυτό το ενδυματολογικό αλαλούμ των ημερών είναι πραγματικά απολαυστικό. Άλλες με παλτά, κασκόλ και δερμάτινες μπότες μέχρι το γόνατο κι άλλοι με μακό κοντομάνικα, λες και βρισκόμαστε σε διαφορετικά ημισφαίρια. Ο ένας ντυμένος για Σιβηρία, ο άλλος για Αύγουστο στην Πάρο. Αμ, δεν τρελάθηκε ο καιρός. Εμείς τρελαθήκαμε, και μάλιστα για τα καλά! Τι φασκιώνεστε, ωρέ; Οκτώβρης είναι, όχι Γενάρης!

Όχι, να το ξεπεράσω δεν μπορώ. Αυτό που συναντώ γνωστές μου στον δρόμο που δεν έχουν περάσει καν τα 45 και είναι αγνώριστες από τις Μουτζάρο και τις Οζέμπικ και τις πλαστικοποιημένες μούρες με τα ανασηκωμένα φρύδια με ξεπερνά αλήθεια. Και με ξεπερνά περισσότερο πως είμαι σίγουρη πως αν δεν είχαν κάνει κάτι, θα ήταν καλύτερες.

Ατροπίνη στο φαγητό του εν διαστάσει συζύγου της φέρεται να έβαζε μια 41χρονη στο Περιστέρι. Αν επιβεβαιωθούν οι καταγγελίες, μιλάμε για παράνοια κανονική. Εκεί που λες ότι οι ανθρώπινες σχέσεις έχουν πιάσει πάτο, ανακαλύπτεις πως υπάρχει και υπόγειο. Και μάλιστα χωρίς έξοδο κινδύνου.

Κατά τα άλλα, η άνευρη θεατρική και τηλεοπτική χρονιά συνεχίζεται και σύντομα θα χρειαστεί να πάρουμε και ένα μαξιλάρι στα θέατρα, μπας και παίρνοντας ένα μικρό power nap αντέξουμε και τα δεύτερα μέρη των παραστάσεων…

Αντίο Κίμπερλι και μην αφήσεις φέσια, για τη Χριστίνα Τσατσαράγκου

Αντίο στην Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, που δεν άφησε μπουζούκια, Μύκονο, Eurovision, υπουργεία και αγώνες μπάσκετ που να μην πάει. Εκδήλωση δεν άφησε. Από φέσια τι θα μας αφήσει; Από την άλλη, ας σεβαστούμε τον ιδρώτα αυτής της γυναίκας. Μέρα νύχτα στην πρώτη γραμμή των κοινωνικών εμφανίσεων, κάποιο χέρι έσφιγγε, κάποιον λόγο έβγαζε, κάποιον υπουργό συνόδευε, κάποιο σουξέ του Αργυρού τραγουδούσε. Οι τεμενάδες όσων έτρεχαν πίσω της για μια φωτογραφία είναι καταγεγραμμένοι. Θα χρειαστεί βέβαια λίγες μέρες για τη μετακόμιση. Τόσα ρούχα, παπούτσια και τιμαλφή δεν χωράνε εύκολα σε έναν ταπεινό διπλωματικό σάκο.

Κυρίες που πετάξατε τα σουτιέν σας στον A$AP Rocky – βρε παιδί μου πετάξτε του ένα κραγιόν, ένα καλσόν, μια φρουτιέρα βρε αδερφέ και αφήστε τα καημ;eνα τα σουτιέν, που άλλες γυναίκες κάποτε τα έκαιγαν και είχε και ένα νόημα. Μα να πετάμε σουτιέν το 2026; Σκέψου εξάλλου ότι αυτός ο A$AP έχει τόσα εσώρουχα που ντύνει μια διμοιρία. Ολάκερη εταιρία έχει η σύζυγος η Ριάνα, τα δικά σας τι να τα κάνει – να τα κρεμάσει πάνω από το τζάκι; Στα σκουπίδια θα πάνε ή θα στολίζουν την υστεροφημία του. Κατά τα άλλα να το πούμε αυτό, κούκλος είναι ο A$AP Rocky να τον χαίρεται η μανούλα του.

Τι μπαλαφάρα είναι αυτό το “Animals” με τον Μπεν Άφλεκ στο Netflix. Πιο βαρετό πιο ανούσιο πιο αναμενόμενο, πεθαίνεις. Η κατά τα άλλα υπέροχη Τζίλιαν Άντερσον (που την αναμένουμε στη Στέγη) παίζει μία “Σκάλι της κακιάς ώρας”, που προσπαθεί να σηκώσει τα γράδα της ταινίας, αλλά δεν τη γλιτώνει από την απόλυτη φλόπα. Καλά το φινάλε είναι για γέλια. Η σκηνή που ο Άφλεκ χάνει το γιο του – λέμε τώρα – είναι ίσως ό,τι πιο διεκπεραιωτικά φλατ έχει παίξει μέχρι σήμερα.

Τέλος τα βιβλία της Σάλι Ρούνεϊ στην Αγγλία, για τον Θοδωρή Δημητρόπουλο

Στην δημοκρατική κατά τα άλλα Αγγλία, είναι πλέον επίσημο πως θα αποσυρθούν από την κυκλοφορία τα βιβλία της Σάλι Ρούνεϊ, της δημοφιλέστατης ιρλανδής συγγραφέα του “Normal People”. Ο λόγος είναι η απόφαση του αγγλικού κράτους να νομοθετήσει την ακτιβιστική Palestine Action ως τρομοκρατική οργάνωση(!). Τα θυμάστε ίσως εκείνα τα πολύ ωραία που είχαν συμβεί, που η αγγλική αστυνομία συνελάμβανε συνταξιούχους επειδή κράταγαν πλακάτ Palestine Action σε ειρηνικές διαμαρτυρίες, για να υπερασπιστεί η αγγλική κυβέρνηση το δικαίωμα του Ισραήλ στη συνεχιζόμενη γενοκτονία της Γάζας.

Το αποτέλεσμα είναι πως η Ρούνεϊ, που δηλωμένα στηρίζει την Palestine Action, απαγορεύεται πλέον να λαμβάνει κέρδη από αγγλική εταιρεία στο όνομά της. Και ως εκ τούτου οι εκδότες της δήλωσαν επίσημα – εκτός από περηφάνια που συνεχίζουν να την εκδίδουν σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο – πως θα αποσύρουν τα βιβλία της από την αγγλική αγορά. Καθώς δεν είναι σωστό το να πουλάνε βιβλία των οποίων τα κέρδη δε μπορούν να αποδώσουν στη δημιουργό.

Ένα μήνα μετά τη σχετική νομοθεσία, η Ρούνεϊ είχε γράψει ένα κείμενο στους Irish Times όπου ξεκαθάριζε τη στήριξή της στην Palestine Action, κάτι απολύτως νόμιμο στην Ιρλανδία, όπου και ζει. (Η επίσκεψή της στην Αγγλία, είναι άλλο θέμα – κινδυνεύει με σύλληψη.) Όλα βαίνουν καλά και ήρεμα σε μια ακόμα μεγάλη δυτική δημοκρατία.