Ο νεκρός στρατιώτης που ξύπνησε σήμερα

Ενας στρατιώτης που έπεσε νεκρός στη μάχη των Αρδεννών. Θέλετε να είναι Γερμανός; Ας είναι και Αμερικανός, δεν έχει σημασία για την ιστορία μας. Ογδόντα χρόνια μετά τον χαμό του, μια χαραμάδα φωτός διαπερνά το μνήμα του και διακόπτει τον ύπνο του.

Και έτσι ο στρατιώτης μας αντικρίζει έναν κόσμο που δεν πρόλαβε να γνωρίσει. Και τον συγκρίνει με εκείνον που του στέρησε τη ζωή.

Η Ευρώπη είναι πια χωρίς εμφανή σύνορα. Περνάς από τη Γαλλία στη Γερμανία χωρίς να σε ελέγχει κανείς. Μπορείς να ταξιδέψεις οδικώς από την Ολλανδία ως την Ελλάδα χωρίς να χρειαστείς διαβατήριο και συνάλλαγμα. Ακόμα και οι Ελληνες με τους Βούλγαρους ξήλωσαν τα σύνορα που τους χώριζαν.

Ο στρατιώτης μας δυσκολεύεται να αντιληφθεί τι ακριβώς συνέβη. Οι Γερμανοί δεν έχουν καταλάβει τη Γαλλία. Οι Γάλλοι δεν έχουν καταλάβει τη Γερμανία. Κι όμως, οι δύο χώρες έχουν κοινό νόμισμα, κοινά συμφέροντα και υπουργούς που κάθονται γύρω από το ίδιο τραπέζι. Μάλιστα, οι Γερμανοί δίνουν χρήματα στους Γάλλους και οι Γάλλοι αγοράζουν γερμανικά αυτοκίνητα. Και τα παιδιά τους σπουδάζουν στα ίδια πανεπιστήμια, ερωτεύονται, κάνουν οικογένειες. Kάποιο από αυτά τα παιδιά μπορεί να έχει παππού που πολέμησε απέναντι του. Αλλά τώρα οι εγγονοί τους μοιράζονται το ίδιο σπίτι.

Μαθαίνει ότι η Γερμανία και η Ιαπωνία έγιναν δύο από τις μεγαλύτερες οικονομίες του κόσμου. Οι Αμερικανοί διατηρούν στρατιωτικές βάσεις στα εδάφη των παλιών εχθρών τους και όλοι ανήκουν πια στην ίδια συμμαχία. Οι Βρετανοί αποχώρησαν από την ευρωπαϊκή οικογένεια, αλλά όχι επειδή κήρυξαν πόλεμο. Εγινε δημοψήφισμα. Οι άνθρωποι ψήφισαν και ύστερα πέρασαν χρόνια συζητώντας αν έπραξαν σωστά. Στον στρατιώτη μας φαίνεται παράλογο, αλλά όχι τόσο όσο η μάχη των Αρδεννών.

Μαθαίνει ακόμη ότι στην Ευρώπη υπάρχουν άνθρωποι που νοσταλγούν τις ιδέες εκείνων που τον έστειλαν στον θάνατο. Αλλοι τις παρουσιάζουν με καινούργια ονόματα, άλλοι δεν μπαίνουν καν στον κόπο. Μιλούν για εθνική καθαρότητα, για προδότες, για εχθρούς που βρίσκονται παντού. Ο στρατιώτης αναρωτιέται αν οι άνθρωποι αυτοί έχουν δει τι συμβαίνει όταν οι λέξεις τους γίνονται πράξεις. Αν έχουν αντικρίσει μια πόλη ισοπεδωμένη ή έναν άνθρωπο που πεθαίνει μέσα στο χιόνι.

Και ύστερα βλέπει την Ουκρανία. Χαρακώματα, κατεστραμμένα σπίτια, στρατιώτες που περιμένουν μέσα στη λάσπη. Μόνο που τώρα πάνω από τα κεφάλια τους πετούν drones. Ογδόντα χρόνια πέρασαν και ο άνθρωπος βρήκε καινούργιους τρόπους να σκοτώνει. Ο στρατιώτης αναγνωρίζει σχεδόν τα πάντα. Βρίσκει κοινά σημεία με τον κόσμο του. Εκτός από τα μηχανήματα.

Πριν επιστρέψει στον ύπνο του, ρωτάει αν άξιζε τελικά όλο αυτό. Αν ο θάνατος του έκανε τον κόσμο καλύτερο. Δεν υπάρχει εύκολη απάντηση. Η Ευρώπη έγινε καλύτερη, αλλά όχι λόγω του πολέμου. Εγινε καλύτερη όταν οι άνθρωποι αποφάσισαν να μην επαναλάβουν όσα έζησαν. Και όσο οι μνήμες τους έμεναν ζωντανές, η απόφαση τους έμοιαζε αυτονόητη. Τώρα που οι τελευταίοι μάρτυρες φεύγουν, δεν είναι πια τόσο βέβαιο.