Είδαμε τη Σύγκρουση – Και δεν είναι απλώς άλλη μία καλή ελληνική σειρά

Επιτέλους, μία ελληνική σειρά που από τα πρώτα κιόλας λεπτά καταλαβαίνεις ότι υπάρχει σκέψη, ύφος, απόφαση για το πώς θα ειπωθεί αυτή η ιστορία και, κυρίως, σκηνοθετική αισθητική. Ο λόγος τη “Σύγκρουση”, το νέο δικαστικό θρίλερ των Μελίνας Τσαμπάνη και Πέτρου Καλκόβαλη που έκανε πρεμιέρα την Κυριακή σε σκηνοθεσία Αλέκου Κυράνη.

Η ιστορία ξεκινά από ένα τροχαίο: Ένα αυτοκίνητο πέφτει σε κολώνα, μια νέα γυναίκα σκοτώνεται και ο σύντροφός της, ο Φίλιππος Ράπτης, επιζεί και κατηγορείται ότι δεν προκάλεσε απλώς το δυστύχημα, αλλά ότι ίσως το προκάλεσε σκόπιμα. Αυτό, όμως, είναι μόνο η αφετηρία, γιατί η σειρά δεν ενδιαφέρεται απλώς να απαντήσει στο ερώτημα «αθώος ή ένοχος;», όσο να χτίσει εκείνο το πολύ πιο δύσκολο και πολύ πιο ενδιαφέρον πεδίο όπου η αλήθεια γίνεται σχετική, οι μαρτυρίες αρχίζουν να αλληλοαναιρούνται και ο θεατής αναγκάζεται να ξανακοιτάξει κάθε πρόσωπο, κάθε λέξη και κάθε σιωπή.

Η σκηνοθετική ματιά

Πριν απ’ όλα, πρέπει να σταθεί κανείς στη σκηνοθεσία του Αλέκου Κυράνη, γιατί αυτή είναι που δίνει στη «Σύγκρουση» την ταυτότητά της. Ο έμπειρος σκηνοθέτης δεν κινηματογραφεί απλώς ένα καλό σενάριο, το οπτικοποιεί σε ένα ολόκληρο σύμπαν.  Η κάμερά του δεν βιάζεται, δεν αναζητά το «ωραίο πλάνο» για να το υπογραμμίσει, αλλά παραμένει πάνω στα πρόσωπα, καταγράφει τις μικρές μετακινήσεις του βλέμματος, αφήνει μια παύση να κρατήσει λίγο περισσότερο απ’ όσο συνήθως επιτρέπεται στην τηλεόραση και χτίζει ένταση χωρίς να “χρειάζεται” να τη διαφημίσει.

Με τη φωτογραφία του Έλτον Μπίσφα, η σειρά αποκτά μια κινηματογραφική πυκνότητα που δεν είναι αισθητικό καλλωπιστικό στοιχείο αλλά μέρος της αφήγησης: οι χώροι, οι σκιές, τα κοντινά, οι αποστάσεις ανάμεσα στα σώματα, όλα λειτουργούν πάνω στους χαρακτήρες και πάνω σε αυτό το διαρκές αίσθημα ότι κάτι δεν έχει ειπωθεί ακόμη.

Και ναι, ευτυχώς δεν έχουμε άλλη μία σειρά που νομίζει πως «κινηματογραφικό» σημαίνει σκοτεινός φωτισμός, αργά πλάνα και μουσική που επιβάλλει το συναίσθημα. Εδώ η κινηματογράφηση έχει λόγο ύπαρξης, γιατί υποστηρίζει ακριβώς αυτό που ενδιαφέρει περισσότερο τη σειρά: την ψυχογράφηση.

Οι ερμηνείες

Η Μαρία Ναυπλιώτου στον ρολο της μητέρας γεμίζει το κάδρο σχεδόν ακαριαία, ο Νίκος Ψαρράς δουλεύει με θαυμαστή οικονομία την οργή και τη συγκράτηση, η Ελίζα Σκολίδη είναι ακριβής και χαμηλότονη ως Άννα Καλογήρου, χωρίς να εγκλωβίζεται στον ρόλο της «δικηγόρου που κινεί την υπόθεση», ενώ ο Μάρκος Παπαδοκωνσταντάκης και η Ευαγγελία Συριοπούλου δίνουν ένταση χωρίς υπερβολή και αφήνουν από νωρίς την αίσθηση ότι οι χαρακτήρες τους γνωρίζουν περισσότερα απ’ όσα λένε.

Και μετά είναι ο Δημήτρης Καπουράνης. Το ερμηνευτικό κέντρο του πρώτου επεισοδίου. Ευάλωτος και ύποπτος μαζί, συμπαθής αλλά αδιαφανής, δεν «παίζει» ούτε με την αθωότητα ούτε με την ενοχή, παίζει έναν άνθρωπο που μπορεί να έχει συντριβεί από μια τραγωδία ή να κρύβει κάτι πολύ σκοτεινότερο. Με ελάχιστα μέσα, στις παύσεις, στο βλέμμα, στην αναπνοή, χτίζει μια ερμηνεία απόλυτα φυσική και εξαιρετικά ελεγχόμενη. Και σε κρατά ακριβώς επειδή δεν σε αφήνει να αποφασίσεις αν πρέπει να τον πιστέψεις ή να τον φοβηθείς.

Συμπέρασμα

Καλογραμμένη, κινηματογραφημένη με ακρίβεια, με καθαρή σκηνοθετική ταυτότητα και ένα καστ που υπηρετεί τον ίδιο τόνο χωρίς παραφωνίες, η «Σύγκρουση» είναι από εκείνες τις ελληνικές σειρές που δεν χρειάζεται να μιμηθούν το «ξένο» για να αποκτήσουν διεθνείς προδιαγραφές. Γιατί η ποιότητα δεν βρίσκεται στα φίλτρα, στις σκοτεινές εικόνες και στην επίδειξη ύφους, αλλά στον έλεγχο, στη συνέπεια και, κυρίως, στην απόφαση να μην υποτιμήσεις τον θεατή.
Και η «Σύγκρουση» κάνει ακριβώς αυτό: σε εμπιστεύεται αρκετά ώστε να μη σου δίνει έτοιμες απαντήσεις — κι εσύ, από το πρώτο επεισόδιο, δεν θέλεις να κοιτάξεις αλλού.