Μόνος μου και όλοι σας

Διαβάζεται σε 3'
Στιγμιότυπο από την επέτειο του Πολυτεχνείου
Στιγμιότυπο από την επέτειο του Πολυτεχνείου SOOC

Πολύ κακό παράδειγμα ο άνθρωπος που αντιστέκεται. Ανακατεύει την κανονικότητα, ενίοτε την σμπαραλιάζει, και αυτό δύσκολα συγχωρείται από ανθρώπους του μέσου όρου, που είμαστε οι περισσότεροι. Και αν αυτό ισχύει για εμάς, που αναγνωρίζουμε και τιμούμε την θυσία τους, φαντάσου πώς τους βλέπουν εκείνοι που τους σκότωσαν.

Σε κάθε επέτειο που έχει να κάνει με την Ιστορία μας, ανοίγει ένας διάλογος- στις «ευγενικές» εκδοχές- ή ένας ανελέητος πόλεμος ερμηνειών, αποδοχής ή αμφισβήτησης γεγονότων.

Στις περισσότερες περιπτώσεις ο πόλεμος έχει να κάνει με τη άρνηση από πλευράς των θυτών και των απολογητών τους, πράξεων που δύσκολα τις αποδέχεσαι ακόμη και αν είσαι οπαδός πολύ ακραίων ιδεολογιών.

Αναρωτιέμαι συχνά, προσπαθώντας μάλλον ανεπιτυχώς, να καταλάβω τους λόγους που αρνούνται που αμφισβητούν, από το Ολοκαύτωμα μέχρι τους νεκρούς του Πολυτεχνείου. Δεν θέλουν να ταυτιστούν με θηριωδίες; Δεν νομίζω πως αυτή είναι η εξήγηση δεδομένου πως οι ίδιοι καθημερινά προτείνουν θηριωδίες ως πολιτική θέση. Να πνίγουμε τους μετανάστες στην θάλασσα, όταν περνούν τα χωρικά μας ύδατα, για παράδειγμα.

Άρα, εφόσον δεν κρύβονται πια και ξερνάνε τα δηλητήριά τους δημόσια και δίχως καμία συστολή, γιατί να θέλουν να αμφισβητήσουν ανάλογα εγκλήματα που έκαναν στο παρελθόν οι ομοϊδεάτες τους; Πού τους βοηθάει αυτό; Το ανθρώπινο πρόσωπό τους φροντίζουν καθημερινά να το ακυρώνουν μόνοι τους, τι τους ενοχλεί όταν ακυρώνεται και για τους «προγόνους» τους;

Δεν διεκδικώ πως λέω κάτι καινοφανές, αλλά νομίζω πως τους ενοχλεί η αντίσταση. Η αντίσταση είναι πολύ κακό παράδειγμα. Επικίνδυνο για κάθε εποχή. Δεν ελέγχονται οι άνθρωποι που «τρελαίνονται» ξαφνικά και κάνουν αποκοτιές. Παράτολμα πράγματα έως και ηρωικά. Δεν ελέγχεται αυτό το ακανόνιστο ιστορικό σχήμα όπου οι άνθρωποι χτυπήθηκαν με τα σίδερα, με τις πέτρες, με το σχεδόν ανίκητο. Και νίκησαν. Δεν ελέγχεται η δύναμη που δεν εξηγείται.

Πέρα από πολιτικές ερμηνείες και επιδιώξεις, ίσως υπάρχει και κάτι πιο ανθρώπινο πιο πεζό, η ζήλεια. Τους ήρωες τους ζηλεύουμε. Ακόμη κι εκείνους που έκαναν τρέλες για την τρέλα, που οι πράξεις τους μπορεί να περιείχαν και στοιχεία μεσσιανισμού ή προσωπικής φιλοδοξίας -ανθρώπινα είναι και αυτά- τους ζηλεύουμε. Αν συνυπολογίσουμε πως ξέρουμε ότι τους χρωστάμε κιόλας, τότε νιώθουμε ακόμη πιο λίγοι και κάπως πρέπει να τους φέρουμε στα μέτρα μας, στα μέτρα των ανθρώπινων αδυναμιών για να αντέξουμε την θυσία τους. Αλλιώς ακυρώνουμε τις δικές μας «ρεαλιστικές» επιλογές, τις επιλογές της πολιτικής του εφικτού.

Πολύ κακό παράδειγμα ο άνθρωπος που αντιστέκεται. Ανακατεύει την κανονικότητα, ενίοτε την σμπαραλιάζει, και αυτό δύσκολα συγχωρείται από ανθρώπους του μέσου όρου, που είμαστε οι περισσότεροι. Και αν αυτό ισχύει για εμάς, που αναγνωρίζουμε και τιμούμε την θυσία τους, φαντάσου πώς τους βλέπουν εκείνοι που τους σκότωσαν.

Αρνούμενοι τα ιστορικά γεγονότα στην ουσία αρνούνται εκείνο που τους ξεπερνά. Πού όλους μας ξεπερνά. Το «μόνος μου και όλοι σας». Οι ηρωικές πράξεις απαιτούν ένα restart βασικών αξιών και αυτό ξεβολεύει. Σε φέρνει προ ευθυνών που θα προτιμούσες να μην τις πάρεις.

Σήμερα θα πνίξουν έναν μετανάστη που θα προσπαθήσει να σώσει το παιδί του. Και θα το διαφημίσουν. Αύριο θα το αρνηθούν. Όχι γιατί δεν αντέχουν την πράξη τους αλλά γιατί δεν αντέχουν την πράξη του.

Ροή Ειδήσεων

Περισσότερα