Αν κάηκε το σπίτι σου, να θυμάσαι ότι δεν φταίει η κυβέρνηση

Με την Ελλάδα να θρηνεί 5 ανθρώπους που χάθηκαν στη μάχη με τις φλόγες -ήρωες του καλοκαιριού, ικέτες για την αναγνώριση που τους αξίζει τον Χειμώνα- χιλιάδες στρέμματα καμένα και κατεστραμμένες περιουσίες, η επικοινωνιακή διαχείριση μιας κυβέρνησης που ήρθε ως επιτελική και αποτυγχάνει με συνέπεια κάθε καλοκαίρι, ξεκίνησε με ένταση.

Από τις μέγα-πυρκαγιές, μέχρι τους ειδικούς που θα εκκένωναν το Μάτι σε 15 λεπτά, αλλά πια υποκλίνονται μπροστά στην ένταση των φαινομένων και από τον επανακάμψαντα “στρατηγό άνεμο” στο “οι περιουσίες ξαναγίνονται”, όλο το οπλοστάσιο του “δεν φταίει η κυβέρνηση” εμφανίστηκε στις οθόνες μας.

Μια στάση εδώ. Καλό είναι το “τα σπίτια ξαναγίνονται” να μην το επαναλαμβάνουν όσοι μοστράρουν στο Πόθεν Έσχες τους δεκάδες ακίνητα, ούτε οι δημοσιολογούντες φίλοι τους.

Τα “σπίτια ξαναγίνονται” αν έχεις πολλά σπίτια. Αν έχεις ένα, δεν ξαναγίνεται. Καταστρέφεται η ζωή σου. Δύσκολο να το συλλάβει ο νους κάποιου που βλέπει τα ακίνητα ως παιχνίδι στη Monopoly και μετράει κεφάλαια στο τέλος της χρονιάς.

Η κυβέρνηση ορθά δίνει προτεραιότητα στον περιορισμό των ανθρώπινων απωλειών, όμως 8 χρόνια τώρα μοιάζει να έχει μέτρο σύγκρισης την τραγωδία στο Μάτι, εκεί όπου ξεγυμνώθηκε ο κρατικός μηχανισμός και απέτυχε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ παταγωδώς και ποικιλοτρόπως. Εκείνη η κυβέρνηση αναμενόμενα πλήρωσε το πολιτικό κόστος για τη φωτιά που κόστισε τη ζωή σε 104 συνανθρώπους μας.

Η επιτελική κυβέρνηση ήρθε για να αναμετριέται (κάθε χρόνο) με ένα κράτος που έπιασε πάτο στο Μάτι ή για να οικοδομήσει το κράτος του μέλλοντος; Ποιες ήταν οι υποσχέσεις του 2019 από τους “doers”, που έρχονταν με τα ακριβοπληρωμένα κοστούμια τους να κατεβάσουν από τα δέντρα τους κατσαπλιάδες και να τους προσγειώσουν στην “Ελλάδα 2.0”;

Οκτώ χρόνια διακυβέρνησης φαίνεται ότι δεν φτάνουν για να υπάρξει ένας σχεδιασμός, που θα ανταποκρίνεται στις νέες κλιματολογικές συνθήκες.

Δεν αρνείται κανείς ότι οι φωτιές είναι στην εποχή μας πιο δύσκολο να αντιμετωπιστούν, εμείς όμως εξακολουθούμε 8 χρόνια μετά την υπόσχεση για την άφιξή μας στη “γη της επαγγελία του επιτελικού κράτους” να συζητάμε τα ίδια πράγματα και να επιστρατεύουμε τις ίδιες ικανότητες που πια δεν αρκούν. Την εμπειρία, την αυτοθυσία και το φιλότιμο των κακοπληρωμένων και λίγων (αριθμητικά) πυροσβεστών μας.

Ποιος θα μας απαντήσει αν και πώς αξιοποιήθηκαν τα κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης σε αυτό που έχει τη μέγιστη σημασία πια για τον περιορισμό μιας μεγάλης φωτιάς; Όχι την καταστολή, αλλά την πρόληψη.

Τι έγινε για παράδειγμα με την υπογειοποίηση μέρους του δικτύου, με τις αντιπυρικές ζώνες με μελέτες για τις επικίνδυνες περιοχές, με την ενίσχυση και εκπαίδευση του προσωπικού;

Πόσες θητείες χρειάζεται μια κυβέρνηση και πόσα εκατομμύρια για να εκπονήσει ένα σχέδιο, που δεν θα αποδώσει ούτε τον πρώτο χρόνο, ούτε τον δεύτερο, ούτε καν τον τρίτο.

Αλλά μετά από 8 ολόκληρα χρόνια, μπορεί κάποιος από την κυβέρνηση να εξηγήσει γιατί το κράτος μοιάζει ανήμπορο έστω να δείξει ότι έχει ένα σχέδιο και η μόνη στρατηγική είναι αυτή της εκκένωσης και στη συνέχεια της επίκλησης των καιρικών συνθηκών;

Η διαφορά της σημερινής κυβέρνησης με όσες κυβέρνησαν τη δεκαετία της χρεοκοπίας, είναι ότι είχε την ευκαιρία, την πολιτική άνεση και τα χρήματα μέσω του ΤΑΑ, να βάλει τις βάσεις για την υποτιθέμενη “Ελλάδα 2.0”.

Αντί για αυτό η χώρα μας κάθε καλοκαίρι γίνεται “καμένη Ελλάδα 2.0” και αν κανένας εποχικός πυροσβέστης διαμαρτυρηθεί τον Χειμώνα, τρώει και τις επιτελικές μπούφλες του.