Γαλλία: Πυρακτώσεις και αντιφάσεις

Πλανώνται όσοι νομίζουν οτι οι ελλείψεις σε γαλλικά σχολεία ήταν η αιτία για τις κινητοποιήσεις των μαθητών. Η αφορμή ήταν. Το σύμμεικτον της μαθητιώσας (εξ)έγερσης δείχνει την ευρύτητα και το ετερόκλητον της συμμετοχής(μαθητές, νεόπτωχοι των μπανλιέ, μεθ΄ων μετανάστες δεύτερης και τρίτης γενιάς κ.α.).

Προπάντων αποκαλύπτει αυτό που σοβούσε στην γαλλική κοινωνία μεταξύ των νέων: απογοήτευση, θυμός και οργή που μετέτρεψαν τον ιδιωτικό/ατομικό μικρόκοσμο της απελπισίας και της απόγνωσης σε δημόσιο θέμα μεγάλων διαστάσεων.

Οι απολογητές της συστημικής λογικής, όπως ο Μπερνάρ Ανρι Λεβί, οχυρώνονται πίσω από την λέξη χάος για να υπονομεύσουν τον χαρακτήρα των πυριφλεγών κινητοποιήσεων λέγοντας οτι έχουν προωθητικό καύσιμο την Ανυπότακτη Γαλλία και τις πολιτικές στοχεύσεις του Μελανσόν!

Βέβαια, ο Λεβί και οι συν αυτώ…αναγνωρίζουν οτι υπάρχουν σοβαρά προβλήματα που ταλανίζουν τους νέους, αλλά περισσότερο φαίνεται να ανησυχούν για τα έστω περιστασιακά πλήγματα στο καθεστωτικό εύτακτον παρά για τις εσωτερικές πυρκαγιές των νέων. Πυρκαγιές που οφείλονται στις επιλογές και την συμπεριφορά της ηγέτιδας πολιτικής «τάξης» στην Γαλλία(και στην Ευρωπαϊκή Ενωση).

Ακριβώς αυτό επισημαίνει ο Νικόλας Σεβαστάκης σε ενδιαφέρον άρθρο του στην «Lifo»(15.10.26):

«Η παρουσία των μαθητών, των φοιτητών και ευρύτερων κοινωνικών ομάδων στη σκηνή αποκάλυψε την αναλυτική και πολιτική πενία των άλλων, όσων οχυρώνονται στην κουραστική κινδυνολογία. Αν ανοίξουμε το πλάνο της συζήτησης και πέρα από τους Γάλλους μαθητές, βλέπουμε ότι ο αξιακός μηδενισμός, το πλέγμα της διαφθοράς, η πορεία προς τους πολέμους και την επικίνδυνη υποθήκευση του μέλλοντος του πλανήτη δεν είναι έργο των δεκαοχτάχρονων, όσο της ώριμης κυβερνώσας θεσμικής τάξης που κινείται μεταξύ στάσιμου ελιτίστικου τεχνοκρατικού φιλελευθερισμού και ανερχόμενης εθνικιστικής-ρατσιστικής δεξιάς».

Οι αντιφάσεις

Λίγο πριν από τους πυρακτωμένους δρόμους στην Γαλλία κυριάρχησαν δύο γεγονότα συντηρητικής υφής και κατευθύνσεως: Αφενός η λαϊκή φρενίτιδα για την επίσκεψη του Πάπα, καθώς και η αποθεωτική υποδοχή, και αφετέρου το αμέριστο ενδιαφέρον για τον Σαρλ ντε Γκωλ.

Η σχετική ταινία «έσκισε», ενώ η μεγάλη έκπληξη ήρθε από τον Μελανσόν, ο οποίος συνέστησε στους Γάλλους να δουν την ταινία αυτή, θέλοντας έτσι να μην αφήσει στην Δεξιά/Ακροδεξιά την παρακαταθήκη του Ντε Γκώλ. Ο οποίος-ειρήσθω εν παρόδω- μιλούσε για την σημασία της εθνικής κυριαρχίας και την απεξάρτηση από τον δυναστικό αμερικάνικο παράγοντα(γι αυτό έφυγε το 1966 η Γαλλία από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ).

Το μείζον όμως σχετικά με την κατάσταση στην Γαλλία είναι η σοβαρή πιθανότητα να επικρατήσει στις εκλογές η Μαρίν Λεπέν, διαλύοντας το «τείχος προστασίας» που όρθωναν τα υπόλοιπα κόμματα σε αλλεπάλληλες αναμετρήσεις προκειμένου να μην εκλεγεί.

Το δίλημμα για τους συστημικούς κύκλους είναι σαφές: Λεπέν ή Μελανσόν; Η ραφιναρισμένη εκδοχή της Ακροδεξιάς που ενδέχεται να εξελιχθεί σε νέα Μελόνι (όπερ σημαίνει σταδιακή ένταξη στο διευθυντήριο των Βρυξελλών) ή ο ανατρεπτικός Μελανσόν, με την ελπίδα οτι και αυτός θα συμμορφωθεί σε μεγάλο βαθμό με τις βασικές επιλογές και κατευθύνσεις της ΕΕ;

Στην ευρωπαϊκή ιστορία του 20ου αιώνα υπάρχει ένα φρικώδες και οδυνηρό προηγούμενο: Σύσσωμη η ιθύνουσα τάξη της Γερμανίας(βιομήχανοι, τραπεζίτες, διανοούμενοι με κάποιες εξαιρέσεις κ.α.) στήριξαν ή ανέχτηκαν τον Χίτλερ.

Πίστευαν οτι μπορούν να τον χειραγωγήσουν και να τον φέρουν στον δρόμο του κλασικού συντηρητισμού, ενώ ταυτόχρονα τον θεωρούσαν φραγμό στην δυναμική της Αριστεράς…

Προς θεού, η Λεπέν δεν είναι Χίτλερ. Όμως με δεδομένη την τήρηση των αναλογιών, θα μπορούσε να εικάσει κανείς οτι η καθεστηκυία «τάξη» της Γαλλίας θα προτιμήσει την Λεπέν έναντι του Μελανσόν, αν μέχρι τις εκλογές δεν εμφανιστεί κάποιο εναλλακτικό σχήμα ή δεν επισυμβούν εσωτερικές αναταράξεις στους υφιστάμενους πολιτικούς σχηματισμούς.

Ευρωπαϊκή τρικυμία

Όταν επικράτησε στην Ελλάδα ο ΣΥΡΙΖΑ, πολλοί ήλπιζαν- μεταξύ αυτών και ο Αλέξης Τσίπρας- οτι θα εξαπλωθεί μια «ιαματική πυρκαγιά» στην Ευρώπη που θα επηρεάσει καθοριστικά τις εξελίξεις την Ενωση, καθώς και τις επιλογές των Βρυξελλών.

Αυτό δεν συνέβη. Αντίθετα, οι Ευρωπαϊκές κοινωνίες άρχισαν να ρέπουν προς την (Ακρο)Δεξιά, ενώ οι αχαλίνωτες Βρυξέλλες ενίσχυσαν την νεοφιλελεύθερη δυναμική, είδαν αμήχανες να γίνονται κουρέλι από τον Τράμπ και στράφηκαν στην στρατιωτικοποιημένη λογική προκειμένου να αντιμετωπίσουν τις οικονομικές συνέπειες των…δικών τους επιλογών!

Η σημερινή τρικυμία σε Γαλλία, Βέλγιο, Ισπανία, Πορτογαλία, Ιταλία, Αλβανία είναι αξιοσημείωτη και κατά τούτο θα συνιστούσε αφροσύνη να παρακαμφθεί.

Ωστόσο, πέραν ορισμένων κοινών στοιχείων (η κατάσταση στην εν απογνώσει νεολαία, η εν γένει οικονομική κατάσταση και η δυσπιστία απέναντι στο πολιτικό δυναμικό), οι αφετηρίες των κινητοποιήσεων και η έντασή τους διαφέρουν. Γι αυτό δεν φαίνεται μέχρι στιγμής πιθανό να μεταβληθούν οι σημερινές εστίες σε γενική ευρωπαϊκή πυρκαγιά.

ΥΓ(1): Ο Μπερνάρ Ανρί Λεβί υπήρξε εκλεκτός συνομιλητής του Αλέξη Τσίπρα κατά το πάλαι…

ΥΓ(2): Και η ελληνική κοινωνία; Χασμάται, υπνώττει, φοβάται, βολεύεται με «χαμηλές προσδοκίες» και γι αυτό δεν εξεγείρεται μέχρι στιγμής; Γράφτηκαν πολλά και ενδιαφέροντα περί αυτού. Από μας, σε επόμενο σημείωμα.