Και αν ήταν η κόρη σου;

Αν η Βασιλική (πάλι δεν βρίσκω το επίθετό της και δεν μ’ αρέσει καθόλου) ήταν η κόρη σου, τι θα έκανες; Αν ήταν η ανιψιά σου ή η κόρη του κολλητού σου; Δεν θα ήθελες να του σπάσεις τα μούτρα; Αν είχες ακούσει κάτι, πως την ενοχλεί για παράδειγμα, δεν θα τον περίμενες σε μια γωνιά να τον φοβίσεις κάπως, ακόμη και να τον απειλήσεις;

Αν σου δινόταν η ευκαιρία, αν σε άφηνε το παιδί σου και με έναν μαγικό τρόπο τα κατάφερνες, δεν θα εξαφάνιζες από το οπτικό της πεδίο εκείνον που την κακοποιεί συστηματικά;

Αν η γυναίκα σου ή η σύντροφός σου θέλει να φορέσει μία κοντή φούστα και ένα κολλητό φόρεμα γιατί της αρέσει, για να σου αρέσει και να αρέσει, θα σε ενοχλούσε και θα την έβριζες;

Αν εκείνη σε έβριζε χυδαία όποτε προσέχεις τον εαυτό σου, γυμνάζεσαι, βγάζεις μία σέλφι στο ασανσέρ ή στο γυμναστήριο και σε έλεγε «εκδιδόμενο» στο αρσενικό και στην αργκό, δεν θα τρελαινόσουν από αμηχανία κατ’ αρχάς και από νεύρα κατόπιν;

Αν όποτε της έλεγες ότι πας βόλτα με τους φίλους σου, στο απαγόρευε, θα το ανεχόσουν;

Αν τα κορίτσια της παρέας της κόρης σου, έρχονταν σπίτι σας με πρησμένα μάτια από τις μπουνιές, θα καθόσουν να παρατηρείς απαθής;

Γιατί τώρα δεν έρχεσαι μαζί μας στους δρόμους; Γιατί δεν δημιουργείς και εσύ μία ομάδα υποστήριξης γυναικών και να φωνάξεις όσους άνδρες ξέρεις και δεν ξέρεις να είναι εκεί μαζί σου για να προλάβετε και άλλα εγκλήματα, για να προστατεύσετε τις σημερινές και αυριανές σας κόρες; Όπως μου είπε ο Κλέων Γρηγοριάδης σε μία συνέντευξη που συζητούσαμε για κακοποιήσεις «Ναι, εξανίσταμαι. Όχι μόνο επειδή έχω κόρη. Τι σημασία έχει που έχω κόρη; Όλα τα παιδιά του κόσμου, παιδιά μου τα νιώθω».

Αλήθεια, πιστεύεις ότι αρέσει σε κάποια γυναίκα να πρέπει να είναι φεμινίστρια, να διεκδικεί δηλαδή συνεχώς τα αυτονόητα, τα ίσα δικαιώματα, την ίση μεταχείριση; Αν είσαι κάποιος που εξανίσταται όταν πλακώνει η ICE έναν Αφροαμερικανό στο ξύλο, γιατί δεν εξανίστασαι όταν ο γείτονάς σου πλακώνει στο ξύλο τη γυναίκα του; Γιατί γεμίζει η πλατεία Συντάγματος με κόσμο υπέρ της Παλαιστίνης, της Ουκρανίας, κάποτε της Σερβίας και δεν πλημμυρίζει υπέρ της Βασιλικής, της Ελένης, της Γεωργίας, της Κυριακής; Δεν το καταλαβαίνω καθόλου. Σε νοιάζει τόσο ο λαός της Ουκρανίας αλλά οι εκατοντάδες γυναίκες των σπιτιών γύρω σου, δεν θα σε σηκώσουν ποτέ από τον καναπέ;

Δεν θέλω να ντραπείς και να αμυνθείς. Θέλω να σκεφτείς, να με καταλάβεις και να μου απαντήσεις. Δεν τα γράφω όλα αυτά για να σε κατηγορήσω, αλλά για να σου δώσω να καταλάβεις πως σε αφορά, μας αφορά όλους. Και όλες ασφαλώς, εμάς τις μανάδες αγοριών κατά κύριο λόγο που δεν πρέπει ποτέ να ξεστομίσουμε οτιδήποτε για «τα παντελόνια που φοράνε». Αυτό ακριβώς μας έχει φέρει εδώ: ένα ύφασμα κομμένο στον καβάλο με το άλλο να μένει άκοπο. Ακοπο γύρω τριγύρω από ένα σώμα που πρέπει να θέλεις αλλά να μην είναι και φανερά ωραίο, που πρέπει να σε φουντώνει, αλλά να μην το δουν άλλοι και φουντώσουν. Που θα σου ανήκει. Γιατί η μάνα, εγώ και η άλλη και η διπλανή μου δεν μαθαίνουμε στον κανακάρη ότι δεν του ανήκει κανένας άνθρωπος και δεν ανήκει σε κανέναν.

Αλλά έτσι πάει… αυτή η μάνα που τις έτρωγε από τον άνδρα της, μόνο τον γιο της είχε για να κανακεύει και να παίρνει χαρά. Και για να πάρει χαρά, του έκανε όλες τις χάρες. Και μετά εκείνος μεγαλώνοντας, άμα του την έδινε, θα της έριχνε και καμιά, αλλά εκείνη, άνδρα βαρύ τον ήθελε. Και πάει λέγοντας… Ας μην μακρηγορήσουμε για την αθλιότητα της ελληνικής κοινωνίας, αλλά να θυμόμαστε ότι αυτά δεν είναι παλιά και μακριά. Είναι εδώ και τώρα, δίπλα μας.

Και αν δεν κρατηθούμε χέρι-χέρι σε αυτή τη μάχη, τίποτα δεν θα αλλάξει. Αν δεν αγαπηθούμε αληθινά. Αν δεν σεβαστούμε αλλήλους. Αν δεν αλλάξουμε φορεσιές (σχήμα λόγου, αλλά για φαντάσου τον με φούστα- θα ήταν λιγότερο ικανός και δυνατός;).

Σου εύχομαι να μην είναι η κόρη σου εκείνη που θα σε κατεβάσει στον δρόμο.