Ο Τσίπρας, η ΕΛ.Α.Σ. και το πεπρωμένο των “όμορων χώρων”

Εν μέσω της ζωηρής συζήτησης που προκάλεσε το επικοινωνιακά επιτυχημένο όνομα Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη (ΕΛ.Α.Σ.), υπάρχουν κάποια δεδομένα για την επιστροφή Τσίπρα και τη δημιουργία νέου κόμματος, που δεν μπορούν να αγνοηθούν.

Το πρώτο είναι ότι όλη η αντιπολίτευση που επιδιώκει την ανατροπή Μητσοτάκη (πλην ΚΚΕ που δομημένα επιδιώκει ένα άλλο σύστημα με μια άλλη συνολική πρόταση πολιτικής), δεν κατάφερε ποτέ τα τελευταία χρόνια να απειλήσει δημοσκοπικά την κυβέρνηση.

Μπορεί η κυβέρνηση να διαχειρίζεται πακτωλό χρημάτων και να έχει το know how της προπαγάνδας, αλλά μετά από 7 χρόνια φθοράς τίποτα δεν μπορεί να σε σώσει όταν υπάρχει εναλλακτική πολιτική πρόταση, που συγκινεί και κινητοποιεί μεγάλα τμήματα του πληθυσμού.

Η τριετής απουσία του Αλέξη Τσίπρα, δεν γέννησε καμία εναλλακτική με κυβερνητική προοπτική και αυτό, δεν μπορεί να μην οφείλεται και στα λάθη και τις ανεπάρκειες των κομμάτων της αντιπολίτευσης.

Η “κολλημένη βελόνα” του ΠΑΣΟΚ, λόγω κυρίως της ιστορικής φθοράς του πολιτικού προϊόντος συνδέεται με την απόφαση της επιστροφής του Αλέξη Τσίπρα. Το ίδιο ισχύει για τον ημιθανή ΣΥΡΙΖΑ, την σοβαρή αλλά με ισχνό αποτύπωμα ΝΕΑΡ, το one woman show της Ζωής και διάφορα αριστεροδεξιά σούργελα με ποσοστά νικοτίνης σε πακέτο τσιγάρων.

Πιο απλά. Αν το ΠΑΣΟΚ ή οποιοδήποτε άλλο κόμμα είχε καταφέρει να κινείται πέριξ του 18-19%, ο Αλέξης Τσίπρας δεν θα επέστρεφε. Ο πρώην πρωθυπουργός επιστρέφει διότι κανείς δεν μπόρεσε να απαντήσει στο ερώτημα αν όχι αυτός, ποιος απέναντι στον Κυριάκο Μητσοτάκη;

Δεύτερο δεδομένο η επιλογή Τσίπρα να τοποθετήσει το νέο κόμμα στα Αριστερά, υιοθετώντας όμως μια πιο ήπια ρητορική. Οι λέξεις που (δεν) χρησιμοποίησε όπως σωστά παρατήρησε η Βίβιαν Ευθυμιοπούλου, έχουν μεγάλη σημασία στην προσέγγιση ή πιο σωστά στη μη απώθηση δυνητικών ψηφοφόρων..

Μένει να αποδειχθεί αν το κενό, που είδε ο Τσίπρας στην πολιτική σκηνή και η επανατοποθέτησή του μπορεί να τον οδηγήσει στην προσέγγιση ενός ευρύτερου κοινού.

Αυτό θα εξαρτηθεί από το αν από τις γενικές διακηρύξεις περάσει σε συγκεκριμένες και κοστολογημένες προτάσεις, που θα φτάσουν στην κοινωνία. Από το αν θα πείσει ότι οι 7 δεσμεύσεις του μπορούν να γίνουν πραγματικότητα. Από το αν θα αντιπαραθέσει απέναντι στην ταξική πολιτική της κυβέρνησης μια πειστική πρόταση για μια καλύτερη ζωή. Από τα πρόσωπα, που θα αναλάβουν να πείσουν ότι μπορούν να στελεχώσουν μια μελλοντική κυβέρνηση.

Ο κ. Τσίπρας έμαθε ποιους ανθρωποδιώχτες της αψάδας και των “μαγαζιών” δεν θέλει να έχει δίπλα του. Θα πρέπει τώρα να αποδείξει ότι ξέρει να διαλέγει ποιους πρέπει να έχει.

Τρίτο δεδομένο, η επιστροφή του είναι ένα πολύ μεγάλο πολιτικό γεγονός, είτε κάποιος είναι μαζί του είτε εναντίον του. Τα “ήρεμα νερά”, που με επιστημονικό τρόπο έχει επιβάλει η κυβέρνηση στην πολιτική σκηνή της χώρας, ταράχθηκαν.

Η ανακοίνωση του νέου κόμματος ήδη προκαλεί ηχηρές αντιδράσεις, ωστόσο το οπλοστάσιο που χρησιμοποιείται είναι αρκετά παλιό.

Η κυβέρνηση με ακρίβεια χιλιοστού στόχευσε στο 2015 και φαίνεται ότι θα επιστρατεύσει όλη τη γνωστή εργαλειοθήκη ενός αραχνιασμένου πια μετώπου. Το μέτωπο αυτό το έσπασε μόνη της με τα κυβερνητικά πεπραγμένα της. Με τις υποκλοπές, με τη διαχείριση των χρημάτων του ΤΑΑ (διαχείριση που προοικονομεί τη μελλοντική μας χρεοκοπία), με τα Τέμπη, με τη μάχη κατά της ακρίβειας που αρνήθηκε να δώσει.

Η αδυναμία της να ξαναστήσει το μέτωπο που την έφερε στην εξουσία οδηγεί σε κινήσεις πανικού και σε χορό βρικολάκων. Από το γνωστό σκάουτερ της ακροδεξιάς και τον αντιρρησία σοβαρότητας και pet του Άδωνι, μέχρι τα τρολ σκέτων πρώην θαυμαστών του κ. Μητσοτάκη. Η επιστράτευση είναι φανερή, η αποτελεσματικότητά της αμφισβητούμενη.

Η αντιπολίτευση προφανώς για λόγους υπαρξιακούς θα στραφεί κατά του Αλέξη Τσίπρα. Θα είναι όμως κοντόφθαλμο να ταυτιστεί με την ισοπεδωτική προπαγάνδα της κυβέρνησης απέναντι στον πρώην πρωθυπουργό.

Όπως είχε πει κάποτε ο Δημήτρης Κρεμαστινός “οι όμοροι χώροι ιστορικά θα αναγκαστούν κάποια στιγμή να πλησιάσουν”.