Πιο αστείοι και από Ρώσους φαρσέρ, οι υπερασπιστές του Ντόκου

Από τη στιγμή που μαθεύτηκε ότι ο σύμβουλος εθνικής ασφαλείας του πρωθυπουργού κ. Θάνος Ντόκος, έπεσε θύμα Ρώσων φαρσέρ με μια ευκολία, που τον καθιστά επίφοβο να πειστεί για το οικονομικό δράμα ενός Νιγηριανού πρίγκιπα, συνέβη κάτι αποκαλυπτικό (για άλλη μια φορά) της σήψης που προκαλεί η εγγύτητα στην εξουσία.

Ένας στρατός υπερασπιστών εμφανίστηκε για να πείσει ότι είναι μέγιστο “αμάρτημα” να γελάμε με τη φάρσα, καθώς πρώτον οι φαρσέρ είναι Ρώσοι και δεύτερον έχει εξαπολυθεί ένας υβριδικός πόλεμος κατά της χώρας μας και σε αυτά δεν χωράνε αστεία.

Η στάση του Μαξίμου και η γραμμή περί “υβριδικού πολέμου”, ήταν αναμενόμενη. Εφόσον επέλεξε να διατηρήσει στη θέση του τον κ. Ντόκο, ήταν εύλογο ότι θα έπρεπε να βρει και μια γραμμή για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα.

Η φαιδρότητα του περιστατικού, θα μπορούσε ίσως να οδηγήσει στη σιωπή τους συνήθεις κήρυκες του αλάθητου της κυβέρνησης, ωστόσο αυτό δεν συνέβη διότι είμαστε και σε προεκλογική περίοδο και διακυβεύεται η σταθερότητα (των προνομίων τους).

Έτσι βγήκαν παγανιά στη δημόσια σφαίρα οι γνωστοί ειδήμονες, να νουθετήσουν το πόπολο που δεν καταλαβαίνει την κρισιμότητα των στιγμών.

Γενικά υπάρχει ένα ζήτημα με τους φρουρούς των συναισθημάτων του ελληνικού λαού, όταν πλήττεται η εικόνα της κυβέρνησης. Στα Τέμπη για παράδειγμα ο θρήνος έπρεπε να είναι βουβός. Στο φιάσκο του κ. Ντόκου, το γέλιο είναι σχεδόν εθνική προδοσία.

Τα παραπάνω δεν εκπορεύονται μόνο από τους δηλωμένους κομματικούς, που συνήθως (κάνοντας τη δουλειά τους) αναμασούν τη γραμμή της κυβέρνησης, αλλά κυρίως από όσους καλλιέργησαν επί χρόνια εικόνα αφ’ υψηλού θεώρησης των πραγμάτων.

Εχθροί του δημοσίου και της λειτουργίας του κράτους, που δεν λείπουν από οτιδήποτε κρατικό ή κυβερνητικό μετά το 2019, επικριτές του “κατσαπλιαδισμού”, που βλέπουν “πολιτική εκμετάλλευση” στον ΟΠΕΚΕΠΕ, κάποτε υπερασπιστές του κράτους δικαίου, που κατάπιαν αμάσητες τις υποκλοπές και όταν ξέσπασε το σκάνδαλο πρότειναν βιβλία για την παραλία, καθώς ήταν καλοκαίρι.

Οργισμένοι όπως όλος ο ελληνικός λαός για την τραγωδία στο Μάτι, αλλά ενοχλημένοι με το ξέσπασμα των πολιτών για τα Τέμπη.

Από τη μεγαλύτερη τραγωδία, μέχρι τη μεγαλύτερη γελοιότητα, αυτοί που κάποτε παρουσιάστηκαν ως οπαδοί του επιτελικού και του άριστου, τρέμουν πια μήπως κλονιστεί η εξουσία και κινδυνέψει η δοτή ευμάρειά τους.

Αν κάποτε η σημερινή κυβέρνηση χάσει την εξουσία, όπως συμβαίνει στις Δημοκρατίες, κάποιοι θα ξυπνήσουν σε μια χώρα που θα τους φανεί πολύ περίεργη.

Μια χώρα με προβλήματα, μια κυβέρνηση που κάνει λάθη και μπλέκεται σε σκάνδαλα και με αξιωματούχους, που μπορεί να έχουν κακές στιγμές στην καριέρα τους.

Τότε ίσως θυμηθούν να σηκώσουν και πάλι το δάχτυλο της κριτικής, αφού πρώτα το βγάλουν από το μέλι.