Πόσο κοστίζουν οι ζωές μας, αδερφούλα;

Κάποια πράγματα δεν αντέχονται, παρόλο που όλο και συχνότερα καλούμαστε να τα ακούσουμε, να τα διαβάσουμε, να τα αντικρούσουμε και γενικότερα να τα διαχειριστούμε. Ένα από αυτά και με διαφορά από τα πιο ανησυχητικά για το πώς σκέφτεται και εκφράζεται ένα -δυστυχώς μεγάλο- κομμάτι της κοινωνίας, είναι ο άκρατος, ατόφιος και καθόλου -κατά πώς φαίνεται- ξεπερασμένος σεξισμός και μισογυνισμός που διατυπώνεται με κάθε πιθανό τρόπο στον δημόσιο διάλογο, σε περιστατικά με έμφυλα χαρακτηριστικά. Το πιο πρόσφατο από αυτά η υπόθεση με τον τραγικό θάνατο της 19χρονης Μυρτούς στην Κεφαλονιά.

Βγήκαν όλοι οι καθωσπρέπει, με τις άμεμπτες ηθικές, οι αλάνθαστοι κριτές των πάντων, οι αυτόκλητοι δικαστές των επιλογών των άλλων, να πουν λίγο έως πολύ ότι η Μυρτώ «τα ‘θελε και τα ‘παθε». Να τους λες ότι την άφησαν στη μέση του δρόμου, αβοήθητη, ημιλιπόθυμη, να πεθάνει και να σου λένε «τι γύρευε 19 χρονών με τρεις άντρες». Να τους εξηγείς ότι είναι δικαίωμά της να βρίσκεται όπου θέλει, με όσους άντρες θέλει, χωρίς να πρέπει να πεθάνει γι’ αυτό και να σου απαντάνε «ας πρόσεχε».

Κι η ιστορία επαναλαμβάνεται. Τι φορούσε; Μήπως ήταν πολύ προκλητική; Γιατί δεν έφυγε; Γιατί έφυγε τώρα; Γιατί δεν μιλούσε τόσο καιρό; Γιατί μίλησε τώρα; Μήπως τον προκάλεσε; Μήπως δεν είπε ξεκάθαρα «όχι»; Πολύ «ξεπεταγμένη» για την ηλικία της. Τέτοια ώρα να τριγυρνάει μόνη της έξω; Αν δεν ήθελε παιδιά, ας έπαιρνε προφυλάξεις. Γιατί γεννήθηκε εξαρχής, στο κάτω κάτω.

Υπάρχουν πολλοί, λοιπόν, εκεί έξω -και το να προσποιούμαστε το αντίθετο απλώς διογκώνει τη φούσκα στην οποία ζούμε, μέχρι να σκάσει με πάταγο- στον αξιακό κώδικα των οποίων η γυναίκα φταίει είτε κακοποιείται είτε βιάζεται είτε δολοφονείται είτε αφήνεται σε άθλια κατάσταση να πεθάνει μόνη κι αβοήθητη. Γιατί, με κάποιον αρρωστημένο τρόπο, στο δικό τους μυαλό, τα έχει προκαλέσει όλα τα παραπάνω. Δεν είναι θύμα, είναι το αποτέλεσμα τού να μη «συμμορφώνεται» με ό,τι ορίζουν εκείνοι ως ανεκτό, αποδεκτό, επιτρεπτό για μία γυναίκα. Και καλώς παθαίνει ό,τι παθαίνει.

Η τραγωδία με τη Μυρτώ συνέβη τις ημέρες του Πάσχα. Αυτό σημαίνει ότι πολλοί -αν όχι όλοι- από τους παραπάνω ανθρώπους εκκλησιάστηκαν αρκετά, έκαναν μεγάλους σταυρούς, αγκάλιασαν και φίλησαν την οικογένειά τους (και τις κόρες τους, δηλαδή), έφαγαν μαγειρίτσα, κοιμήθηκαν ήσυχοι το βράδυ. Στο ενδιάμεσο ξεσπάθωσαν στα social media τους για το πώς «να μην γίνουν τα παιδιά μας», εννοώντας τη 19χρονη Μυρτώ και όχι τους τρεις που την άφησαν να πεθάνει. Γιατί η Μυρτώ ήταν γυναίκα. Και δεν μπορεί να διαθέτει τον εαυτό της όπως και όπου ορίζει, να κάνει ή να μην κάνει σεξ με όποιον θέλει, να φοράει ό,τι θέλει, να έχει ό,τι χρώμα μαλλιά και μάτια θέλει, να φωτογραφίζεται όπως θέλει και να αξιώνει να παραμένει και ζωντανή κι από πάνω.

Γι’ αυτούς, τόσο κοστίζουν οι ζωές μας, αδερφούλα.