“Τι έχεις και πώς μπορώ να βοηθήσω” – Έτσι χάνουν οι Τραμπ

Το αποτέλεσμα των ενδιάμεσων εκλογών στις ΗΠΑ είναι μια ανάσα Δημοκρατίας, που αποδεικνύει ότι ακόμα και σε ζοφερούς καιρούς η συμμετοχή είναι ένα τεράστιο όπλο στα χέρια των λαών. Όταν οι άνθρωποι σηκώνονται από τον καναπέ, η ακροδεξιά συρρικνώνεται σε αυτό που πάντα είναι. Μια ανορθογραφία της ιστορίας, που όμως προκαλεί καταστροφή και κοστίζει ζωές.

Η συντριπτική ήττα του Τραμπ, είναι μια απάντηση στην παγκόσμια παλαβή ακροδεξιά, που βρίσκει “λύσεις” στα προβλήματα που προκαλούν οι πολιτικές ακραίας ανισότητας, στο κυνήγι του μετανάστη, του φτωχού και του διαφορετικού. Είναι μια απάντηση στους δισεκατομμυριούχους, που χρησιμοποιούν την ακροδεξιά σε κάθε χώρα ως μαντρόσκυλο των συμφερόντων των λίγων, με επίκληση πάντα στην πατρίδα, το έθνος και τη σημαία.

Οι παραληρηματικές υποσχέσεις του Τραμπ, απογυμνώθηκαν όταν έγιναν εφαρμοσμένη πολιτική. Ακρίβεια, βία, αίμα και εξευτελισμός. Αυτά είναι τα “επιτεύγματα” της πολιτικής του σκότους. Χρειάστηκε οι Αμερικανοί να ζήσουν τις συνέπειες, για να αναθεωρήσουν. Ωστόσο το έκαναν.

Για να γίνει αυτό όμως δεν αρκούσε η συντριβή της πολιτικής Τραμπ στα προβλήματα της καθημερινότητας (τα οποία πολλαπλασίασε), αλλά και τα θετικά μηνύματα των υποψηφίων των Δημοκρατικών (ακόμα και αν δεν υπάρχει κεντρικός πρωταγωνιστής). Δεν αρκούσε η κριτική.

Χρειάστηκαν νέες ιδέες, νέα πρόσωπα, προτάσεις, χρήση των Social Media και των ΜΜΕ, αλλά όχι απλώς για να υποδύονται κάποιοι τους “φρέσκους”, αλλά για να φτάσει το μήνυμά τους σε κάθε ψηφοφόρο.

Υπάρχουν δυο απαραίτητες προϋποθέσεις για να έχει επιτυχία μια τέτοια προσπάθεια. Πρέπει ο πολιτικός όχι μόνο να έχει προτάσεις για πραγματικά προβλήματα, για τη βιωμένη πραγματικότητα του πολίτη, όχι μόνο να ξέρει πώς θα εφαρμοστούν οι λύσεις, αλλά να έχει και τη διάθεση να τις υποστηρίξει με σθένος, όταν οι αντίπαλοί του ορκίζονται σε μια κίβδηλη σταθερότητα.

Αυτό είναι το μάθημα που πρέπει να πάρουν οι προοδευτικοί πολιτικοί στην Ελλάδα. Οι θεωρίες των ώριμων φρούτων και όλες αυτές οι ανοησίες δεν λειτουργούν πια. Για να αλλάξουν τα πράγματα, χρειάζεται η κινητοποίηση των πολιτών, που έχουν συνηθίσει να μη συμμετέχουν. Και για να κινητοποιηθούν οι πολίτες, πρέπει κάποιος να τους πείσει ότι καταλαβαίνει στ’ αλήθεια τα προβλήματά τους και ότι μπορεί να παλέψει για λύσεις. Λύσεις για τη στέγαση, για αξιοπρεπή εργασία, για την καταπολέμηση της ακρίβειας για δημόσια Υγεία και Παιδεία.

Ο γιατρός Αμπντούλ Ελ – Σαγέντ, ο πρώτος πλέον μουσουλμάνος Γερουσιαστής ακολούθησε στην προσέγγιση των ψηφοφόρων την τακτική “τι έχεις και πώς μπορώ να βοηθήσω”. Τι και αν δέχθηκε χυδαίες επιθέσεις από τον ίδιο τον Τραμπ, και χλεύη για το όνομά του. Απέναντι στην προπαγάνδα, επιστράτευσε φρεσκάδα και προτάσεις για θέματα που “καίνε”. Έπεισε και πέτυχε μια ιστορική εκλογή.

Δεν αρκεί λοιπόν να θαυμάζεις τον Σαγέντ ή τον Μαμντάνι. Πρέπει να έχεις τη διάθεση να εργαστείς και να σκεφτείς πώς θα κάνεις τους απογοητευμένους πολίτες να πιστέψουν ξανά ότι η πολιτική μπορεί να αλλάξει τη ζωή τους προς το καλύτερο.

Με λίγα λόγια καλό το Tiktok, αλλά χωρίς διάθεση για συγκρούσεις υπέρ των πολλών και χωρίς καθαρό λόγο, προσιδιάζει περισσότερο σε “θείους που κάθονται με τη νεολαία”, παρά σε πολιτικούς που θέλουν να αλλάξουν τα πράγματα.