75 χρόνια Σύμβαση Γενεύης: Ο προσφυγικός καθρέφτης μας σε 20 αποκλειστικά καρέ

Συμπληρώνοντας 75 χρόνια από την υιοθέτησή της το 1951, η Σύμβαση για τους Πρόσφυγες παραμένει το θεμέλιο του διεθνούς συστήματος προστασίας και ένα από τα σημαντικότερα νομικά κείμενα στην ιστορία. Δημιουργήθηκε μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο πάνω στην βασική αρχή ότι όσοι εξαναγκάζονται σε φυγή εξαιτίας διώξεων, πολέμου ή βίας πρέπει να βρίσκουν ασφαλές καταφύγιο. 

Σήμερα, 149 κράτη δεσμεύονται από τη Σύμβαση ή το Πρωτόκολλο του 1967 (ή και από τα δύο), τα οποία καθορίζουν ποιος θεωρείται πρόσφυγας, τα δικαιώματά του και τις υποχρεώσεις των κρατών. Παράλληλα, η θεμελιώδης αρχή της μη επαναπροώθησης (non-refoulement), που απαγορεύει να επιστρέφονται οι άνθρωποι σε τόπο όπου θα αντιμετώπιζαν διώξεις, βασανιστήρια ή άλλη σοβαρή βλάβη, αναγνωρίζεται ως εθιμικό διεθνές δίκαιο, το οποίο εφαρμόζεται σε όλα τα κράτη, ανεξάρτητα από το αν έχουν υπογράψει τη Σύμβαση. Η Σύμβαση έχει αποδειχθεί ένα ζωντανό εργαλείο που προσαρμόζεται στις σύγχρονες προκλήσεις, προσφέροντας προστασία σε νέες μορφές απειλών, όπως οι διώξεις λόγω φύλου, η καταναγκαστική στρατολόγηση και οι κίνδυνοι που επιδεινώνονται από την κλιματική κρίση.

Όπως σημείωσε μεταξύ άλλων η Elizabeth Tan, Διευθύντριας Διεθνούς Προστασίας και Βιώσιμων Λύσεων της Ύπατης Αρμοστείας κατά την ενημέρωση Τύπου στο Palais des Nations στη Γενεύη στις 24 Ιουλίου 2026:

Η Σε έναν κόσμο που βιώνει πρωτοφανή επίπεδα κρίσεων και αστάθειας, με περισσότερες από 130 ένοπλες συγκρούσεις να έχουν καταγραφεί παγκοσμίως το 2025, σύμφωνα με τη Διεθνή Επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού, περίπου 41,6 εκατομμύρια πρόσφυγες παρέμεναν ξεριζωμένοι. Παρά την αυξανόμενη πόλωση στο δημόσιο διάλογο, η υποστήριξη της κοινής γνώμης προς το δικαίωμα αναζήτησης ασύλου παραμένει ισχυρή, με περίπου δύο στους τρεις συμμετέχοντες σε έρευνα της Ipsos σε 29 χώρες να δηλώνουν ότι στηρίζουν το δικαίωμα των ανθρώπων που αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τις εστίες τους λόγω πολέμου ή διώξεων να αναζητούν καταφύγιο και προστασία.

Απέναντι στις φωνές που θεωρούν τη Σύμβαση “ξεπερασμένη”, η Ύπατη Αρμοστεία υποστηρίζει ότι το νομικό αυτό πλαίσιο είναι πιο απαραίτητο από ποτέ. Παρέχει στα κράτη τα εργαλεία να ξεχωρίζουν όσους χρειάζονται διεθνή προστασία από όσους δεν τη δικαιούνται. Η διασφάλιση δίκαιων και ταχειών διαδικασιών προστατεύει τους πραγματικούς πρόσφυγες, ενισχύει την εμπιστοσύνη των κοινωνιών υποδοχής και επιτρέπει την ασφαλή και αξιοπρεπή επιστροφή όσων δεν πληρούν τις προϋποθέσεις ασύλου.

Ταυτόχρονα, υπογραμμίζεται ότι η προστασία των ανθρώπων πρέπει να παραμείνει στο επίκεντρο της διαχείρισης των συνόρων, εκφράζοντας σοβαρή ανησυχία για πρακτικές όπως οι επαναπροωθήσεις (pushbacks) και η άρνηση πρόσβασης στο άσυλο. Η κατάσταση επιβαρύνεται περαιτέρω από την υποχρηματοδότηση της Ύπατης Αρμοστείας, η οποία αναγκάζεται να περιορίσει βασικές υπηρεσίες προς ευάλωτες ομάδες.

Με αφορμή την 75η επέτειο της Σύμβασης, η Ύπατη Αρμοστεία απευθύνει έκκληση για ανανέωση της δέσμευσης στη διαφύλαξη του θεσμού του ασύλου, για ισχυρότερη διεθνή συνεργασία και για μεγαλύτερη στήριξη προς τους πρόσφυγες και τις κοινότητες υποδοχής τους.

Παρακάτω, το NEWS 24/7 σε συνεργασία με την Ύπατη Αρμοστεία παρουσιάζει 20 εμβληματικά καρέ που καταγράφουν την προσφυγική κρίση μέσα στο πέρασμα του χρόνου, αποτυπώνοντας με τον πιο ρεαλιστικό τρόπο πως το προσφυγικό είναι ένα ζήτημα που δεν γνωρίζει σύνορα και φυλές και αποτελεί ένα θέμα διαχρονικό που αφορά τους πάντες.

Δεν πάνε άλλωστε και πολλά χρόνια, από όταν ως Έλληνες γνωρίσαμε από πρώτο χέρι την προσφυγιά, φέροντας τον πόνο του ξεριζωμού στο συλλογικό μας DNA. Και ως γνωστόν, δεν υπάρχει μεγαλύτερη ύβρις και αλαζονεία από το να ξεχνάει κανείς την ιστορία του.

Μια φωτογραφική αναδρομή στο προσφυγικό:

Μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, εκατομμύρια άνθρωποι βρέθηκαν χωρίς στέγη, μεταξύ αυτών και αυτοί οι πρόσφυγες από την Ανατολική Ευρώπη σε καταυλισμό στη Γερμανία. Κατά την ίδρυση της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες το 1950, εκτιμάται ότι υπήρχαν 1,25 εκατομμύρια πρόσφυγες υπό την εντολή της, εκ των οποίων περίπου 300.000 έως 400.000 ήταν άστεγοι και είχαν ανάγκη βοήθειας.

Στο Παλάτι των Εθνών στη Γενεύη, δώδεκα χώρες υπογράφουν τη Σύμβαση για το Καθεστώς των Προσφύγων. Η Σύμβαση είχε συνταχθεί από τη Παγκόσμια Διάσκεψη για τους Πρόσφυγες και τους Ανιθαγενείς, που συνεδρίασε στο ίδιο μέρος από τις 2 έως τις 25 Ιουλίου του 1951.

H Eλλάδα ήταν το 16ο κράτος που υπέγραψε τη Σύμβαση της Γενεύης τον Απρίλιο του 1952.

Η Σύμβαση του 1951 είναι το βασικό νομικό κείμενο που ορίζει ποιος είναι πρόσφυγας, τα δικαιώματά του και τις νομικές υποχρεώσεις των κρατών. Αρχικά, η Σύμβαση του 1951 περιοριζόταν στην προστασία των προσφύγων στην Ευρώπη μετά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο, με το κείμενό της να αναφέρεται στα “γεγονότα που συνέβησαν πριν από την 1η Ιανουαρίου 1951”. Το Πρωτόκολλο που υιοθετήθηκε τον Οκτώβριο του 1967, κατάργησε τους χρονικούς και γεωγραφικούς περιορισμούς, επεκτείνοντας την ισχύ της σε παγκόσμιο επίπεδο.

Βασική αρχή στη Σύμβαση είναι η μη-επαναπροώθηση (non-refoulement), σύμφωνα με την οποία ο πρόσφυγας δεν πρέπει να επιστρέφεται σε χώρα όπου απειλείται η ζωή ή η ελευθερία του. Η αρχή της μη-επαναπροώθησης αποτελεί πλέον κανόνα του εθιμικού διεθνούς δικαίου. Η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες λειτουργεί ως «θεματοφύλακας» της Σύμβασης του 1951 και του Πρωτοκόλλου της, τα οποία έχουν υπογράψει σήμερα 149 κράτη σε όλο τον κόσμο.

Στη φωτογραφία από αριστερά:

Margaret Kitchen, Αναπληρώτρια Εκτελεστική Γραμματέας, John Humphrey, Διευθυντής του Τμήματος Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, Knud Larsen Πρόεδρος της Διάσκεψης και r. G. J. Van Heuven Goedhart, Ύπατος Αρμοστής για τους Πρόσφυγες.

Μέχρι τον Ιανουάριο του 1956, περίπου 125.000 Ούγγροι είχαν καταφύγει στην Αυστρία από την έναρξη της κρίσης στην Ουγγαρία. Οι περισσότεροι έφταναν εξαντλημένοι και με λιγοστά υπάρχοντα. Χρειάζονταν άμεσα φροντίδα, φαγητό και ρούχα, μέχρι να ολοκληρωθούν οι διαδικασίες για τη μετακίνησή τους σε άλλες χώρες.

Μια ομάδα προσφύγων φτάνει στη Βίγλα, όπου πρόκειται να εγκατασταθεί σε νεόδμητες κατοικίες. Όλο και περισσότερες αγροτικές οικογένειες εγκαθίσταντο στο χωριό Βίγλα, το οποίο ανεγέρθηκε από την ελληνική κυβέρνηση τον Σεπτέμβριο του 1957, με την υποστήριξη της Ύπατης Αρμοστείας. Το χωριό, που ξεκίνησε με περίπου 48 κατοικίες, επεκτάθηκε σύντομα σημαντικά.

Ο πόλεμος ανεξαρτησίας της Αλγερίας, που ξεκίνησε το 1954, αποτέλεσε μια ανθρωπιστική κρίση η οποία ανέδειξε πως ο μαζικός εκτοπισμός μετατρεπόταν σε παγκόσμια πρόκληση και δεν περιοριζόταν πλέον μόνο στην Ευρώπη. Η υποστήριξη της Ύπατης Αρμοστείας προς τους Αλγερινούς πρόσφυγες στο Μαρόκο και την Τυνησία, καθώς και η συμβολή της στον επαναπατρισμό τους στο τέλος του πολέμου, σηματοδότησαν την έναρξη μιας πολύ ευρύτερης δράσης της στην Αφρική.

Μεταξύ Μαρτίου και Ιουλίου 1978, περίπου 200.000 Μουσουλμάνοι της Βεγγάλης (γνωστοί ως Ροχίνγκια) από την πολιτεία Αρακάν της Βιρμανίας (σημερινή Μιανμάρ) κατέφυγαν στο Μπαγκλαντές. Η κυβέρνηση ζήτησε βοήθεια από τη διεθνή κοινότητα και ο Γενικός Γραμματέας ανέθεσε στον Ύπατο Αρμοστή να αναλάβει τον ρόλο του συντονιστή.

Βιετναμέζοι πρόσφυγες φτάνουν στο Χονγκ Κονγκ το 1979. Το πλοίο πιθανόν να ήταν το «Sky Luck», ένα φορτηγό που μετέφερε χιλιάδες πρόσφυγες προς το Χονγκ Κονγκ, όπου βρέθηκε στο επίκεντρο μιας αδιέξοδης κατάστασης διάρκειας 4,5 μηνών, καθώς οι πρόσφυγες παρέμεναν πάνω στο πλοίο περιμένοντας άδεια να αποβιβαστούν.

Ελληνοκύπρια παιδιά στον καταυλισμό εκτοπισμένων στον Στρόβολο Λευκωσίας, όπου φιλοξενούνταν περίπου 1.600 άνθρωποι. Τον Αύγουστο του 1974, ζητήθηκε από τον Ύπατο Αρμοστή του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες να συντονίσει την ανθρωπιστική βοήθεια του ΟΗΕ στην Κύπρο για τους εκτοπισμένους και των δύο κοινοτήτων. Τον Σεπτέμβριο, ο Ύπατος Αρμοστής απηύθυνε αρχική έκκληση για 22 εκατομμύρια δολάρια, με στόχο να καλυφθούν επείγουσες ανάγκες σε στέγαση, τρόφιμα και οικιακό εξοπλισμό. Μόνο κατά τα τρία πρώτα χρόνια της επείγουσας επιχείρησής της στην Κύπρο, η Ύπατη Αρμοστεία διέθεσε πάνω από 83 εκατομμύρια δολάρια σε ανθρωπιστική βοήθεια για τους εκτοπισμένους πληθυσμούς. Έως το 1998, το έργο της παροχής βοήθειας προς τους εσωτερικά εκτοπισμένους Κύπριους είχε περάσει σε άλλους αναπτυξιακούς οργανισμούς του ΟΗΕ.

Αφγανοί πρόσφυγες στον προσφυγικό οικισμό Ghazi, στη Βορειοδυτική Συνοριακή Επαρχία του Πακιστάν. Μέχρι το 1984, εκατομμύρια Αφγανοί είχαν εγκαταλείψει τη χώρα τους, καθιστώντας την κατάσταση αυτή μία από τις μεγαλύτερες και πιο παρατεταμένες προσφυγικές κρίσεις που υποστηρίχθηκαν από τη διεθνή κοινότητα.

Στις αρχές Απριλίου 1991, ο αριθμός των Ιρακινών προσφύγων που άρχισε να αναζητάει καταφύγιο στις γύρω χώρες αυξήθηκε δραματικά: μέσα σε μία εβδομάδα, από 50.000 έφτασαν τις 700.000 στο Ιράν και από 7.500 τις 250.000 στην Τουρκία. Ως απάντηση, τα Ηνωμένα Έθνη αναθεώρησαν στις 9 Απριλίου το ανθρωπιστικό τους σχέδιο, ώστε να στηρίξουν έως και 1,5 εκατομμύριο πρόσφυγες σε διάστημα τριών μηνών, με την Ύπατη Αρμοστεία να ορίζεται ως συντονιστής οργανισμός.

Η σύγκρουση στο Κόσοβο το 1999 προκάλεσε μια μαζική και ραγδαία κρίση εκτοπισμού, με περισσότερους από 850.000 Αλβανούς του Κοσόβου να εγκαταλείπουν τις εστίες τους μεταξύ Μαρτίου και Ιουνίου 1999, μετά τους αεροπορικούς βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ. Πολλοί κατέφυγαν σε άλλα μέρη της τότε Γιουγκοσλαβίας ή σε γειτονικές χώρες, κυρίως στην Αλβανία και στην ΠΓΔΜ (νυν Βόρεια Μακεδονία). Πολλοί αναγκάστηκαν να φύγουν από τα σπίτια τους μέσα σε λίγα λεπτά, συχνά μόνο με τα ρούχα που φορούσαν. Η έξοδος από το Κόσοβο αποτέλεσε μία από τις πιο σύνθετες και έντονα πολιτικοποιημένες προσφυγικές κρίσεις στην ιστορία.

Ένα παιδί κοιτάζει μέσα από ένα άνοιγμα σε τοίχο, που προκλήθηκε από πυραυλική επίθεση, στο χωριό Μπέιτ Γιαχούν στον νότιο Λίβανο. Το χωριό σχεδόν καταστράφηκε κατά τη σύγκρουση Ισραήλ-Λιβάνου το 2006, που διήρκεσε 33 ημέρες. Μετά το τέλος της, περισσότεροι από 900.000 άνθρωποι επέστρεψαν στα σπίτια τους, συχνά βρίσκοντάς τα κατεστραμμένα. Η Ύπατη Αρμοστεία ήταν ένας από τους βασικούς φορείς της προσπάθειας του ΟΗΕ για τη στήριξή τους.

Ο διευθυντής του σχολείου, Adam Djouma Youssouf, μεταφέρει έναν πίνακα σε μία από τις τάξεις στον προσφυγικό καταυλισμό Djabal, στο ανατολικό Τσαντ. Εκεί ζουν παιδιά από το Σουδάν που έχουν διαφύγει για να γλιτώσουν από τη βία στο Νταρφούρ. Οι αίθουσες είναι ανοιχτές και εκτεθειμένες στον άνεμο και τις αμμοθύελλες. Τα παιδιά κάνουν μάθημα στο πάτωμα, καθώς δεν υπάρχουν καρέκλες ή θρανία.

Το 2017, η μαζική φυγή των Ροχίνγκια προς το Μπαγκλαντές συγκλόνισε τη διεθνή κοινότητα. Μετά το ξέσπασμα της βίας στην πολιτεία Rakhine της Μιανμάρ στα τέλη Αυγούστου, περισσότεροι από 620.000 άνθρωποι – άνδρες, γυναίκες και παιδιά – αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους μέσα σε μόλις 100 ημέρες. Πολλοί, αποκλεισμένοι στις όχθες του ποταμού Naf, έφτιαχναν πρόχειρες σχεδίες από μπαμπού και πλαστικά δοχεία, προσπαθώντας απεγνωσμένα να περάσουν απέναντι για να σωθούν. Αρκετοί δεν τα κατάφεραν και έχασαν τη ζωή τους στη διαδρομή. Η Ύπατη Αρμοστεία ανταποκρίθηκε ενισχύοντας τις προσπάθειές της για την παροχή καταλυμάτων στους υπάρχοντες καταυλισμούς γύρω από το Cox’s Bazar.

Ο Σεπτέμβριος του 2015 ήταν ο μήνας που σηματοδότησε μια κατακόρυφη αύξηση των θαλάσσιων αφίξεων στη Μεσόγειο, κυρίως μέσω της Ελλάδας. Οι άνθρωποι που φτάνουν, φοβισμένοι και ταλαιπωρημένοι, φεύγουν για να σωθούν από πολέμους και παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Προέρχονται κυρίως από τη Συρία, το Αφγανιστάν και το Ιράκ. Πολλοί είναι αυτοί που χάνουν τη ζωή τους στη θάλασσα ή χάνουν δικούς τους ανθρώπους, συγγενείς και φίλους.

Το 2015, η Ύπατη Αρμοστεία, σε συνεργασία με την ελληνική κυβέρνηση, ξεκίνησε στην Ελλάδα το πρόγραμμα στέγασης ESTIA. Σε συνεργασία με δήμους και οργανώσεις, και με συγχρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το πρόγραμμα προσέφερε στέγαση σε ενοικιαζόμενα διαμερίσματα σε περισσότερους από 70.000 ανθρώπους. Το δεύτερο σκέλος του προγράμματος βοηθούσε τους αιτούντες άσυλο να καλύψουν βασικές καθημερινές ανάγκες μέσω προπληρωμένων καρτών. Το 2021, τη διαχείριση του προγράμματος ανέλαβε το Υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου. Το ESTIA προσέφερε πολύ περισσότερα από μια στέγη: πρόσφερε αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης, μια αίσθηση κοινότητας και ένα νέο σπίτι μακριά από το σπίτι.

Το ξενοδοχείο Magdas στη Βιέννη στελεχώνεται από πρώην πρόσφυγες από όλο τον κόσμο. Βρίσκεται σε σημείο με θέα τη γιγαντιαία ρόδα της Βιέννης και αποτελούσε οίκο ευγηρίας που διοικούσε η φιλανθρωπική οργάνωση Caritas, προτού μετατραπεί σε ένα μοναδικό ξενοδοχείο το 2015. Μεταξύ του προσωπικού του υπήρχαν 20 πρώην πρόσφυγες από 16 χώρες, στους οποίους είχε χορηγηθεί άσυλο στην Αυστρία. Έφτασαν κατά τη διάρκεια της προσφυγικής κρίσης, σε μια περίοδο που η Αυστρία χρειαζόταν εργαζόμενους με κίνητρο για την αγορά εργασίας της.

Μια νεαρή μητέρα από την Ουκρανία περνά τα σύνορα στο Tiszabecs, κρατώντας στην αγκαλιά της το τριών μηνών μωρό της και το τρίχρονο παιδί της, ενώ έχει αφήσει πίσω στην Ουκρανία τον σύζυγό της. Η στρατιωτική επίθεση της Ρωσίας στην Ουκρανία ξεκίνησε στις 24 Φεβρουαρίου 2022. Μέχρι τις 27 Φεβρουαρίου, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι είχαν ήδη αναζητήσει ασφάλεια σε γειτονικές χώρες. Για περισσότερα από τέσσερα χρόνια, ο πόλεμος έχει προκαλέσει τεράστια ανθρώπινη οδύνη, εκτεταμένες καταστροφές και μία από τις μεγαλύτερες κρίσεις εκτοπισμού στον κόσμο. Περίπου 3,7 εκατομμύρια άνθρωποι παραμένουν εκτοπισμένοι μέσα στην Ουκρανία, ενώ ακόμη 5,7 εκατομμύρια έχουν βρει καταφύγιο στο εξωτερικό. Οι περισσότεροι φιλοξενούνται σε χώρες της ΕΕ υπό καθεστώς προσωρινής προστασίας.

Η 32χρονη Ashta φτάνει στο Koufroun του Τσαντ, μαζί με τον σύζυγό της και τα έξι παιδιά τους, αφού διέφυγαν από τη βία στο Νταρφούρ. Από τον Απρίλιο του 2023, η φονική σύγκρουση στο Σουδάν έχει αναγκάσει σχεδόν 13 εκατομμύρια ανθρώπους να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους. Καθώς η βία συνεχίζεται, άνθρωποι αναζητούν απεγνωσμένα ασφάλεια και προστασία, μέσα στο Σουδάν και στις γειτονικές χώρες. Οι ομάδες Ύπατης Αρμοστείας εργάζονται αδιάκοπα με τις αρχές και τους εταίρους για να στηρίξουν όσους εκτοπίζονται, όμως οι παγκόσμιες περικοπές στη χρηματοδότηση του ανθρωπιστικού τομέα απειλούν τις προσπάθειες αυτές και χιλιάδες ζωές.

Ο Τζασίμ, 103 ετών, χειρονομεί καθώς στέκεται κοντά στα ερείπια του σπιτιού του στο Αλ-Κουσέιρ, αφού επέστρεψε με την οικογένειά του από τον Λίβανο μετά από περισσότερα από δέκα χρόνια εξορίας. Η οικογένεια ζει τώρα σε μια σκηνή που έχει στηθεί πάνω στα ερείπια της πρώην κατοικίας της. Η Συρία παραμένει μία από τις μεγαλύτερες καταστάσεις αναγκαστικού εκτοπισμού παγκοσμίως, αλλά το 2025 σημειώθηκε σημαντική αύξηση των επιστροφών – 1,3 εκατομμύρια πρόσφυγες επέστρεψαν από το εξωτερικό – μετά την πτώση της κυβέρνησης Άσαντ. Οι επιστροφές πραγματοποιούνται εν μέσω συνεχούς ανασφάλειας, εκτεταμένων καταστροφών, εξαντλημένων υπηρεσιών και περιορισμένων πόρων διαβίωσης. Η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR) έχει ξεκινήσει να διευκολύνει τις εθελοντικές επιστροφές από γειτονικές χώρες για να διασφαλίσει ότι γίνονται με αξιοπρέπεια και βιωσιμότητα, όμως απαιτείται μεγαλύτερη διεθνής υποστήριξη για να διατηρηθεί αυτή η τάση και να εξασφαλιστεί η σταθερότητα.

* Να σημειωθεί ότι η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες και το Δίκτυο Μέλισσα επιμελούνται την έκθεση φωτογραφίας Seeking Sanctuaries: Stories of Movement, Acts of Welcome, που συνδιοργανώνουν στον χώρο πολιτισμού Beehive του Δικτύου Μέλισσα στην Αθήνα, από τις 22 Ιουλίου έως τις 18 Οκτωβρίου 2026. Πληροφορίες εδώ

Ώρες λειτουργίας

Beehive, Μετσόβου 10, Αθήνα

22 Ιουλίου – 18 Οκτωβρίου 2026

Ωράριο λειτουργίας (Ιούλιος): Τετάρτη έως Κυριακή, 12:00 – 17:00

Ωράριο λειτουργίας (Αύγουστος): Τρίτη, Πέμπτη, Σάββατο, 12:00 – 17:00

Το ωράριο λειτουργίας για τους επόμενους μήνες θα ανακοινωθεί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης της Μέλισσας