Αλβανία: Ο Ράμα γίνεται αυταρχικός και οι 15χρονοι είναι αποφασισμένοι

Yποτίθεται ότι τη Δευτέρα το πρωί ο Εντι Ράμα ήθελε να ηρεμήσει τα πολύ τεταμένα πνεύματα στην Αλβανία, αυτό τουλάχιστον νόμισαν οι περισσότεροι όταν άκουσαν ότι ο Αλβανός Πρωθυπουργός θα τοποθετηθεί στον Τύπο.

Αντ’ αυτού όμως, ο Αλβανός ηγέτης προτίμησε να ρίξει, με τον τρόπο του, λάδι στη φωτιά της αντιπαράθεσης. Υποσχέθηκε στις ειδικές δυνάμεις της αστυνομίας που αντιμετωπίζουν στους δρόμους των Τιράνων τους αγανακτισμένους νέους αυξήσεις στους μισθούς που μπορούν να φτάσουν μέχρι και τις 2.500 ευρώ μηνιαίως. Στην Αλβανία ένας τέτοιος μισθός είναι απλά αδιανόητος για το 99% των εργαζόμενων.

Τι ακριβώς, λοιπόν, θέλει να πετύχει ο Ράμα ο οποίος έχει έρθει σε πολύ δύσκολη θέση από τις συνεχιζόμενες διαδηλώσεις που εδώ και τέσσερις μήνες συγκλονίζουν την Αλβανία και εσχάτως έγιναν περισσότερες βίαιες;

“Ουδείς γνωρίζει” μάς απαντά πηγή από την Αλβανία. “Αυτό που βλέπουμε ότι είναι γίνεται ολοένα και πιο αυταρχικός, ολοένα και πιο σκληρός. Γενικώς, το πράγμα μυρίζει μπαρούτι. Η κατάσταση έχει γίνει πια άγρια και αυτό είναι πασιφανές, δεν χρειάζεται να είσαι στη χώρα για να το διαπιστώσεις” συμπληρώνει.

Άλλη πηγή πηγαίνει τη συζήτηση μερικά βήματα παρακάτω: “Εδώ και τέσσερις μήνες ο Ράμα αδιαφορεί πλήρως. Τα Τίρανα ήταν συνεχώς στους δρόμους καθ’ όλη τη διάρκεια του καλοκαιριού, δεν συγκινήθηκε. Δεν άλλαξε τίποτα στην πολιτική του, έδειξε να είναι στο δικό του κόσμο” επισημαίνει χαρακτηριστικά ο συνομιλητής μας από την άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής.

Πρόκειται για πραγματικότητα. Ο Αλβανός Πρωθυπουργός δεν έκανε ποτέ τον κόπο να σχολιάσει την ουσία των αιτημάτων των διαδηλωτών που ζητούσαν, μεταξύ άλλων, προστασία του περιβάλλοντος, πάταξη της διαφθοράς και άνοιγμα του δρόμου που οδηγεί στην ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Aντιθέτως, υιοθέτησε σενάρια συνωμοσίας. Πίσω από τους διαδηλωτές βρισκόταν πότε το Ιράν, πότε η Ρωσία και πότε η Ελλάδα. Φυσικά τίποτα από αυτά δεν αποδείχθηκε. Τόσο ο Ράμα όσο και η κυβέρνησή του όμως εξακολουθούσαν να βρίσκονται σε διαρκή άρνηση. Αδιαφορούσαν. Και εν τέλει το πλήρωσαν.

“Πρωτοφανές για Αλβανία”

Ο δεύτερος συνομιλητής μας συνεχίζει: “Στους δρόμους πλέον βρίσκεται μόνο νεολαία. Φοιτητές και μαθητές 15 χρόνων. Και φαίνονται πολύ αποφασισμένοι και οργισμένοι. Δεν υπάρχουν συνθήματα μόνο κατά του Ράμα, υπάρχουν και συνθήματα κατά της αστυνομίας. Τα αναφέρω όλα αυτά γιατί δεν πρόκειται για γεγονότα συνηθισμένα στην αλβανική κοινωνία. Και αυτήν την εξέλιξη ο Ράμα επιθυμεί να την αντιμετωπίσει κάνοντας το κράτος περισσότερο “αστυνομικό”.

Η οργή, προσώρας τουλάχιστον, είναι “τυφλή”, δεν παίρνει συγκεκριμένα πολιτικά χαρακτηριστικά. Στη γειτονική Σερβία ανάλογο κίνημα της νεολαίας έλαβε καθαρά κινηματικές και πολιτικές διαστάσεις μετά από δύο χρόνια συνεχών κινητοποιήσεων και κάπως έτσι ο Βούτσιτς αναγκάστηκε να παραιτηθεί. Στην Αλβανία βρίσκονται ακόμη στην αρχή.

“Αν μπορούσα να κάνω μία αντιστοίχιση με ανάλογες ιστορικές πραγματικότητες, θα έλεγα ότι αυτή η εξέγερση στην Αλβανία μοιάζει μ’ αυτή της Αθήνας το 2008 μετά τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Είναι το ίδιο μαζική, το ίδιο άγρια. Και εννοείται ότι τα πολιτικά κόμματα απουσιάζουν. Αυτό που εξακολουθεί να ισχυρίζεται ο Ράμα, ότι η εξέγερση οργανώνεται, μεταξύ άλλων, και από το κόμμα του Μπερίσα πραγματικά δεν αντέχει σε κριτική”.

Ο έτερος συνομιλητής εκφράζει ένα πολύ συγκεκριμένο φόβο: “Εχω την αίσθηση ότι αν ο Ράμα αποχωρήσει “βίαια” από την Πρωθυπουργία, αν εξαναγκαστεί με κάποιο τρόπο σε παραίτηση, η Αλβανία θα βιώσει καταστάσεις χάους όπως αυτές του 1997″. Τότε η χώρα βρέθηκε στα πρόθυρα εμφύλιας, γενικευμένης σύρραξης λόγω και της οικονομικής κατάρρευσης από την υπόθεση των πυραμίδων. Βγήκαν όπλα, οι αρχές έχασαν τελείως τον έλεγχο αλλά τα πολύ χειρότερα αποφεύχθησαν με μεγάλο κόπο.

Σχεδόν οι πάντες εκφράζουν επίσης την άποψη ότι αν κάποιος σκοτωθεί (θυμίζουμε ότι η αστυνομική βία κλιμακώνεται επικίνδυνα αφού τις τελευταίες ημέρες οι αστυνομικές δυνάμεις χρησιμοποίησαν ακόμα και πλαστικές σφαίρες), τότε η κατάσταση θα ξεφύγει τελείως. “Ακόμα και ο δημόσιος λόγος, οι συζητήσεις, έχουν γίνει εξαιρετικά βίαιες. Πραγματικά δεν ξέρεις που μπορεί να φτάσει όλο αυτό, όλα μοιάζουν να κρέμονται από μία κλωστή που πολύ εύκολα μπορεί να σπάσει” μάς επισημαίνουν.

Για το τέλος κρατήστε μία ακόμη χρήσιμη πληροφορία. Το κίνημα στη Σερβία φοβόταν τις σχέσεις της σερβικής εξουσίας με το οργανωμένο έγκλημα εντός και εκτός της χώρας. Παρόμοιος φόβος υπάρχει και στους Αλβανούς που διαδηλώνουν. Οποιος ζει στην Αλβανία, έχει και μία διαφορετική, σχετική ιστορία να αφηγηθεί, ιστορία που καταδεικνύει ότι τα όρια μεταξύ της νομιμότητας και της μη νομιμότητας στη χώρα βρίσκονται πολύ κοντά, είναι εντελώς δυσδιάκριτα.

Όπως μάς είχε πει και ένας νεαρός σερβιτόρος στο διάστημα της παραμονής μας στα Τίρανα τον προηγούμενο Ιούνιο, “η όλη ιστορία είναι bullshit φίλε. Σιχαίνομαι”...