Μαθήματα κολύμβησης μετά από τρία χρόνια πολέμου δίνουν ξανά ελπίδα στα παιδιά της Γάζας

Διαβάζεται σε 7'
Μαθήματα κολύμβησης μετά από τρία χρόνια πολέμου δίνουν ξανά ελπίδα στα παιδιά της Γάζας

Σε αυτοσχέδιες θαλάσσιες πισίνες, φτιαγμένες από σακιά άμμου και συντρίμμια, εκατοντάδες παιδιά στη Γάζα μαθαίνουν ξανά να κολυμπούν, βρίσκοντας για λίγες ώρες μια πολύτιμη διέξοδο από τον φόβο, την απώλεια και την καθημερινότητα του πολέμου.

Τα μαθήματα κολύμβησης άρχισαν ξανά στη Γάζα έπειτα από τρία χρόνια πολέμου, με εκατοντάδες παιδιά να μαθαίνουν να επιπλέουν, να κολυμπούν με απλές κινήσεις και να κάνουν τις πρώτες τους διαδρομές μέσα σε πέντε αυτοσχέδιες θαλάσσιες πισίνες, κατασκευασμένες από σακιά άμμου και συντρίμμια.

Για λίγες ώρες, τα μαθήματα επιτρέπουν σε εκατοντάδες αγόρια και κορίτσια να διεκδικήσουν ξανά ένα μέρος της παιδικής τους ηλικίας, σε έναν τόπο όπου δεν υπάρχουν παιδικές χαρές ούτε οργανωμένη εκπαίδευση και όπου τα παιδιά ζουν με τον διαρκή φόβο των ισραηλινών επιθέσεων και βομβαρδισμών.

Τα ευρήματα της έρευνας των Ηνωμένων Εθνών είναι αποκαρδιωτικό: το 96% των παιδιών στη Γάζα αισθάνεται πως ο θάνατος είναι αναπόφευκτος.

«Η κολύμβηση μου δίνει την ευκαιρία να ξεφύγω από τον πόλεμο και από τις ανησυχίες με τις οποίες ζω», λέει η 13χρονη Άλμα Σαμπάτ, η οποία είδε τη μητέρα της να σκοτώνεται σε ισραηλινό πλήγμα τον Μάιο. Έπειτα από τρεις εβδομάδες μαθημάτων, το αγαπημένο της στιλ είναι το ελεύθερο. Έχει κάνει νέους φίλους και δεν φοβάται πλέον τα κύματα και την ανοιχτή θάλασσα. «Το να έρχομαι στην παραλία είναι μια όμορφη και ευχάριστη εμπειρία», αναφέρει σε ρεπορτάζ της βρετανικής εφημερίδας The Guardian.

Αυτοσχέδιες πισίνες στην ακτή

Ο Αμτζέντ Τάντες, ο οποίος ίδρυσε την πρώτη ακαδημία κολύμβησης στη Γάζα πριν από περισσότερα από 20 χρόνια, κινητοποίησε αυτό το καλοκαίρι δεκάδες εθελοντές, προκειμένου να δημιουργήσουν μια σειρά από πισίνες στις παραλίες της κεντρικής Γάζας.

Ελάχιστα βαριά μηχανήματα έχουν απομείνει στη Γάζα και έτσι όλες οι εργασίες έγιναν με τα χέρια. Οι εθελοντές μετέφεραν τόνους συντριμμιών, γέμισαν σακιά με άμμο για να κατασκευάσουν τα τοιχώματα και έσκαψαν την παραλία για να βαθύνουν τις πισίνες.

Τα πρωινά πραγματοποιούνται δωρεάν μαθήματα για παιδιά των οποίων οι γονείς σκοτώθηκαν σε ισραηλινές επιθέσεις. Το απόγευμα, οι πισίνες ανοίγουν για όλους και γεμίζουν συνεχώς με παιδιά που παίζουν και πλατσουρίζουν στα ζεστά νερά.

«Είναι μια σπάνια ευκαιρία να διασκεδάσουν, να χαλαρώσουν και να διεκδικήσουν ξανά ένα μέρος της κλεμμένης παιδικής τους ηλικίας», λέει ο Τάντες, ο οποίος έχει εργαστεί και ως δημοσιογράφος για τον Guardian και άλλα μέσα ενημέρωσης.

Παιδιά σημαδεμένα από το τραύμα

Τα περισσότερα παιδιά της Παλαιστίνης έχουν υποστεί χρόνια ακραίου τραύματος.Έχουν βιώσει την απώλεια ή τον ακρωτηριασμό αγαπημένων τους προσώπων, καθώς ένας στους δέκα κατοίκους της Γάζας, με βάση τον προπολεμικό πληθυσμό, έχει σκοτωθεί ή τραυματιστεί σε ισραηλινές επιθέσεις.

Χιλιάδες ακόμη άνθρωποι εκτιμάται ότι παραμένουν θαμμένοι κάτω από τα συντρίμμια. Η Γάζα έχει τη μεγαλύτερη συγκέντρωση παιδιών με ακρωτηριασμούς στον κόσμο.

«Η αναπηρία των παιδιών της Παλαιστίνης έχει πάψει να αποτελεί μια ατομική ιατρική κατάσταση και έχει πλέον εξελιχθεί σε καθοριστική δημογραφική πραγματικότητα», ανέφερε επιτροπή του ΟΗΕ σε έκθεσή της σχετικά με τις επιθέσεις του Ισραήλ εναντίον παιδιών της Παλαιστίνης.

Ο ανθρωπογενής λιμός που προκλήθηκε από τον ισραηλινό αποκλεισμό την περασμένη χρονιά αναμένεται να αφήσει ορισμένα παιδιά με μόνιμες ψυχικές και σωματικές βλάβες στην ανάπτυξή τους.

Εδώ και τρία χρόνια δεν λειτουργεί επίσημο σχολικό σύστημα, ενώ σχεδόν όλα τα σχολικά κτίρια έχουν υποστεί ζημιές ή έχουν καταστραφεί.

Στη Γάζα ζουν περίπου 700.000 παιδιά σχολικής ηλικίας, όμως μόνο μια μειονότητα έχει πρόσβαση στα αυτοσχέδια σχολεία που λειτουργούν μέσα σε σκηνές από ανθρωπιστικές οργανώσεις.

Οι επιζώντες είναι στοιβαγμένοι σε ασφυκτικά γεμάτους, ζεστούς και θορυβώδεις καταυλισμούς, σε μια περιοχή που αντιστοιχεί μόλις στο ένα τρίτο της προπολεμικής Γάζας, χωρίς επαρκή πρόσβαση σε νερό και εγκαταστάσεις υγιεινής.

«Μακριά από τις σκηνές και τους βομβαρδισμούς»

Τα μαθήματα κολύμβησης αποτελούν μια αναγκαία σωματική και ψυχική απόδραση από αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα.

«Το να βρίσκομαι εδώ μου επιτρέπει να προπονούμαι, να παίζω και να αναπνέω καθαρό αέρα, μακριά από τις σκηνές», λέει η 10χρονη Μαριάμ αλ Μούσρι, η οποία έχασε τον πατέρα της στον πόλεμο.

Η 14χρονη Λάιλα Καχμάν έχασε τον επτάχρονο αδελφό της, όταν βομβαρδίστηκε ένα τέμενος κοντά στο σημείο όπου έπαιζε. Ονειρεύεται να γίνει φαρμακοποιός και λέει ότι το κολύμπι τής δίνει την ευκαιρία να χαλαρώνει, να δροσίζεται και να ξεχνά για λίγο τη ζωή μέσα στη σκηνή.

«Έρχομαι εδώ κάθε δεύτερη ημέρα, επειδή με κάνει να αισθάνομαι ότι ζω τη ζωή μου και απολαμβάνω τον χρόνο μου, αντί να μένω στη σκηνή, να ακούω τους βομβαρδισμούς και να ζω με τον φόβο και τη θλίψη», αναφέρει.

«Πριν μάθω να κολυμπώ, φοβόμουν λίγο τη θάλασσα και δεν είχα το θάρρος να μπω στο νερό. Τώρα αισθάνομαι πολύ μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και δεν φοβάμαι πλέον όταν κολυμπώ».

Μέχρι στιγμής, 700 παιδιά έχουν παρακολουθήσει μαθήματα συνολικής διάρκειας έξι εβδομάδων.

Ο Τάντες ελπίζει ότι μέσα στο καλοκαίρι θα μπορέσει να διδάξει κολύμβηση σε χιλιάδες ακόμη παιδιά, εφόσον εξασφαλίσει χρηματοδότηση για τους εκπαιδευτές, οι οποίοι σήμερα εργάζονται όλοι εθελοντικά, και για την κάλυψη των βασικών εξόδων.

Μια προσωπική διαδρομή απώλειας και επούλωσης

Η χαρά των μικρών κολυμβητών λειτουργεί θεραπευτικά και για τον ίδιο, καθώς θρηνεί τον μεγαλύτερο αδελφό του, Μπαχτζάτ, πρωταθλητή του καράτε, ο οποίος σκοτώθηκε σε ισραηλινή επίθεση την περασμένη χρονιά.

Τα δύο αδέλφια προσπαθούσαν να εγκαταλείψουν το οικογενειακό τους σπίτι, ακολουθώντας τις εντολές εκκένωσης του ισραηλινού στρατού.

«Ο Μπαχτζάτ ήταν αυτός που μου έμαθε αρχικά να κολυμπώ και στη συνέχεια με ενέπνευσε, όταν ήμουν νέος, να επιδιώξω την αθλητική αριστεία», λέει. «Το να πεθάνει στην αγκαλιά μου ήταν το χειρότερο πράγμα που θα μπορούσα να φανταστώ».

Η αρχική ακαδημία γεννήθηκε μέσα από την ελπίδα αλλά και την τραγωδία.

Η Παλαιστίνη πραγματοποίησε το ολυμπιακό της ντεμπούτο στους Αγώνες της Ατλάντα το 1996, προσφέροντας για πρώτη φορά σε αθλητές από τη Γάζα τη δυνατότητα να αγωνιστούν στη μεγαλύτερη αθλητική διοργάνωση του κόσμου.

Για τον Τάντες, εκείνη η στιγμή αποτέλεσε την αφετηρία μιας νέας αποστολής.

«Ήθελα να βρεθώ στους Ολυμπιακούς Αγώνες, αλλά ξεκίνησα την επαγγελματική κολύμβηση σε πολύ μεγάλη ηλικία. Έτσι αποφάσισα να πραγματοποιήσω το όνειρό μου μέσα από μια νέα γενιά», αναφέρει.

Την ίδια στιγμή, κάθε καλοκαίρι στη Γάζα καταγράφονταν πνιγμοί στη θάλασσα.

Οι οικογένειες συνέρρεαν στην παραλία για να χαλαρώσουν, να παίξουν στο νερό και να δροσιστούν, όμως ελάχιστοι γνώριζαν κολύμβηση και στη συγκεκριμένη ακτή δεν υπήρχαν ναυαγοσώστες.

Ο Τάντες αποφάσισε ότι τα μαθήματα θα μπορούσαν να προστατεύσουν τα παιδιά και παράλληλα να δημιουργήσουν μια νέα γενιά ναυαγοσωστών.

Η μεγαλύτερη δυσκολία, όταν ξεκίνησαν τα μαθήματα, ήταν να πείσει τους γονείς να γράψουν τα παιδιά τους. «Οι άνθρωποι ήταν τρομοκρατημένοι από το νερό. Η θάλασσα έμοιαζε στα μάτια τους με τέρας, καθώς κάθε χρόνο αφαιρούσε τη ζωή δεκάδων ανθρώπων», θυμάται.

Τα πρώτα χρόνια τα παιδιά μάθαιναν κολύμβηση στο λιμάνι της Γάζας, όπου οι κυματοθραύστες τα προστάτευαν από τα κύματα.

Αργότερα, ο Τάντες κατασκεύασε μια σειρά από πισίνες κατά μήκος της ακτής, στις οποίες περίπου 11.000 άνθρωποι έμαθαν να κολυμπούν.

Η μεγαλύτερη πισίνα, κατασκευασμένη με συντρίμμια σπιτιών που είχαν βομβαρδιστεί από το Ισραήλ το 2014, είχε έκταση άνω των 1.000 τετραγωνικών μέτρων.

Οι ισραηλινές επιθέσεις μετά το 2023 ισοπέδωσαν όλες τις πισίνες, σκότωσαν δεκάδες μαθητές κολύμβησης και τουλάχιστον έξι προπονητές, ενώ τραυμάτισαν πολλούς ακόμη.

Η επανέναρξη των μαθημάτων έμοιαζε σχεδόν αδύνατη.

«Το μόνο που είχα ήταν η θάλασσα, όμως η θάλασσα είναι επικίνδυνη ακόμη και το καλοκαίρι. Υπάρχουν μέδουσες, μεγάλα κύματα, ισχυρά ρεύματα και βράχια», λέει.

Έτσι συνέλαβε την ιδέα της δημιουργίας νέων πισινών, τόσο για τα παιδιά της Γάζας όσο και ως φόρο τιμής στον αδελφό του.

Το να βλέπει τα παιδιά να αφήνουν, έστω και για λίγο, πίσω τους τη φρίκη του πολέμου όταν βουτούν στη θάλασσα έχει βοηθήσει και τον ίδιο να επουλώσει τις πληγές του.

«Στην πραγματικότητα, ο πρώτος άνθρωπος που βοήθησα μέσα από αυτό το εγχείρημα ήταν ο ίδιος μου ο εαυτός», λέει.

«Μου έδωσε ένα βαθύ αίσθημα ευτυχίας και αποκατάστασης. Αισθάνομαι ξανά ζωντανός».

Ροή Ειδήσεων

Περισσότερα