Νεπάλ: Εννέα ημέρες παγιδευμένοι σε ένα σκοτεινό τούνελ – Η απίστευτη ιστορία επιβίωσης δύο εργατών

Για εννέα ημέρες, ο Καμπίρ Μαχαρτζάν βρισκόταν μέσα στο απόλυτο σκοτάδι, ξαπλωμένος σε μια λίμνη από λασπόνερο, χάνοντας και ξαναβρίσκοντας τις αισθήσεις του. Δίπλα του, ο Σαντζάι Σαχ προσπαθούσε να κρατήσει το κουράγιο του, απαγγέλλοντας ινδουιστικές προσευχές.

Οι δύο άνδρες, σύμφωνα με αποκαλυπτικό δημοσίευμα του Reuters, είχαν εγκλωβιστεί σε σήραγγα του υδροηλεκτρικού έργου Upper Trishuli 3A, μετά τις καταστροφικές πλημμύρες που έπληξαν το Νεπάλ στις 26 Αυγούστου. Επέζησαν μέσα σε έναν θύλακα αέρα, ο οποίος αρχικά τους έσωσε από τα ορμητικά νερά και στη συνέχεια έγινε η «φυλακή» τους.

Η καταστροφή ξεκίνησε όταν παγετώνας κατέρρευσε στο όρος Langtang Lirung, προκαλώντας κατολίσθηση και ένα τεράστιο κύμα νερού και λάσπης. Χωριά ισοπεδώθηκαν και ένα δίκτυο 12 υδροηλεκτρικών έργων, στα οποία βρίσκονταν σχεδόν 900 εργαζόμενοι, βρέθηκε κάτω από τα νερά. Περισσότεροι από 1.300 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, ενώ χιλιάδες αγνοούνταν σε Νεπάλ και γειτονικό Θιβέτ.

Στις 07:30 το πρωί εκείνης της ημέρας, ο Μαχαρτζάν τηλεφώνησε στη σύζυγό του, πριν ξεκινήσει τη βάρδιά του.

«Πρέπει να μπω μέσα στη σήραγγα. Εκεί δεν θα έχει σήμα», της είπε.

Περίπου μία ώρα αργότερα σημειώθηκε η κατάρρευση του παγετώνα. Στις 09:15, οι υπεύθυνοι έδωσαν τελικά εντολή εκκένωσης του Trishuli 3A, όμως για πολλούς ήταν ήδη αργά. Εργαζόμενοι που προσπάθησαν να διαφύγουν παρασύρθηκαν από το τεράστιο κύμα.

Ο Μαχαρτζάν και ο Σαχ κατάφεραν να καταφύγουν σε μια μικρότερη σήραγγα καλωδίων, η οποία είχε ανοδική κλίση και ήταν λιγότερο εκτεθειμένη στα νερά. Βρίσκονταν μόλις 160 μέτρα από την έξοδο αλλά τόνοι λάσπης, βράχων και συντριμμιών τούς χώριζαν από την επιφάνεια.

Εννέα ημέρες με λασπόνερο

Ο θύλακας αέρα μέσα στη σήραγγα τούς επέτρεψε να αναπνέουν. Για να επιβιώσει, όμως, ο Μαχαρτζάν αναγκαζόταν να πίνει από το ίδιο λασπωμένο νερό μέσα στο οποίο ήταν ξαπλωμένος, σύμφωνα με τη σύζυγό του. Ο Σαχ προσευχόταν για να διατηρήσει το κουράγιο του.

Στην επιφάνεια, η οικογένεια του Μαχαρτζάν είχε αρχίσει να χάνει κάθε ελπίδα. Όταν η σύζυγός του είδε φωτογραφίες από το σημείο όπου βρισκόταν κάποτε η είσοδος της εγκατάστασης –και είχε πλέον μετατραπεί σε όχθη ποταμού– πίστεψε ότι ήταν αδύνατον να βρίσκεται ακόμη ζωντανός.

Οι συνθήκες ήταν εξαιρετικά δύσκολες. Περισσότερα από 7.500 σπίτια είχαν καταστραφεί στην κοιλάδα και τα σωστικά συνεργεία έπρεπε να αποφασίσουν πού θα επικεντρώσουν τις επιχειρήσεις τους.

Η λάσπη ήταν τόσο ασταθής ώστε τα βαριά μηχανήματα δεν μπορούσαν αρχικά να πλησιάσουν. Η ουσιαστική εκσκαφή άρχισε τρεις ημέρες μετά την καταστροφή, ενώ οι τέσσερις είσοδοι των σηράγγων ήταν θαμμένες κάτω από λάσπη, βράχους, ξύλα και συντρίμμια, σε ορισμένα σημεία βάθους 15 έως 30 μέτρων.

Χρειάστηκαν σχεδόν έξι ημέρες μόνο για να φτάσουν οι διασώστες στη θαμμένη είσοδο. Όταν φώναξαν για επιζώντες, δεν πήραν καμία απάντηση.

«Είμαστε εδώ»

Η ανατροπή ήρθε τα ξημερώματα της δέκατης ημέρας. Οι διασώστες άρχισαν να ακούν έναν αμυδρό θόρυβο μέσα από τη σήραγγα.

Έσβηναν ξανά και ξανά τις μηχανές τους και φώναζαν μέσα στο σκοτάδι, προσπαθώντας να καταλάβουν εάν κάποιος τους απαντούσε. Υπολόγισαν ότι ο ήχος ερχόταν από απόσταση μόλις 15 έως 20 μέτρων. Και τότε, είδαν ένα χέρι. Στρατιώτες κατάφεραν να ανοίξουν μια μικρή δίοδο. Από το εσωτερικό ακούστηκε μία λέξη στα νεπαλέζικα: «Hunuhuncha» – «Είμαστε εδώ».

Κανένας από τους δύο άνδρες δεν μπορούσε να σταθεί όρθιος όταν τελικά βγήκε από τη σήραγγα. Ο Σαχ μεταφέρθηκε στην πλάτη ενός διασώστη, ενώ ο σοβαρότερα τραυματισμένος Μαχαρτζάν απομακρύνθηκε με φορείο.

«Μαμά, ο μπαμπάς γύρισε!», φώναξαν οι δύο γιοι του Μαχαρτζάν όταν έμαθαν ότι είχε βρεθεί ζωντανός.

Στο νοσοκομείο, οι γιατροί χειρούργησαν ένα βαθύ, μολυσμένο τραύμα στο πόδι του. Όταν η σύζυγός του μπήκε στο δωμάτιο, εκείνος ήταν ακόμη τόσο αποπροσανατολισμένος ώστε δεν την αναγνώρισε. «Πού βρίσκομαι;», τη ρώτησε.

Για εκείνη, όμως, σημασία είχε μόνο ότι είχε επιστρέψει ζωντανός. «Είναι σαν να του χαρίστηκε μια δεύτερη ζωή».