A PLACE TO BURY STRANGERS: “ΚΑΜΙΑ ΤΕΧΝΗΤΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΙΜΗΘΕΙ ΤΗΝ ΗΧΗΤΙΚΗ ΜΑΣ ΛΑΙΛΑΠΑ”

 «Όταν ήμουν έφηβος, έκανα μια συμφωνία με τον εαυτό μου να αυξάνω διαρκώς την ένταση στη σκηνή ή αλλιώς να τα παρατήσω». Έτσι, με αυτήν την εισαγωγή ο Oliver Ackermann εξηγεί πως κατάφερε να φτιάξει ένα από τα πιο συναρπαστικά συγκροτήματα της σκηνής. Οι A Place To Bury Strangers θα βρεθούν την Παρασκευή στο Eightball στη Θεσσαλονίκη και το Σάββατο στη σκηνή του Gazarte Ground Stage για να δείξουν πως χτίζεται ένας αδιαπέραστος τοίχος από ροκ εν ρολ θόρυβο.

Το 2002 έχοντας ορμητήριο την Νέα Υόρκη ο Ackermann με τους συνοδοιπόρους του, που άλλαξαν πολλές φορές μέσα στα χρόνια, κατάφερε να αποκτήσει τη φήμη του πιο θορυβώδους συγκροτήματος της πόλης. Χωρίς εκπτώσεις στον ήχο, άνοιγε την ένταση στο τέρμα και έπαιζε ένα χαοτικό συνονθύλευμα από shoegaze, space rock και ψυχεδέλεια όπου παρεμβάλλονταν ακραίοι ηχητικοί πειραματισμοί. 

Η φιλοσοφία του είναι τόσο ρηξικέλευθη όσο είναι και η μουσική του. «Ο ήχος είναι μια δεξαμενή μέσα στην οποία μπορούμε να βουτήξουμε τα χέρια μας και να του στρίψουμε το λαρύγγι χωρίς στην ουσία να πάθει κάποιος τίποτα. Είναι η πηγή της ύπαρξης μας, ένας ασφαλής χώρος, η αιτία και το υπόβαθρο που μας εμπνέει να δημιουργούμε. Το κλειδί είναι η δυναμική με την οποία συχνά εξερευνούμε ένα αδιάκοπο, συνεχώς επεκτεινόμενο και με όλο και μεγαλύτερη ένταση ηχητικό τοπίο, αλλά όλες αυτές τις λεπτές αποχρώσεις και τις  διαφορετικές διαδρομές που εξερευνούμε προσπαθούμε να τις ωθήσουμε σε μία κατάσταση όπου ο ακροατής θα νιώθει άβολα».

Όσοι δεν μπορούν να συνειδητοποιήσουν τι εννοεί αυτός ο αλλόκοτος σκαπανέας του θορύβου μπορούν να ακούσουν την πρόσφατη κυκλοφορία του συγκροτήματος. Μία συλλογή με τίτλο Rare And Deadly  όπου ο Ackermann συγκέντρωσε «demos, B-sides, εγκαταλελειμμένα πειράματα και ξεχασμένα κομμάτια» δημιουργώντας ένα είδος ηχητικού ντοκιμαντέρ για τους A Place To Bury Strangers. 

«Αυτόν τον καιρό όλα έχουν γίνει τόσο στιλιζαρισμένα και ομογενοποιημένα που πραγματικά άρχισα να κουράζομαι» εξηγεί μιλώντας για την επιλογή του. «Νομίζω ότι αρχίζω να αισθάνομαι και εγώ λίγο μπερδεμένος καθώς η ζωή φαίνεται να προχωράει όλο και πιο γρήγορα. Οπότε κυκλοφόρησα αυτά τα κομμάτια θέλοντας να αναδείξω το χάος του παρελθόντος που συνέβαλε στο να φτάσω εκεί όπου βρίσκομαι τώρα και αυτό το ταξίδι μου μέσα από τη μουσική. Ακούγοντας μερικά από αυτά τα παλιότερα κομμάτια, μου φάνηκαν σαν γεγονότα που συνέβησαν πολύ καιρό πριν, πολύ διαφορετικά ταξίδια που ίσως να είχαν ξεχαστεί και που θα μπορούσαν να τα ακολουθήσουν οι ακροατές τώρα πια. Έτσι κι αλλιώς όλοι χρειαζόμαστε ένα διάλειμμα από την καθημερινότητα, έστω και για τρία λεπτά».

Και επειδή κάθε κυκλοφορία των A Place To Bury Strangers είναι και μία καινοτόμος χειρονομία, ο Ackermann επέλεξε διαφορετική σειρά των κομματιών για κάθε format, για παράδειγμα άλλη σειρά για το βινύλιο, άλλη για το cd, άλλη για την κασέτα που και αυτό έχει νόημα για τον ίδιο. 

«Σκέφτηκα ότι είναι μια συλλογή από πολύ διαφορετικά κομμάτια από πολλές περιόδους της ζωής μου όπου όλα κινούνται σε ξεχωριστές κατευθύνσεις, οπότε δεν υπήρχε ακριβής τρόπος να τα συνδυάσω. Είναι τα κομμάτια από τα οποία ψάχνω στην τύχη για να αντλήσω νέο υλικό και γι΄αυτό ένιωσα ξανά δημιουργικός καθώς τα αναζητούσα σε σκληρούς δίσκους ή παλιές κασέτες. Η σύνδεση με τα format της μουσικής ήταν απλώς η προσωπική μου σχέση με κάθε ένα από αυτά, χωρίς πολλή σκέψη. Τα έβαλα μαζί σαν mixtape, καθώς αναρωτιόμουνα τι θα ήθελα να ακούσω σε ένα club σε βινύλιο, στο αυτοκίνητό μου σε CD, αργά δουλεύοντας σε walkman ή στο μετρό με τα ακουστικά μου».

Αυτή είναι και η μοναδική κυκλοφορία του συγκροτήματος μετά το Synthesizer του 2024 που έμοιαζε στοιχειωμένο από το φάντασμα του post punk. «Πιστεύω ότι τον επόμενο χρόνο θα έχουμε νέα κυκλοφορία, αλλά για την ώρα χανόμαστε στους πειραματισμούς» λέει ο Ackermann καθώς τώρα έχει συμμάχους τον John Fedowitz στο μπάσο και την Sandra Fedowitz στα ντραμς. Όσο για την έμπνευση ο θορυβοποιός είναι λακωνικός: «Αν κάτι με εμπνέει είναι η ύπαρξη». 

 Αν και πολλοί περιγράφουν τον ήχο τους ως shoegaze (ή μάλλον μίγμα shoegaze και post punk) o Ackermann δίνει μία άλλη ερμηνεία. «Το shoegaze ίσως σημαίνει κάτι διαφορετικό για μένα σε σχέση με άλλους μουσικούς της σκηνής. Αυτό που μου αρέσει είναι ότι ο ίδιος ο ήχος είναι αμφίσημος και αφήνει περιθώρια για να ξεφύγει η φαντασία μου, χωρίς να γνωρίζω τον χώρο ή τον τρόπο με τον οποίο ηχογραφήθηκε η μουσική, και αν δεν μπορώ να καταλάβω από που προέρχεται ο ήχος, απλά αφήνομαι να με τυλίγουν τα ηχητικά κύματα. Το shoegaze είναι κάτι σαν αντίδραση σε τόσα άλλα μουσικά είδη, όπου οι άνθρωποι παλεύουν να ακουστούν τα όργανά τους. Είναι μια απάντηση στην ποπ μουσική, ένα είδος punk. Νομίζω ότι οι άνθρωποι θέλουν πάντα να επαναστατήσουν και να κάνουν κάτι με τους δικούς τους όρους, και για πολλούς το shoegaze αποτελεί μία διαφυγή. Είναι κατά μία έννοια μία μουσική για αποσυνάγωγους».

Και ως μουσικοί που δεν ενδιαφέρονται για στιλιζαρισμένες παραγωγές και εκτιμούν τα χειροποίητα ηχητικά εξαρτήματα και τις ηχογραφήσεις με την  DIY φιλοσοφία, δεν ασχολούνται με την Τεχνητή Νοημοσύνη και τις συνέπειες της στη σκηνή. «Πολλά από όσα συμβαίνουν σήμερα είναι απογοητευτικά, αλλά νομίζω πως καμμία Τεχνητή Νοημοσύνη δεν θα μπορούσε ποτέ να εκπαιδευτεί ωστέ να μιμηθεί την ηχητική μας λαίλαπα» σημειώνει ο Ackermann. Ενώ συνεχίζει:  «Κατά τη άποψη μου είναι μία απειλή για τον κόσμο στον οποίο ζούμε. Σίγουρα θα μπορούσε να είναι θετικό, αλλά δυστυχώς οι άνθρωποι με μεγάλα οικονομικά συμφέροντα θεωρούν πιο σημαντικό το κέρδος τους από τη ζωή και την ευμάρεια των υπολοίπων. Οπότε όπως κάθε φορά οι λίγοι θα επωφεληθούν ενώ η πλειονότητα των ανθρώπων θα πέσουν θύματα εκμετάλλευσης. Εκτός αν υπάρξουν ευφυείς και ευαίσθητοι άνθρωποι που θα πάρουν τα κατάλληλα μέτρα ενάντια στα εταιρικά συμφέροντα».

Σε μία εποχή που ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή μονοπωλεί την επικαιρότητα ο Ackermann δεν φαίνεται να συμμερίζεται την άποψη των ομότεχνων του που διοργανώνουν συναυλίες ενάντια στον Πρόεδρο Τραμπ και την πολιτική του. «Όσα συμβαίνουν είναι τρομακτικά και προκαλούν φρίκη. Όμως δεν πιστεύω ότι η μουσική μπορεί να δώσει κάποια απάντηση. Η ελπίδα και η ευφορία ξεπηδούν μόνο τα ελάχιστα λεπτά που την ακούς».